Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Οι Γαλλικές Εκλογές του 2017, οι Ελληνικές Εκλογές του 2012, και ο Συμβολισμός των Προσώπων στην Εξωτερική Πολιτική

Οι Γαλλικές εκλογές του 2017 ήταν στο περίπου ότι Ελληνικές εκλογές του 2012. Ο σκληρός πυρήνας του Γαλλικού δημοσίου αποφάσισε να επιτρέψει στον Μακρόν να βγει μπροστά. Ο Μακρόν είναι ένας ήπιος κρατικοδίαιτος σοσιαλιστής, ο οποίος προέρχεται από την καλύτερη σχολή διοίκησης για στελέχη του Γαλλικού δημοσίου τομέα, και από το υπουργείο οικονομικών.



Οι Γάλλοι έδωσαν μία τελευταία ευκαιρία στην Γερμανία, ώστε να προωθήσει την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που σημαίνει να δώσει χρήματα στην Γαλλία, κυρίως συναινώντας σε αυτό που λέμε “τύπωμα νέου χρήματος”. Φαντάζομαι και με άλλους τρόπους.

Η Μαρίν Λεπέν επίτηδες τρόμαξε τους Γάλλους, λέγοντας ότι θα τελειώσει την Ευρώπη, ότι θα επιβάλλει capital controls, ότι θα χτυπήσει την Γερμανία κλπ, αλλά και αφήνοντας τον Μακρόν να την διαλύσει στο τελευταίο debate.

Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ τρομοκρατούσε τους ψηφοφόρους στις εκλογές του 2012, ενώ οι δημοσιογράφοι φρόντιζαν να μην ανέβει και πολύ η ΝΔ, ώστε να κάνει και να χρεωθεί κάποιες αναγκαίες περικοπές και μεταρρυθμίσεις, αλλά ταυτόχρονα να επικουρείται από τον Βενιζέλα και τον μπαρμπά-Φώτη. Και μόλις έφτασε η ώρα της ΔΕΗ βγήκε μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτή την φορά αντί να έχει ως σύνθημα το “έξω από το ευρώ” είχε ως σύνθημα το “η ελπίδα έρχεται”.

Αντίστοιχα και η Μαρίν Λεπέν μπορεί στις επόμενες εκλογές να βγει μπροστά, με σύνθημα ότι θα βάλει δασμούς στα Γερμανικά προϊόντα, ώστε να αναπτυχθεί η Γαλλική βιομηχανία. Αντί να μιλάει για πόλεμο με την Γερμανία να η Λεπέν θα μπορεί να θέλει να μιλάει για οικονομική ανάπτυξη. Η Γερμανία εξάγει στην Γαλλία 50 περίπου δις δολάρια περισσότερα απ’όσα η Γαλλία εξάγει στην Γερμανία (138-88 δις).

Αν βέβαια η Λε Πεν κάνει κάτι τέτοιο, θα διαλυθεί η ΕΕ, και θα τελειώσει το Ευρώ, και αυτό φοβίζει την Γαλλία και όχι την Γερμανία, γιατί η Γαλλία θα ξαναγυρίσει στο ξεφτιλισμένο Γαλλικό φράγκο, το οποίο παραδοσιακά οι Γάλλοι σοσιαλιστάδες τυπώνουν σαν κωλόχαρτο, ενώ οι Γερμανοί θα ξαναγυρίσουν στο σκληρό μάρκο, το οποίο θα είναι πόλος έλξης για τους αποταμιευτές όλου του κόσμου. Το μόνο μειονέκτημα που έχει το μάρκο έναντι του δολαρίου είναι ότι η Γερμανική οικονομία είναι πολύ μικρότερη από την Αμερικανική και φαντάζομαι δεν μπορεί να καλύψει την παγκόσμια ζήτηση.

Επομένως οι απειλές τις Λεπέν προς την Γερμανία είναι πολύ περισσότερο στρατιωτικές και πολύ λιγότερο οικονομικές, αφού η Γερμανία αναγκάστηκε από τους συμμάχους να μείνει πίσω στα θέματα άμυνας, όπως και η Ιαπωνία, μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, παρά την μεγάλη τους οικονομική δύναμη.

Η Λεπέν είναι και καλά αντι-Συστημική όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Και οι δύο εκπροσωπούν τον σκληρό δημόσιο τομέα της Γαλλίας και της Ελλάδας. Το κώλου φιλελεύθερος είναι και ο Μακρόν, ένας κρατικοδίαιτος σοσιαλιστής. Απλά ο Μακρόν αναγνωρίζει την ανάγκη της Γαλλίας να μεταρρυθμίσει την οικονομία της αν θέλει να πάρει περισσότερα χρήματα από την Γερμανία.

Του κώλου Θατσερικός και ο Φιγιόν, ο οποίος είναι δεκαετίες μέλος της Γαλλικής κεντροδεξιάς, και πρώην πρωθυπουργός, και ξαφνικά μας βγήκε Θατσερικός. Και αυτός απλά αναγνωρίζει το αδιέξοδο.

Επομένως οι Γάλλοι εκλογικά βρίσκονται 5 χρόνια πίσω από την Ελλάδα. 2017 VS 2012. Αυτό που έχει ενδιαφέρον με τον Μακρόν είναι ότι μπορεί να αποδειχτεί πολύ πιο επιθετικός απ’όσο φαίνεται για την Γερμανία, γιατί ο Μακρόν είναι των ανοιχτών συνόρων και των ανοιχτών κώλων. Μία κωλοτρυπίδα χωρίς πάτο. Ο Μακρόν μπορεί να ανοίξει τα σύνορα και να βουλιάξει την Γερμανία στους λαθρομετανάστες από το Μαρόκο και την Λιβύη, όπως έκαναν ο Τσίπρας και ο Καμμένος το 2015 με την Τουρκία.

Η Λε Πεν, ο Καμμένος της Γαλλίας ας πούμε, θα μπορεί να ανεχτεί τον Μακρόν, το Ποτάμι της Γαλλίας ας πούμε, γιατί μέχρι η Γερμανία να κλείσει τα σύνορα οι λαθρομετανάστες θα πηγαίνουν στην Γερμανία, σκορπώντας το χάος, αντί να μένουν στην Γαλλία. Αν οι Γερμανοί αναγκαστούν να κλείσουν τα σύνορα θα διαταραχθεί η ομαλή λειτουργία της ΕΕ, και θα υπάρξει η απειλή εχθροπραξιών στα Γαλλο-Γερμανικά σύνορα.

Την Λεπέν και τον Μακρόν να τους βλέπετε σαν τον Καμμένο και τον Τσίπρα. Με την διαφορά ότι ο Μακρόν είναι ο Σταύρος Θεοδωράκης της Γαλλίας, άρα έχει διαφορές με τον Τσίπρα. Αλλά είναι και αυτός ακραίως Ισλαμιστής, όπως και ο προερχόμενος από το ΚΚΕ Σταύρος Θεοδωράκης. Σας μοιάζουν αντίπαλοι ο Μακρόν και η Λε Πεν, και είναι, αλλά μπορούν να συνεργαστούν μια χαρά εναντίον της Γερμανίας. Είναι όπως ακριβώς ο Τσίπρας και ο Καμμένος. Ο Τσίπρας και ο Καμμένος δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ο Μακρόν ναι μεν δέχεται να υιοθετήσει η Γαλλία κάποια φιλελεύθερα μέτρα, αλλά με ανταλλάγματα από την Γερμανία. “Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει” είπε ο Μακρόν, στέλνοντας μήνυμα στην Γερμανία, ότι να δεν βάλει το χέρι στην τσέπη δεν θα τα βρει ούτε μαζί του.

Η μεγάλη διαφορά είναι ότι με τον Σαμαρά η Ελλάδα δεν υπήρχε περίπτωση να ανοίξει τα σύνορα της Ευρώπης με το Ισλάμ, ενώ με Μακρόν η Γαλλία μπορεί άνετα να το κάνει. Ο Μακρόν λέει ότι η μεγαλύτερη απειλή για την Ευρώπη είναι να κλείνει τα σύνορα στους Μουσουλμάνους μετανάστες. Άρα την διακυβέρνηση Μακρόν θα πρέπει να την βλέπουμε ως πολύ πιο επιθετική απέναντι στην Γερμανία από την κυβέρνηση Σαμαρά του 2012, γιατί οι Γερμανοί γνώριζαν ότι ο Σαμαράς δεν επρόκειτο να ανοίξει τα σύνορα, ενώ αυτή η διασφάλιση δεν υπάρχει με τον Μακρόν.

Όταν θέλεις να είσαι αξιόπιστος στις υποσχέσεις σου, αλλά και στις απειλές σου, πρέπει να βγάζεις μπροστά τους κατάλληλους ανθρώπους. Όταν οι Democrats ήθελαν να προωθήσουν το φυσικό αέριο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ώστε να χτυπήσουν την Ρωσία στην Ευρώπη, έβγαλαν μπροστά τον αριστερό μαύρο Μουσουλμάνο Μπαράκ Χουσείν Ομπάμα, γιο ενός αντι-Αμερικανού Σιίτη Μουσουλμάνου από την Κένυα.

Με αυτόν τον τρόπο οι Ιρανοί γνώριζαν ότι ο επικεφαλής των ΗΠΑ ήταν ένας άνθρωπος πραγματικά φίλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ώστε το Ιράν να δεχτεί να σπάσει την σχέση του με την Ρωσία, και μαζί με την Τουρκία και το Κατάρ να ανεβάσουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Σαουδική Αραβία, και να στείλουν αέριο στην Ευρώπη και την Ινδία.

Χάρτης Το Δόγμα Ομπάμα



Για να καταλαβαίνετε τις διεθνείς σχέσεις είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι για να είναι μία χώρα αξιόπιστη στις υποσχέσεις τις ή στις απειλές της με τον υπόλοιπο κόσμο, θα πρέπει να βγάζει μπροστά τα κατάλληλα πρόσωπα.

Σκεφτείτε να ήμουν εγώ μεγάλο στέλεχος της ΝΔ, πχ ένας υπουργός. Και σκεφτείτε να ήθελε η Ελλάδα πιο στενές σχέσεις με το Ισραήλ, αλλά το Ισραήλ να ανησυχούσε λόγω της παραδοσιακής συνεργασίας των μυστικών υπηρεσιών της Ελλάδας με την Χεζμπολάχ και τον Άσαντ. Η Ελλάδα θα μπορούσε να βγάλει εμένα πρωθυπουργό, επειδή είμαι μισός Εβραίος, ώστε να πει στους Ισραηλινούς ότι εννοεί αυτό που λέει. Η πραγματικότητα για την Ελλάδα είναι ότι χρειάζεται το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας, και λόγω του φυσικού αερίου, αλλά χρειάζεται και τους Άραβες και τους Ιρανούς  λόγω πετρελαίου. Το λέω σαν παράδειγμα.

Αντίστοιχα οι ΗΠΑ έβγαλαν μπορστά τον Ομπάμα, ώστε να δείξουν στους Ιρανούς ότι εννοούσαν ότι οι Democrats θα υποστηρίξουν την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Αν θυμάστε ο Σαμαράς είχε βάλει υπουργό άμυνας τον Νίκο Δένδια, ο οποίος είχε συνεργαστεί με την επενδυτική Rothschild, και ο Πάνος Καμμένος έλεγε ότι ο Δένδιας είναι άνθρωπος των Εβραίων. Προφανώς ο Δένδιας τα είχε καλά με τους Εβραίους, και τοποθετώντας τον στο Υπουργείο Άμυνας ο Σαμαράς έδειξε στους Ισραηλινούς ότι όντως εννοούσε ότι θα σπρώξει τον αμυντικό και ενεργειακό άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου.

Γενικά είναι δύσκολο να πω πόσο σημαντικό είναι για να καταλαβαίνουμε τις διεθνείς σχέσεις να καταλαβαίνουμε την σημασία και των συμβολισμών των προσώπων. Για να είσαι αξιόπιστος δεν μπορείς να βγάζεις μπροστά κάποιον επειδή απλά λέει κάτι. Θα πρέπει να είναι κάποιος που αποδεδειγμένα είναι αυτό που λέει, ώστε να είσαι αξιόπιστος στις άλλες χώρες.

Ο Μακρόν είναι ένας κρατικοδίαιτος σοσιαλιστής, αγαπημένο παιδί της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, αν και η Μουσουλμανική Αδελφότητα στον πρώτο γύρο στήριξε Μελανσόν. Άρα καλές σχέσεις με το Ισλάμ. Επίσης ο Μακρόν έχει περάσει από την επενδυτική Rothschild, που σημαίνει ότι έχει καλές σχέσεις και με τους Εβραίους, άρα θα προστατεύσει τους 500 χιλιάδες Γάλλους Εβραίους από τα 5 εκατομμύρια Γάλλους Μουσουλμάνους και την Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Ο Μακρόν έχει επίσης εξελιχθεί στο Ποτάμι της Γαλλίας, που σημαίνει ότι αναγνωρίζει  έστω και με βαριά καρδιά τις αγκυλώσεις της Γαλλικής οικονομίας, και έχει εχθρικές σχέσεις με τον Τραμπ και τον Πούτιν, ώστε να έχει μία αξιοπιστία όταν ζητήσει από την Γερμανία να σχηματίσουν έναν ενιαίο οικονομικό και αμυντικό άξονα, αντί να δημιουργηθεί ένας Ρωσό-Γερμανικός άξονας, ο οποίος προκύπτει από μόνος του.

Αλλά ο Μακρόν μπορεί πάντα να χτυπήσει την Γερμανία στο μεταναστευτικό αν το επιθυμεί. Βλέπετε την Λεπέν να γαυγίζει στην Γερμανία, και αυτή την κωλοτρυπίδα να χαμογελάει, αλλά μπορεί να κάνει πολλά που η Λεπέν δεν θα μπορούσε. Αλλά αν φυσικά οι σχέσεις Γαλλίας-Γερμανίας γίνουν πολύ εχθρικές η Λεπέν θα είναι πολύ καταλληλότερη από τον Μακρόν, και οι Γάλλοι θα την βγάλουν μπροστά με το αφήγημα ότι θα κλείσει τα σύνορα και αναπτυχθεί η οικονομία της Γαλλίας, κόβοντας της Γαλλικές και Κινεζικές εισαγωγές. Όπως ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 ήταν αυτός που θα μας έβγαζε από το ευρώ, ενώ το 2015 ήταν η ελπίδα που ερχόταν.

Αυτό που επίσης έχει σημασία να καταλάβετε είναι ότι σε κρίσιμες στιγμές υπάρχει μία συνεννόηση ανάμεσα στα κόμματα μίας χώρας στην εξωτερική πολιτική. Όταν δεν υπάρχει συνεννόηση στην εξωτερική πολιτική η κατάσταση μοιάζει εμφυλιοπολεμική. Βλέπετε τι γίνεται στις ΗΠΑ, όπου κάποιοι θέλουν βελτίωση των σχέσεων με την Ρωσία, ενώ οι Αμερικανικές πολυεθνικές είναι εγκατεστημένες στην Κίνα και το Μεξικό. Εμφυλιοπολεμική κατάσταση.

Είδατε ότι η Λεπέν, το σκληρό κομμάτι του Γαλλικού δημοσίου μαζί με τον Μελανσόν, άφησε τον Μακρόν να την διαλύσει στο debate. Εμείς έχουμε μάθει από τους Έλληνες δημοσιογράφους να αντιλαμβανόμαστε ως αντισυστημικό το ΚΚΕ στον δρόμο με την υποστήριξη του Τουρκικού και του Αλβανικού στρατού.

Αυτό το είδος αντισυστημικότητας μπορεί να παρουσιαστεί μόνο σε περιόδους πολέμου, όπως για παράδειγμα η Γερμανική Αυτοκρατορία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία και η Αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας στήριξαν το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα και νίκησαν τον Τσαρικό στρατό το 1917 στην Οκτωβριανή Επανάσταση, κατά την διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου.

Μόνο σε περιόδους πολέμου μπορεί να υπάρξει αυτό το είδος αντι-συστημικότητας. Δεν μπορεί στα καλά καθούμενα να μπει στην Ελλάδα η Τουρκία και να βοηθήσει το ΚΚΕ να πάρει την εξουσία. Πρέπει να της το επιτρέπει η διεθνής συγκυρία, ή να της δώσει την ευκαιρία η Ελλάδα. Αλλά όπως βλέπετε στο υπουργείο άμυνας είναι ο Καμμένος και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο.

Σε περιόδους ειρήνης τα κόμματα συνεργάζονται για το ποιον θα βγάλουν μπροστά. Όταν η Ελλάδα έβγαλε τον ΣΥΡΙΖΑ μπροστά, στην εξουσία των ΗΠΑ ήταν ο αριστερός μαύρος Μουσουλμάνος Ομπάμα, ο οποίος έχει πατέρα έναν αντι-αμερικανό Σιίτη Μουσουλμάνο από την Κένυα. Ο Ομπάμα προσπαθούσε να τα βρει με το Ιράν, και η Ελλάδα θα έπαιρνε πετρέλαιο από το Ιράν. Τώρα ο μεγαλύτερος προμηθευτής μας είναι οι Σιίτες σύμμαχοι του Ιράν στο Ιράκ. Μαζί με την Ρωσία φυσικά.

Εισαγωγές Ελλάδας








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου