Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2016

Η Ρουμανία, η Γιουγκοσλαβία και ο Ευρωκομμουνισμός

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο ρήγμα που δημιουργήθηκε την περίοδο 1960-1989 ανάμεσα στις δύο μεγάλες κομμουνιστικές δυνάμεις, την Ρωσία και την Κίνα (Sino-Soviet Split), και είχα  πει ότι ίσως και το σπάσιμο του ΚΚΕ να συνδέεται με το Sino-Soviet Split.

Και εφόσον το ΚΚΕ Εξωτερικού ήταν αυτό που παρέμεινε αγνά Σταλινικό, και το ΚΚΕ Εσωτερικό άρχισε να ασκεί κριτική στους Σοβιετικούς, και άρα και να μην χρηματοδοτείται από τους Σοβιετικούς, θεώρησα ότι το ΚΚΕ Εσωτερικού ίσως έπαιρνε χρήματα από την Αλβανία. Η οποία Αλβανία ήταν ο τσάτσος της Κίνας στην Ευρώπη. Και γι’αυτό είπα ότι ίσως δεν πρέπει να λέμε τους ΚΚΕ Εσωτερικού “Σοβιετοτσολιάδες” αλλά “Αλβανοτσολιάδες”. Βλέπε “ΚΚΕ Εσωτερικού – Αλβανία”.

Υπόθεση έκανα, και αποδείχτηκε λανθασμένη. Οι Αλβανοτσολιάδες δεν ήταν οι ΚΚΕ Εσωτερικού αλλά οι ΚΚΕ μ-λ και οι ΚΚΕ λ-μ, ή όπως τους λένε τέλος πάντων. Ο ένας από αυτούς ήταν αλβανοτσολιάς και ο άλλος κινεζοτσολιάς. Ίσως υπήρχαν και άλλα ακροαριστερά κόμματα στην Ελλάδα που ήταν Αλβανοτσολιάδες. Αλλά το ΚΚΕ Εσωτερικού δεν είχε να κάνει με αυτή την κατηγορία. Χωρίς να λέω ότι αποκλείεται να υπήρχε και από εκεί κάποια χρηματοδότηση.

Στον παρακάτω χάρτη βλέπετε την Σοβιετική Ένωση, δεν υπήρχαν οι χώρες της Βαλτικής και η Ουκρανία, και τις υπόλοιπες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ.

Χάρτης Ανατολικό Μπλοκ



Ο Τίτο της Γιουγκοσλαβίας και ο Τσαουσέσκου της Ρουμανίας είχαν κακές σχέσεις με τους Ρώσους, επειδή είχαν πολλά οικονομικά πάρε δώσε με την Δυτική Ευρώπη. Όταν η Τσεχοσλοβακία προσπάθησε να κάνει μεταρρυθμίσεις, ώστε να συνδεθεί ακόμη περισσότερο με την Δύση οικονομικά, οι Σοβιετικοί εισέβαλλαν στην Τσεχοσλοβακία (Άνοιξη της Πράγας).

Και ο Τίτο και ο Τσαουσέσκου άσκησαν σκληρή κριτική στους Σοβιετικούς για την εισβολή τους, όπως έκαναν και τα λεγόμενα κόμματα του λεγόμενου Ευρωκομμουνισμού στην Ευρώπη, πχ Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα.

Ιδεολογικά ο Ευρωκομμουνισμός φόρεσε τον μανδύα του ανθρωπισμού, και υποτίθεται ότι υπηρέτησε την προσπάθεια να ξεπλυθεί ο σοσιαλισμός από τις Σταλινικές αγριότητες, υποστηρίζοντας ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να έχει και ένα ανθρώπινο πρόσωπο.

Άρα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι τα κόμματα του Ευρωκομμουνισμού στην Δυτική Ευρώπη τα έπαιρναν είτε από τους Ρουμάνους, είτε από τους Γιουγκοσλάβους, ή τουλάχιστον κυρίως από αυτούς.

Στην Πολωνία ο κόσμος δεν ήθελε τους Κομμουνιστές αλλά το καθεστώς είχε πολύ καλές σχέσεις με τους Σοβιετικούς, ενώ και στην Ουγγαρία γίνονταν προσπάθειες να υπάρχει μεγαλύτερη ανεξαρτησία από την Ρωσία.


Άρθρα

“ΚΚΕ Εσωτερικού – Αλβανία”

Ευρωκομμουνισμός
Ο ευρωκομμουνισμός είναι ιδεολογικό ρεύμα του κομμουνιστικού κινήματος, το οποίο ξεκίνησε να αναπτύσσεται λίγο πριν το 1970 κυρίως στηΔυτική Ευρώπη. Αν και μετά τη δεκαετία του '90 δεν υπάρχουν αμιγώς ευρωκομμουνιστικά κόμματα, θεωρείται βασική ιδεολογική αναφορά πολλών από τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.
Βασικό γνώρισμά του είναι η θέληση να δημιουργηθεί ένας στενός δεσμός μεταξύ σοσιαλισμού, ελευθερίας και δημοκρατίας, ο οποίος περιγράφεται ως «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» - όρος που χρησιμοποιείτο ιδιαίτερα στις δεκαετίες '70 και '80, για να δείξει την αντίθεση με τοσταλινισμό. Επίσης, οι ευρωκομμουνιστές επιθυμούν να είναι φορείς ενός μοντέλου μετασχηματισμού, προσαρμοσμένου κυρίως στις πολιτικές -κοινωνικές - οικονομικές συνθήκες των χωρών όπου δρουν και όχι σε κάποιο πρότυπο - δόγμα.

“Factors in the Soviet Decision to Invade Chechoslovakia”
Σελίδα 217
Several factors compounded to provide the impetus for the Soviet invasion of Czechoslovakia. Viewed against the backdrop of the ‗time factor‘, these factors included the economic, geostrategic, ideological, and political. Economically, the USSR was fearful of Czechoslovakia losing its dependence on the Soviet Union and finding other, Western trade partners. For example, Western governments had indicated their interest in financing some of Dubcek‘s economic reforms.16 In many ways the Soviet Union saw Czechoslovakia as being in a crucial geo-strategic position in Europe. Even though Dubcek constantly affirmed his commitment to remain in the Warsaw Pact, the Soviet Union could see how unpredictable Czechoslovakian foreign policy could become. The geo-strategic implications of losing the country were, however, very severe. For one thing, the Czechoslovak army held an important defensive area in Central Europe, further west than any other Soviet satellites.17 Vital war industries supplying the Warsaw Pact military were also based out of the country. More importantly, Czechoslovakia leaving the Warsaw Pact would also result in a powervacuum in central Europe. The Soviet leadership was particularly fearful of West Germany reasserting its rising economic and political strength (which was dubbed ‗German revanchism‘ in Soviet propaganda) and potentially expanding into a neutral Czechoslovakia. 18 Also contributing to Soviet fears of Czechoslovak foreign policy drift were high-level meetings held in August with Josip Tito and partially-deviant Nicolae Ceausescu.19


Yugoslavia Comes to Defense Of Spanish Communist Leader”, Ιούλιος 1977
Yugoslavia, the first Communist country to break away from the Soviet bloc, has launched a spirited defense of the newest heretic - Spanish Communist Party leader Santiago Carrillo.
Yugoslav party theoreticians and the semi-official press have joined in criticizing the Soviet Union for trying to reimpose its authority over individual Communist parties. The polemics between Moscow and Madrid have been likened to the verbal exchanges at the time of President Tito's expulsion from the Commform, the international Communist organization, in 1948.
The influential Yugoslav weekly magazine Nin, for example, commented that whil the methods used to attack Carrillo may be new, the specific accusations are similar to those made against Tito 30 years ago.
Other Eastern European countries have also been taking sides in the dispute, which was sparked by Carrillo's book, "Eurocommunism and the State." In it, Carrillo rejects the idea of unconditional loyalty to the Soviet Union and traces the roots of Euro-communism back to Tito's defiance of Josef Stalin.
The ensuing furor has seen the hard-line parties of Czechosiovakia. East Germany and Bulgaria line up behind the Kremlin and launch stinging attacks on Carrillo. A hardline Czecholslovak leader, Vasil Bilak, peppered his denunciations of the Eurocommunists with words like "opportunist," "anti-Communist," "traitorous," and "anti-Soviet."
Meanwhile, the Hungarian leadership, which is attempting to assert gradually some measure of independence from the Soviet Union, has cautiously supported the right of each party to choose its own path. Poland has yet to commit itself.
Perhaps the strongest defense of Eurocommunism has come from Romania, which, although it remains a member of the Warsaw Pact, has been following independent foreign policies for the last 12 years.
An editorial in the official Romanian party newspaper Scinteia applauded the "unquestionable successes" of the European Communist parties and attributed them to the parties" respect for the vital interests and specific conditions of their own countries.
In an apparent reference to the attacks on Carrillo, the paper said it was wrong to fan disputes, apportion blame, and sharpen differences in the Communist movement.
"There is no unique prescription, no compulsory model, for carrying out revolutionary processes," Scinteia said.
Romanian and Yugoslav leaders interpret the attacks on Eurocommunism as an attempt to revise the results of last year's Berlin conference of European Communist parties. The conference, which was held on the anniversary of Tito's break with Moscow, was widely interpreted as a victory for the independents.
Yugoslav commentators have been recalling that the Soviet leader, Leonid Brezhnev, declared in Berlin that the controversial phrase "proletarian internationalism" should be taken to mean "voluntary cooperation among fraternal parties with respect for the equality and independence of each of them." Previously it had been used to justify subservience to Moscow.
The Yugoslav party's official journal Komunist commented this week that some Communist parties are trying to go back on this principle and are resisting the non-interference concept that they accepted in Berlin.
While Yugoslav leaders have supported the independent stand of the Western European Communist parties, they have emphasized that they do not favor establishment of a new center of world communism opposed to Moscow.
Despite their common resistance to Soviet domination, there are considerable differences between the type of communism preached by the opposition parties in Spain. France and Italy, and the type practiced by the ruling parties in Yugoslavia and Romania.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου