Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Η Χρηματοδότηση του Χίτλερ από την Wall Street

Άκουσα μία ερώτηση στην τηλεόραση, και επειδή έχει ενδιαφέρον θέλω να δώσω μία απάντηση. Η ερώτηση ήταν πως μπόρεσε η Γερμανία, μία χώρα κατεστραμμένη οικονομικά από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, να φτιάξει την ισχυρή πολεμική μηχανή του Χίτλερ, με την οποία κατάφερε να κατακτήσει ολόκληρη την Ευρώπη?



Πρώτον, η Γερμανία ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη της Ευρώπης πριν τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον 19ο αιώνα η Γερμανία ήταν η πιο καπιταλιστική χώρα της Ευρώπης, και αυτό εκτόξευσε την οικονομία της. Αυτός ήταν και ο λόγος που τρεις ορκισμένοι εχθροί, η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία, αποφάσισαν πανικόβλητες να παραμερίσουν για λίγο τις διαφορές τους για να διαλύσουν μαζί την Γερμανία και τους συμμάχους τους (Αυστροουγγαρία και Οθωμανική Αυτοκρατορία).

Μετά την ήττα του Α Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία μπορεί να ήταν διαλυμένη, αλλά εξακολουθούσε να έχει την τεχνογνωσία, και σε πολλές περιπτώσεις και τις υποδομές πχ εγκαταστάσεις, μηχανήματα κλπ, που απαιτούνταν για να ξαναγίνει σύντομα η Γερμανία η βιομηχανική δύναμη που ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια. Κάτι που βόλευε και τους Άγγλους, τους Γάλλους και τους Ρώσους, οι οποίοι είχαν συμφωνήσει να λαμβάνουν τεράστιες πολεμικές αποζημιώσεις από την οικονομική μηχανή της Γερμανίας, μόλις αυτή θα ξαναέπαιρνε μπρος. Οι Γάλλοι, οι Άγγλοι και οι Ρώσοι ήθελαν τις αποζημιώσεις και επειδή προφανώς ήθελαν τα χρήματα των αποζημιώσεων, αλλά και για να διασφαλίσουν ότι δεν θα περισσεύουν χρήματα για να ξαναχτιστεί ο Γερμανικός στρατός.

Αν η Γαλλία, η Βρετανία και η Ρωσία ήταν σύμμαχοι, ο Χίτλερ δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε σηκώσει κεφάλι. Το πρόβλημα ήταν ότι οι τρεις αυτές χώρες ήταν ορκισμένοι εχθροί τους προηγούμενους αιώνες, και βρίσκονταν συνέχεια σε πόλεμο μεταξύ τους. Το ότι άφησαν προσωρινά τις διαφορές τους για να διαλύσουν την Γερμανία, την ανερχόμενη δύναμη που απειλούσε και τις τρεις αυτές χώρες, δεν σημαίνει ότι όλα ήταν μία χαρά. Τις διαφορές των τριών αυτών χωρών, όπως και τις διαφορές τους με τις ΗΠΑ, οι Γερμανοί τις εκμεταλλεύονταν για να παίξουν την μία χώρα εναντίον της άλλης. Αυτό σημαίνει ότι όταν ο Χίτλερ δεν τηρούσε τις συμφωνίες οι τρεις αυτές χώρες δεν μπορούσαν να δράσουν ως ένα μπλοκ γιατί είχαν ανταγωνιστικά συμφέροντα.

Επίσης μην ξεχνάτε ότι οι Γερμανοί είχαν δημιουργήσει το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα πριν τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο για να χτυπήσουν την Ρωσική Αυτοκρατορία, αλλά όταν διαλύθηκε η Γερμανική Αυτοκρατορία ο Λένιν έφτιαξε το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα για να πάρει υπό τον έλεγχο του την Γερμανία. Βλέπε “Ο Ρόλος της Γερμανίας στην Άνοδο του Λένιν”,

και “Η Χρηματοδότηση του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος από τον Λένιν”.

Αν λάβουμε υπόψη μας ότι οι πολύ ισχυροί Γερμανοί Κομμουνιστές, οι οποίοι υποστηρίζονταν από την Ρωσία, θα έκαναν την Γερμανία μία μαριονέτα της Ρωσίας, αν κάποια στιγμή έπαιρναν την εξουσία, η λύση του Χίτλερ δεν ήταν η χειρότερη δυνατή για τους Αμερικανούς, τους Άγγλους και τους Γάλλους. Είδατε ότι μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο η μισή σχεδόν Γερμανία έγινε όντως μία μαριονέτα της Ρωσίας, και ο Στάλιν ξήλωσε και μετέφερε τα εργοστάσια της στην Ρωσία. Η υπόλοιπη Γερμανία πήγε στους Αμερικανούς, τους Γάλλους, και τους Άγγλους.

Χάρτης Η Γερμανία μετά την Ήττα στον ΒΠΠ



Βλέπετε ότι δεν ήταν τόσο εύκολο να συνεργαστούν οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι για να επιβάλλουν την θέληση τους στην ηττημένη Γερμανία, γιατί τα συμφέρονταν τους δεν ήταν τα ίδια. Ο Χίτλερ κυνηγούσε τους Κομμουνιστές και είχε εχθρικές σχέσεις με την Ρωσία, και ήταν λιγότερο κακή λύση από το να μετατραπεί η Γερμανία σε μία Κομμουνιστική χώρα που θα ήταν δορυφόρος της Ρωσίας.

Η Ρωσία είχε άφθονες πρώτες ύλες, και αν έβαζε στο χέρι και την βιομηχανία της Γερμανίας θα γινόταν μία υπερδύναμη. Κάτι άλλωστε που αργότερα, το 1939, προσπάθησαν να κάνουν οι Ναζί και οι Κομμουνιστές, με την Συμφωνία Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, όταν συμφώνησαν να κάνουν συνεργαστούν και να προμηθεύουν οι Κομμουνιστές τους Ναζί με πετρέλαιο, σιτάρι και άλλες πρώτες ύλες, και οι Ναζί να προμηθεύουν τους Κομμουνιστές με Γερμανικά βιομηχανικά προϊόντα. Η Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, μέχρι να την σπάσει ο Χίτλερ το 1941, όταν αποφάσισε να μπουκάρει στην Ρωσία για να πάρει το πετρέλαιο του Μπακού, ήταν μία μορφή οικονομικής ένωσης.

Και οι Αμερικανοί δεν είχαν καμία όρεξη να δούνε μία κομμουνιστιτκή ένωση Ρωσίας-Γερμανίας, κάτι που θα γινόταν αν επικρατούσε στην Γερμανία το κόμμα του Στάλιν. Επίσης οι Αμερικανοί δεν ένιωθαν τον Χίτλερ ως απειλή με τον ίδιο τρόπο που τον ένιωθαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Ο Χίτλερ ήταν πολύ μακριά από τις ΗΠΑ. Να θυμίσω ότι οι Αμερικανοί δεν μπήκαν στον πόλεμο όταν ο Χίτλερ έκανε ντου στους Ευρωπαίους, αλλά όταν οι σύμμαχοι του Ιάπωνες έκαναν ντου στις Φιλιππίνες, την Κίνα και την Ινδοκίνα, και έθιξαν τα συμφέρονταν των ΗΠΑ στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Εξάλλου ο Χίτλερ πάντα έλεγε πόσο θαύμαζε τους Άγγλους, προσπαθώντας προφανώς να τους διαβεβαιώσει ότι η Αγγλία δεν είχε να φοβηθεί τίποτα από μία ισχυρή Γερμανία. Κάτι που προφανώς δεν συνέβαινε με την Γαλλία. Προσπαθούσε δηλαδή ο Χίτλερ να παίξει την Αγγλία εναντίον της Γαλλίας.

Θα έχετε ακούσει τους συνωμοσιολόγους να λένε ότι η Wall Street ανέβασε τον Χίτλερ. Δεν είναι αλήθεια αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ, όπως και η Αγγλία, η Γαλλία και η Ρωσία, έκαναν όντως δουλειές με την ηττημένη Γερμανία, και μετά με την Ναζιστική Γερμανία, πριν φτάσουν στον πόλεμο το 1939.

Όπως θα διαβάσετε στο Fox News ο πατέρας του George Bush ήταν ένας από τους 6 διευθυντές της Union Banking Corp, μίας Αμερικανικής τράπεζας που ανήκε στην Thyssen, την μεγαλύτερη Γερμανική εταιρεία παραγωγής άνθρακα και σιδήρου. Όπως θα διαβάσετε στο άρθρο ο ιδιοκτήτης της Thyssen, ο Fritz Thyssen, ένας από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομηχάνους, ήταν ένας από τους χρηματοδότες του Χίτλερ στα πρώτα του βήματα. Βλέπε Fox News “Documents: Bush's Grandfather Directed Bank Tied to Man Who Funded Hitler”, Οκτώβριος 2003.

Βλέπε και Washington Times “Bush bank tied to Nazi funding”, Οκτώβριος 2003.

Να πω ότι παρόλο που οι Γερμανοί βιομήχανοι ήταν μεταξύ αυτών που υποστήριξαν τον Χίτλερ, προκειμένου να αντιμετωπίσει το κόμμα του Στάλιν στην Γερμανία, στην συνέχεια ο Χίτλερ πήρε τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας και έγινε ο φόβος και ο τρόμος ακόμη και για τους Γερμανούς βιομηχάνους. Βλέπε Mises AcademyThe Vampire Economy”.

Όπως θα διαβάσετε στην Wikipedia, ενας άλλος Γερμανικός κολοσσός, η I.G. Farben, , η μεγαλύτερη εταιρεία χημικών και φαρμάκων της Γερμανίας, συνεργαζόταν για την Αμερικανική εταιρεία ενέργειας Standard Oil του John Rockfeller, για την οποία παρήγαγε πλαστικά από το πετρέλαιο της Standard Oil. Και η Farben χρηματοδότησε τον Χίτλερ. Βλέπε WikipediaIG Farben”.

Τέλος πάντων θέλω να πω ότι όλοι συνεργάζονταν με τον Χίτλερ, και οι Άγγλοι, και οι Γάλλοι, και οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι. Aλλά ήταν με τους Ρώσους Κομμουνιστές που τελικά οι Ναζί συμμάχησαν το 1939 όταν μαζί εισέβαλλαν στην Πολωνία ξεκινώντας τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ναζί εισέβαλλαν την 1 Σεπτεμβρίου του 1939 και οι Κομμουνιστές την 17η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, και συναντήθηκαν στην μέση της Πολωνίας.

Επίσης μιλάτε για την οικονομική πολιτική του Χίτλερ δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι ο Χίτλερ πήρε τους φυσικούς πόρους πάρα πολλών χωρών εισβάλλοντας σε αυτές, πχ το πετρέλαιο της Ρουμανίας.

Ούτε πρέπει να ξεχνάτε ότι ο Χίτλερ είχε δωρεάν εργατικά χέρια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και οι Εβραίοι, και οι Κομμουνιστές της Γερμανίας, και οι τσιγγάνοι, και οι αντιφρονούντες, και όλοι οι αντίπαλοι του Χίτλερ, οι οποίοι ήταν πάρα πολλά εκατομμύρια, ήταν σκλάβοι του Χίτλερ. Κυριολεκτικά σκλάβοι. Όταν δεν δούλευαν αρκετά οι Ναζί τους σκότωναν.

Επίσης ο Χίτλερ είχε απαγορεύσει τις εισαγωγές των περισσότερων προϊόντων στην Γερμανία. Αν και στην Ελλάδα απαγορευτεί η εισαγωγή Samsung και i-phones, ή η εισαγωγή ξένων τηλεοράσεων, και φτιάξουμε μία δική μας μπακατέλα, η Ελληνική οικονομία στα χαρτιά θα βελτιωθεί, αλλά η δική μας ευημερία θα μειωθεί. Είναι τα περίφημα “γεμιστά” της Θεανώς Φωτίου, που λέει τι τις θέλουμε τις μεταρρυθμίσεις και τις αποκρατικοποιήσεις, αφού μπορούμε να τρώμε γεμιστά. Βλέπε “Μαθήματα Μακροοικονομίας για Σανοφάγους”.

Επίσης μην ξεχνάτε ότι ο Χίτλερ εθνικοποίησε πάρα πολλές Γερμανικές εταιρείες. Αν βάλετε εμένα για πρόεδρο στις ΗΠΑ, και εθνικοποιήσω την Microsoft και την Apple, για λίγα χρόνια θα υπάρξει εφορία στην οικονομία, γιατί θα μπορώ να κρατάω ένα ποσοστό και να μοιράζω τα κέρδη στους ψηφοφόρους που με στηρίζουν. Αλλά στην ουσία έχω εθνικοποιήσει τις εταιρείες και κάποια στιγμή θα αρχίσει ο κατήφορος τους. Μην ξεχνάτε ότι ο Χίτλερ έμεινε στην εξουσία πριν τον πόλεμο μόλις 6 χρόνια (1933-1939). Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος πήρε τους φυσικούς πόρους όλης της Ευρώπης, την οποία κατάκτησε, έπαιρνε το πετρέλαιο και το σιτάρι που του έδιναν οι Ρώσοι κομμουνιστές κλπ κλπ.

Επίσης πρέπει να έχετε υπόψη σας ότι ανεργία μπορεί να μειωθεί και με τεχνητούς τρόπους. Πχ αν ο πρωθυπουργός πει να εργάζονται όλοι στα χωράφια αναγκαστικά, και η αμοιβή τους να είναι το φαγητό της ημέρας, η ανεργία μπορεί να πάει και στο μηδέν. Αλλά δεν σημαίνει ότι θα ανέβει η ευημερία του πληθυσμού επειδή η ανεργία θα έχει μειωθεί.

Άρθρα


“Ο Ρόλος της Γερμανίας στην Άνοδο του Λένιν”

“Η Χρηματοδότηση του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος από τον Λένιν”

“Communist Party of Germany

Fox News : Ο παππούς του George Bush ήταν ένας από τους διευθυντές της τράπεζας που ήλεγχε η Γερμανική Thyssen στις ΗΠΑ, και η οποία Thyssen είχε χρηματοδοτήσει τον Χίτλερ στο ξεκίνημα του
“Documents: Bush's Grandfather Directed Bank Tied to Man Who Funded Hitler”, Οκτώβριος 2003
President Bush's grandfather was a director of a bank seized by the federal government because of its ties to a German industrialist who helped bankroll Adolf Hitler's rise to power, government documents show.
Prescott Bush (search) was one of seven directors of Union Banking Corp.(search), a New York investment bank owned by a bank controlled by the Thyssen family, according to recently declassified National Archives documents reviewed by The Associated Press.
Fritz Thyssen (search) was an early financial supporter of Hitler, whose Nazi party Thyssen believed was preferable to communism. The documents do not show any evidence Bush directly aided that effort. His position with Union Banking never was a political issue for Bush, who was elected to the Senate from Connecticut in 1952.
Reports of Bush's involvement with the seized bank have been circulating on the Internet for years and have been reported by some mainstream media. The newly declassified documents provide additional details about the Union Banking-Thyssen connection.
Trent Duffy, a spokesman for President Bush, declined to comment.
Union Banking was owned by a Dutch bank, Bank voor Handel en Scheepvaardt N.V., which was "closely affiliated" with the German conglomerate United Steel Works, according to an Oct. 5, 1942, report from the federal Office of Alien Property Custodian. The Dutch bank and the steel firm were part of the business and financial empire of Thyssen and his brother, Heinrich Thyssen-Bornemisza, the report said.
The 4,000 Union Banking shares owned by the Dutch bank were registered in the names of the seven U.S. directors, according a document signed by Homer Jones, chief of the division of investigation and research of the Office of Alien Property Custodian, a World War II-era agency that no longer exists.
E. Roland Harriman, the bank chairman and brother of former New York Gov. W. Averell Harriman (search), held 3,991 shares. Bush had one share.
Both Harrimans and Bush were partners in the New York investment firm of Brown Brothers, Harriman and Co., which handled the financial transactions of the bank as well as other financial dealings with several other companies linked to Bank voor Handel that were confiscated by the U.S. government during World War II.
Union Banking was seized by the government in October 1942 under the Trading with the Enemy Act (search).
No charges were brought against Union Banking's American directors. The federal government was too busy trying to fight the war, said Donald Goldstein, a professor of public and international affairs at the University of Pittsburgh.
"We did not have the resources to do these things," Goldstein said.
Fritz Thyssen broke with the Nazis in 1938 over their persecution of Catholics and Jews, and fled to Switzerland. He later was arrested and spent 1941 to 1945 in a Nazi prison. His brother lived in Switzerland from 1932 to 1947 but continued to operate businesses in Germany.
The new documents were first reported by freelance writer John Buchanan in The New Hampshire Gazette.
Advertisement

Washington Times : Ο παππούς του George Bush ήταν ένας από τους διευθυντές της Union Banking Corp, μίας τράπεζας που άνηκε στην μεγαλύτερη εταιρεία άνθρακα και σιδήρου της Γερμανίας, της Thyssen AG
“Bush bank tied to Nazi funding”, Οκτώβριος 2003
President Bush’s grandfather was a director of a bank seized by the federal government because of its ties to a German industrialist who helped bankroll Adolf Hitler’s rise to power, government documents show.
Prescott Bush was one of seven directors of Union Banking Corp., a New York investment bank owned by a bank controlled by the Thyssen family, according to recently declassified National Archives documents reviewed by the Associated Press.
Fritz Thyssen was an early financial supporter of Hitler, whose National Socialist German Workers’ Party (Nazi) Mr. Thyssen believed was preferable to communism. The documents do not show any evidence that Mr. Bush directly aided that effort. His position with Union Banking never was a political issue for Prescott Bush, who was elected to the Senate from Connecticut in 1952.
Reports of Prescott Bush’s involvement with the seized bank have been circulating on the Internet for years and have been reported by some mainstream news media. The newly declassified documents provide additional details about the Union Banking-Thyssen connection.

Ο Γερμανικός κολοσσός IG Farben συνεργαζόταν με την Αμερικανική Standard Oil για την παραγωγή βενζίνης και πλαστικών από πετρέλαιο
“IG Farben”
10η Παράγραφος
In 1941, an investigation exposed a "marriage" cartel between John D. Rockefeller's United States-based Standard Oil Co. and I.G. Farben.[13][14][15][16] It also brought new evidence concerning complex price and marketing agreements between DuPont,[citation needed] a major investor in and producer of leaded gasolineUnited States Industrial Alcohol Company and its subsidiary, Cuba Distilling Co. The investigation was eventually dropped, like dozens of others in many different kinds of industries, due to the need to enlist industry support in the war effort.[citation needed] However, the top directors of many oil companies agreed to resign, and oil industry stocks in molasses companies were sold off as part of a compromise worked out.[17][18][19]





“Hitler and America


“Union Banking Corporation”
The Union Banking Corporation (UBC) was a banking corporation in the US whose assets were seized by the United States government on October 20, 1942 during World War II under theU.S. Trading with the Enemy Act and Executive Order No. 9095.
Seizure[edit]
According to an Oct. 5, 1942, report from the USA's federal Office of Alien Property Custodian, Union Banking was owned by Bank voor Handel en Scheepvaart N.V., a Dutch bank. The memo from August 18, 1941, states "My investigation produced no evidence as to the ownership of this Dutch bank."[1] The Dutch bank was alleged to be affiliated with United Steel Works,[relevant? – discuss] a German company. Fritz Thyssen and his brother, Heinrich Thyssen-Bornemisza, had the Dutch bank and the steel firm as part of their business and financial empire according to the US. government agency. Fritz Thyssen resigned from the Council of State after November 9, 1938 Kristallnacht, was arrested in 1940, and spent the remainder of the war in a sanatorium and in concentration camps.[citation needed] The APC documents say "Whether any or all part of the funds held by Union Banking Corporation, or companies associated with it, belong to Fritz Thyssen could not be established in this investigation." [2][3][4][5][6][7] The assets were held by the government for the duration of the war, then returned afterward; UBC dissolved in the 1950s.


“Thyssen AG”



“THE VAMPIRE ECONOMY”



Mises Academy : Ο Keynes ήταν θαυμαστής των οικονομολόγων του Χίτλερ
Hitler's Economics
4η, 5η, 6η, 7η Παράγραφος
In the 1930s, Hitler was widely viewed as just another protectionist central planner who recognized the supposed failure of the free market and the need for nationally guided economic development. Proto-Keynesian socialist economist Joan Robinson wrote that "Hitler found a cure against unemployment before Keynes was finished explaining it."
What were those economic policies? He suspended the gold standard, embarked on huge public-works programs like autobahns, protected industry from foreign competition, expanded credit, instituted jobs programs, bullied the private sector on prices and production decisions, vastly expanded the military, enforced capital controls, instituted family planning, penalized smoking, brought about national healthcare and unemployment insurance, imposed education standards, and eventually ran huge deficits. The Nazi interventionist program was essential to the regime's rejection of the market economy and its embrace of socialism in one country.
Such programs remain widely praised today, even given their failures. They are features of every "capitalist" democracy. Keynes himself admired the Nazi economic program, writing in the foreword to the German edition to the General Theory: "[T]he theory of output as a whole, which is what the following book purports to provide, is much more easily adapted to the conditions of a totalitarian state, than is the theory of production and distribution of a given output produced under the conditions of free competition and a large measure of laissez-faire."
Keynes's comment, which may shock many, did not come out of the blue. Hitler's economists rejected laissez-faire, and admired Keynes, even foreshadowing him in many ways. Similarly, the Keynesians admired Hitler (see George Garvy, "Keynes and the Economic Activists of Pre-Hitler Germany," The Journal of Political Economy, Volume 83, Issue 2, April 1975, pp. 391–405).

“Economy of Nazi Germany



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου