Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Οι Περιορισμένοι Οικονομικοί Πόροι - Οι Profesores στο Σκαμνί

Έχω πει πολλές φορές ότι μετά τις αγριότητες των Σοβιετικών και των Κινέζων τον 20ο αιώνα, οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί σοσιαλιστές αναγκάστηκαν να αλλάξουν στρατηγική. Κάποιες φορές φορώντας τον μανδύα του οικολόγου (πράσινη ενέργεια). Κάποιες φορές φορώντας τον μανδύα του φεμινισμού και της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Ο φεμινισμός και η σεξουαλική απελευθέρωση πλήττουν εξίσου τον θεσμό της οικογένειας, ο πρώτος καλλιεργώντας στις γυναίκες την επιθετικότητα εναντίον των ανδρών, και η δεύτερη ψωλοποιώντας της γυναίκες της Δύσης.

Θέλω να αναφέρω ένα κεφάλαιο από το βιβλίο “Excuse Me Professor : Challenging the Myths of Progressivism”, και συγκεκριμένα το “We Are Running Out of Resources Therefore Government Must Manage Them”. Ο συγγραφέας είναι και ο ίδιος ακαδημαϊκός, αλλά μέλος του φιλελεύθερου think tank FEE (Foundation for Economic Education).

Το βιβλίο αποδομεί τους αριστερούς μύθους που καλλιεργούν οι ακαδημαϊκοί, και οι διανοούμενοι γενικότερα. Γιατί τι είναι οι διανοούμενοι? Οι διανοούμενοι είναι οι άνθρωποι που πρέπει να μας πείθουν πόσο απαραίτητοι μας είναι οι κρατικοί λειτουργποί που τους πληρώνουν. Στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί στις ΗΠΑ πολλοί διανοούμενοι χρηματοδοτούνται από τους Κινέζους, τους Ισλαμιστές, τους Μεξικανούς κλπ.

Εικόνα Excuse me Professor



Γράφει λοιπόν o Reed ότι η αριστερά πάντα λέει ότι το κράτος πρέπει να διαχειρίζεται τους πόρους, επειδή οι πόροι είναι περιορισμένοι, ώστε να μην μας τελειώσουν κάποια στιγμή από την αλόγιστη χρήση του ιδιωτικού τομέα.

Χρησιμοποιώντας αυτήν την επιχειρηματολογία είναι σαν να δεχόμαστε είτε ότι οι κρατικοί λειτουργοί είναι πιο ηθικοί από τους επιχειρηματίες, είτε ότι οι κρατικοί λειτουργοί είναι πιο συνετοί από τους επιχειρηματίες. Όπως λέμε ότι οι γονείς δεν πρέπει να αφήνουν το κουτί με τα σοκολατάκια στα παιδιά τους, γιατί θα τα φάνε όλα μαζί, και πρέπει να τους τα δίνουν λίγα λίγα, έτσι και οι φωτισμένοι κρατικοί λειτουργοί πρέπει να διαχειρίζονται τους οικονομικούς πόρους, ώστε να μην τους εξαντλήσουν τα ανήθικα παιδάκια του ιδιωτικού τομέα.

Η πραγματικότητα, γράφει ο Reed, είναι ότι απειλείται με εξαφάνιση οτιδήποτε δεν έχει τα τρία P (Property Rights, Price, Profit). Απειλείται δηλαδή ότι δεν έχει ιδιοκτήτη, και ότι δεν υπόκειται στον μηχανισμό της αγοράς (price signals) και του κέρδους (profit).

Για παράδειγμα, γράφει o Reed, το λάδι από το λίπος της φάλαινας το χρησιμοποιούσαν σαν μία μορφή ενέργειας τον 19ο αιώνα (στις λάμπες για φωτισμό). Το αποτέλεσμα ήταν ότι υπήρχε τιμή για το λάδι της φάλαινας, υπήρχε κέρδος, αλλά δεν υπήρχε ιδιοκτησία, γιατί τα κοπάδια της φάλαινας ανήκαν σε όλους (δημόσιο αγαθό). Επομένως οι ψαράδες είχαν κίνητρο να πιάσουν όσο περισσότερες φάλαινες μπορούσαν, πριν τους προλάβουν οι άλλοι ψαράδες, και δεν τους ενδιέφερε καθόλου το αν οι φάλαινες θα κινδύνευαν με εξαφάνιση.

Επομένως το πρόβλημα με τις φάλαινες δεν ήταν ο ανήθικος ιδιωτικός τομέας, αλλά ότι δεν υπήρχαν δικαιώματα ιδιοκτησίας (property rights). Όταν υπάρχει ιδιοκτησία οι άνθρωποι έχουν κίνητρο να προστατεύουν τις πρώτες ύλες, να ψάχνουν να βρούνε τρόπους να αυξήσουν τα αποθέματα, καθώς και να ανακαλύψουν άλλους τρόπους παραγωγής.

Να πω ότι η πίεση στις φάλαινες μειώθηκε όταν το πετρέλαιο άρχισε να χρησιμοποιείται για τον φωτισμό. Αλλά οι φάλαινες συνέχισαν να απειλούνται γιατί δεν τις κυνηγούσαν μόνο για την χρήση του λαδιού τους ως πηγή ενέργειας. Το πρόβλημα όμως και πάλι ήταν ότι δεν υπήρχαν δικαιώματα ιδιοκτησίας.

Αναφέρει επίσης ο Reed το παράδειγμα των δασών της Βόρειας και της Νότιας (Λατινικής) Αμερικής. Στην Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ-Καναδά) έχει επιτραπεί σε ιδιώτες να έχουν δάση, με αποτέλεσμα τον 20ο αιώνα να αυξηθεί η επιφάνεια των δασών, ή στην χειρότερη περίπτωση να παραμείνει σταθερή, γιατί οι εταιρείες έχουν κίνητρο να κάνουν εκτεταμένες αναδασώσεις για να προστατεύσουν τα δάση που κατέχουν. Ενώ στην Λατινική Αμερική όπου τα δάση είναι δημόσια έχει μειωθεί πάρα πολύ η επιφάνεια των δασών.

Ο Μίλτον Φρίντμαν έλεγε ότι αν ζητήσεις από το δημόσιο να διαχειριστεί την άμμο της Ερήμου Σαχάρα, σε μερικές δεκαετίές θα υπήρχε έλλειψη άμμου, και το δημόσιο θα έπρεπε να κάνει εισαγωγή άμμου από άλλα μέρη του πλανήτη, ώστε να μην εξαφανιστεί η Σαχάρα.

Οι λύσεις που προτείνει το δημόσιο για τους φυσικούς πόρους είναι είτε η απαγόρευση της χρήσης τους, κάτι που οδηγεί σε μαύρη αγορά, είτε ή διαχείριση τους από το δημόσιο, κάτι που οδηγεί σε διαφθορά.

Οι δημόσιοι λειτουργοί, σε αντίθεση με τις ιδιωτικές εταιρείες, δεν έχουν δικαιώματα ιδιοκτησίας για τους φυσικούς πόρους που διαχειρίζονται, ούτε μπορούν να τους μεταβιβάσουν στους κληρονόμους τους, και έτσι έχουν το κίνητρο να προχωρούν σε όσο μεγαλύτερη εκμετάλλευση τους γίνεται, ή ακόμη χειρότερα έχουν κίνητρο να επιβάλλουν δικτατορίες ώστε να διασφαλίζουν ότι δεν θα χάσουν τον έλεγχο τους (κατάρα των φυσικών πόρων).

Η κεντρική ιδέα είναι ότι με εξαφάνιση απειλείται κάτι επειδή δεν έχει τα τρία P (property rights, price mechanism, profit), και όχι επειδή το εκμεταλλεύονται ανήθικες επιχειρήσεις και όχι ηθικοί κρατικοί λειτουργοί.

Ο μεγαλύτερος ρυπαντής σήμερα είναι η Κίνα. Κανένας αριστερός όμως δεν αναφέρει την Κίνα. Όλους τους ενδιαφέρει να μην κατασκευαστούν αγωγοί στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, να μην εκμεταλλευτούν οι ΗΠΑ και η Ρωσία τα κοιτάσματα τους στον Αρκτικό Ωκεανό κλπ.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου