Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Τουρκία – ISIS (Institute for the Study of War)

Ωραίο άρθρο από το Αμερικανικό think tank Institute for the Study of War. Το άρθρο γράφει ότι η Τουρκία δέχτηκε αρχικά τον ISIS, επειδή ο ISIS στεφόταν εναντίον του Άσαντ, και επειδή ο ISIS στρεφόταν εναντίον των Κούρδων της Συρίας.



Στην συνέχεια η Τουρκία υποχρεώθηκε να στραφεί εναντίον του ISIS, για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, και από το τέλος του 2015 σταμάτησε να επιτρέπει στις ομάδες του ISIS να χρησιμοποιούν τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας, με αποτέλεσμα ο ISIS να αρχίσει να στρέφεται και κατά της Τουρκίας εκτός από το να χτυπάει δυτικούς στόχους.

Το άρθρο γράφει ότι το δίκτυο του ISIS στην Τουρκία είναι πλέον πολύ ισχυρό, και ο ISIS θα μπορεί να διενεργεί εντυπωσιακές επιθέσεις στην Τουρκία.

ISIS'S CAMPAIGN IN TURKEY”, Ιούνιος 2016


Η Τρομοκρατική Επίθεση στο Αεροδρόμιο Αττατούρκ

Πολύ ωραίο άρθρο του Foreign Affairs για την πρόσφατη ομαλοποίηση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ. Το άρθρο αφήνει να εννοηθεί ότι αυτή η εξέλιξη σχετίζεται με την τρομοκρατική επίθεση στο αεροδρόμιο της Τουρκίας τον Ιούνιο του 2016, η οποία εκδηλώθηκε αμέσως μετά τις σχετικές ανακοινώσεις.



Στην συνέχεια το άρθρο γράφει ότι η προσέγγιση των δύο χωρών είναι πάρα πολύ δύσκολη, κυρίως από την πλευρά της Τουρκίας. Ο λόγος, γράφει το Foreign Affaris, είναι ότι κατά πάσα πιθανότητα θα ξεσπάσει κάποια στιγμή ο επόμενος πόλεμος στην Γάζα, και τότε η Τουρκία, υπό την πίεση της κοινής της γνώμης, θα πρέπει να αποσύρει τον πρέσβη της από το Ισραήλ, και να ακολουθήσει μία πολύ σκληρή ρητορική εναντίον του Ισραήλ. Ο Ερντογάν έχει παρομοιάσει το Ισραήλ με την ναζιστική Γερμανία, και έχει χαρακτηρίσει το Ισραήλ έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Το άρθρο εννοεί ότι όσο και να θέλουν οι Τούρκοι να τα βρούνε με τους Ισραηλινούς λόγω των ενεργειακών και του Leviathan, ενδεχομένως και για να συνεργαστούν εναντίον του Ιράν, όταν θα ξεσηκώσουν οι Ιρανοί την Χαμάς στην Γάζα η Τουρκία θα έχει ένα τεράστιο επικοινωνιακό μειονέκτημα και θα πρέπει να ακολουθήσει.

Να θυμίσω ότι οι Σιίτες του Ιράν είναι μειοψηφία στον Μουσουλμανικό κόσμο, γιατί οι Σουνίτες αποτελούν το 80-90% περίπου του Μουσουλμανικού πληθυσμού. Έτσι ο πόλεμος κατά του Ισραήλ ήταν το βασικό επικοινωνιακό πλεονέκτημα των Ιρανών Ισλαμιστών, προκειμένου να αποκτούν επιρροή στον Σουνιτικό κόσμο, αφού οι Άραβες λόγω της συμμαχίας τους με τις ΗΠΑ είχαν περιορισμένα περιθώρια να κινηθούν εναντίον του Ισραήλ, και η Τουρκία ήταν βασικό σύμμαχος του Ισραήλ επί Κεμαλικών.

Ο Ερντογάν διεκδικεί τον ρόλο του ηγέτη του Μουσουλμανικού κόσμου, και θα είναι πολύ δύσκολο να το πετύχει αυτό αν δεν μπορεί να ακολουθήσει τις επιθέσεις των Ιρανών στο Ισραήλ.

Επίσης το άρθρο γράφει ότι και το Ισραήλ θα έχει πρόβλημα, γιατί αναγκάστηκε να επιτρέψει στην Τουρκία να κάνει μη στρατιωτικά έργα στην Γάζα, και αυτό εξαγρίωσε τους Αιγυπτίους, που θα ασκούν πιέσεις στο Ισραήλ να είναι πιο σκληρό με την Τουρκία. Το Foreign Affairs γράφει ότι από τις γειτονικές του χώρες η Αίγυπτος είναι αυτή την στιγμή η σημαντικότερη για την ασφάλεια του Ισραήλ.

Να πω εγώ ότι ένας άλλος παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ είναι οι σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας. Αν τυχόν οι Ρώσοι και οι Τούρκοι δεν τα βρούνε τελικά στα ενεργειακά, και οι σχέσεις τους καταρρεύσουν πάλι, οι Ισραηλινοί θα σπεύσουν να διακόψουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία, γιατί η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, που υποστηρίζεται από την Ρωσία και το Ιράν, είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για το Ισραήλ, σε σχέση με την Χαμάς στην Γάζα, η οποία υποστηρίζεται από την Τουρκία, το Ιράν και το Κατάρ.

Βλέπε επίσης “Πως θα Αντιδράσουν το Κατάρ και το Ιράν στην Ομαλοποίηση των Σχέσεων της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ισραήλ”.

Για το άρθρο του Foreign Affairs βλέπε

“Terrorism and Turkey's Deal with Israel”, Ιούνιος 2016
 On Tuesday, three machine gun-wielding suicide bombers attacked Istanbul’s Atatürk Airport, killing 41 and injuring hundreds. News of the attack quickly overshadowed the week’s other major development in the country: a deal to normalize relations between Turkey and Israel after a six-year falling out. Although the two events might seem unrelated, they are connected in that one of the major factors driving reconciliation was cooperation on intelligence and counter-terrorism. Whether the deal will survive long enough for such benefits to be realized is a question that only becomes more urgent after the horrific terrorist attack.
Israel and Turkey’s announcement that they had agreed on the terms of their reconciliation came after years of false starts. Under the deal, Israel will pay Turkey $20 million in compensation for the nine Turkish citizens killed during the raid on the Mavi Marmara flotilla in 2010, allow Turkey to send humanitarian supplies to Gaza via the Israeli port city of Ashdod, and permit Turkey to support building projects in Gaza, including a hospital, power plant, and desalination plant. In return, Turkey has promised to end the lawsuits still pending in its courts against four high-ranking Israeli military officials involved in the flotilla raid, stop Hamas from launching or financing terrorist operations against Israel from Turkish territory, and intercede with Hamas on Israel’s behalf to secure the return to Israel of two Israeli civilians and the bodies of two Israeli soldiers being held in Gaza. Both sides have also agreed to return their ambassadors to the other country and to drop any remaining sanctions against each other.
On paper, this all sounds great, and there is no question that reconciliation can theoretically help both sides. The drivers of past aborted attempts at normalization, namely potential energy cooperation and coordination on Syria and counter-terrorism, are still at work, and there are benefits for both sides to be realized. Nonetheless, the celebrations in Jerusalem and Ankara are more likely than not to be short-lived for two reasons: the parameters of the deal may be more difficult to abide by than appears at first glance, and the entire structure could well fall apart at the first sign of the inevitable next round of fighting in Gaza.
Because Israel formally apologized to Turkey in March 2013 and only now has to now transfer the money for compensation, its side of the bargain is unlikely to face many hurdles, particularly after Israel’s security cabinet on Wednesday voted seven to three in favor of the deal. Israel had already offered to facilitate the passage of Turkish humanitarian supplies to Gaza through Ashdod subject to Israeli inspection, and so, although snags may occur, Israel’s commitments under the agreement are relatively straightforward.
Turkey’s commitments to Israel, however, are bound to run up against the limits of Turkish domestic politics and Turkey’s regional influence. For example, Ankara has repeatedly requested that its courts drop the lawsuits against Israeli officers. The courts have refused because the families of those aboard the Mavi Marmara and the IHH—the group that organized the flotilla and that has been accused of having ties to al Qaeda—have refused to drop them. The Turkish government has no standing in the case. To get around that problem, Turkey intends to simply pass legislation invalidating any current lawsuits against IDF officers and soldiers stemming from the flotilla. Although this is a creative solution, it is bound to be enormously controversial in Turkey, where the victims’ families and the IHH both have massive public support. In fact, President Recep Tayyip Erdogan is already taking fire over the accord in Turkey, where #IsrailinDostuErdoğan (Erdoğan, friend of Israel) has been trending on Twitter, and not in a complimentary way. Although Erdogan tends to get what he wants, the public outcry may make passage of the legislation in the Grand National Assembly less automatic than other presidential priorities.
Even thornier will be fulfilling the parts of the deal pertaining to Hamas. Turkey held the line on expelling Hamas from Turkey altogether (something Israel wanted). The negotiators instead promised to rein in Hamas’ activity, but how its efforts will be monitored or enforced is anyone’s guess. Should there be terrorist attacks in Israel that Jerusalem suspects were planned and executed from Istanbul, Turkey will be hard pressed to definitively prove that Israel is mistaken. Further, with Erdogan having cultivated a close relationship with Hamas chief Khaled Meshaal for the better part of a decade, it is doubtful that the Turkish president will be more inclined to be harsh with Hamas than to maintain plausible deniability in the face of any evidence about Hamas attacks emanating from Turkish territory. Finally, Turkey’s pledge to pressure Hamas into returning the Israeli civilians and bodies of the soldiers is based on a calculation that Hamas’ political wing, with which Turkey has influence, is the ultimate arbiter of this issue, rather than its military wing, which tends to operate according to its own whims. That seems like a risky bet.
Even if Turkey is able to fulfill its promises regarding Hamas activity, the deal still has a fatal flaw: it depends on continued quiet in Gaza, which is a long shot. The two years of quiet since Operation Protective Edge enabled this deal, but conditions in Gaza have not improved since the last round of fighting, and, in recent times, fighting has broken out every two years. That neither side is eager to rejoin the battle may not matter; the last Gaza war, which lasted 50 days in the summer of 2014, was one that neither Israel nor Hamas appeared to want but were unable to stop.
Although no one can predict with certainty when another war in Gaza will break out, another round of fighting seems inevitable, and with it will come the end of the current Israeli-Turkish detente. The Turkish public still has low opinions of Israel, and Erdogan will be forced to recall his ambassador at the first sign of Palestinian civilian casualties, not to mention what will happen if any nascent Turkish building projects are struck by Israeli fire. Israel, meanwhile, would be hard pressed to retain normal relations with Turkey once Erdogan began his instinctual verbal broadsides against Israel, which in the past have included comparing Israel to Hitler and calling Zionism a crime against humanity. Turkish-Israeli rapprochement, in short, is resting on a house of cards that will be easily blown over at the first sign of Israeli-Palestinian trouble.
And even before fighting breaks out, Egypt will put pressure on Israel to back away from closer relations with Turkey given the current tensions between Cairo and Ankara. If there is one regional ally that Israel will go out of its way not to antagonize, it is Egypt. That Turkey will now be launching construction projects in Gaza is bound to cause even more friction between Erdogan and the Abdel Fattah el-Sisi government, which wants to limit Turkish influence in Gaza and also wants to avoid opening any escape hatch for Hamas. Egypt will no doubt make its displeasure known to Israel. Although such an eventuality did not prevent the deal from being finalized, Egypt’s ability to play spoiler should not be discounted.
Normalization of ties between Israel and Turkey is a good thing, but expectations should be kept in check. It is unlikely that the rapprochement will play out the way both sides intend, and it may not be too long before we are once again talking about how to get Israel and Turkey back together. The Istanbul terrorist attack only reinforces that renewed ties between the two is more important than ever, and it will be up to both governments to keep this in mind each time events inevitably transpire that subject closer relations to a renewed rupture.


Kashmir (Ινδία VS Πακιστάν)

Το Kashmir είναι η περιοχή για την οποία σκοτώνονται η Ινδία, η Κίνα και το Πακιστάν. Κυρίως η Ινδία και το Πακιστάν. Η Ινδία διεκδικούσε το Kashmir, και αν το έπαιρνε θα αποκτούσε πρόσβαση στην Κεντρική Ασία μέσω του Αφγανιστάν, χωρίς να χρειάζεται να περνάει από το Πακιστάν. Το Πακιστάν δεν επιτρέπει στην Ινδία να έχει πρόσβαση στο Αφγανιστάν μέσω του Πακιστάν, και η Ινδία είναι αποκομένη από την Κεντρική Ασία.



Αυτό η Ινδία πάει να το θεραπεύσει με την συμφωνία της με το Ιράν και την ανάπτυξη του λιμανιού του Ιράν Chabahar, και τους αυτοκινητοδρόμους και σιδηροδρόμους προς την Κεντρική Ασία και το Αφγανιστάν. Αλλά μεσολαβεί θάλασσα και δεν είναι το ίδιο με το να έχει η Ινδία το Κασμίρ.

Επίσης αν η Ινδία είχε το Κασμίρ θα έκοβε την Κίνα από το Πακιστάν.

Στην πράξη ένα μέρος του Κασμίρ το έχει στον έλεγχο του το Πακιστάν, και ένα άλλο η Ινδία, και έτσι η Ινδία δεν φτανει στο Αφγανιστάν ενώ η Κίνα επικοινωνεί με το Πακιστάν.

Οι περισσόεροι χάρτες εμφανίζουν το Κασμιρ είτε ως τμήμα της Ινδίας είτε ως τμήμα του Πακιστάν. Και τα δύο είναι λαθος γιατί αυτό που μετράει είναι ποιος έχει στρατό στο έδαφος. Ο παρακάτω χάρτης εμφανίζει πως είναι μοιρασμένο το Κασμίρ.


Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

Πως θα Αντιδράσουν το Ιράν και το Κατάρ στην Προσέγγιση της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ισραήλ?

Το πρώτο πράγμα που έχει ενδιαφέρον είναι να δούμε αν θα περπατήσει η προσπάθεια ομαλοποίησης των σχέσεων της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ισραήλ, και αν περπατήσει τι θα γίνει με τον Leviathan και τον Turk Stream.

Το δεύτερο που έχει σημασία, ίσως και μεγαλύτερη, είναι το τι θα γίνει με το Ιράν και το Κατάρ, αν προχωρήσει αυτή η ομαλοποίηση των σχέσεων Τουρκίας-Ρωσίας-Ισραήλ.

Οι σχέσεις Κατάρ-Ρωσίας δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί έτσι κι αλλιώς κακές είναι.

Ενδιαφέρον έχει το τι θα γίνει με τις σχέσεις Κατάρ-Τουρκίας, δύο πολύ στενών συμμάχων, και στις σχέσεις Ρωσίας-Ιράν, δύο χωρών που είναι υποτίθεται σύμμαχοι.

Οι Καταριανοί έχουν επιτρέψει στους Τούρκους να φτιάξουν και στρατιωτική βάση στο Κατάρ, έχουν δώσει πάρα πολλά χρήματα στους Τούρκους, και είναι ο βασικός χρηματοδότης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, την οποία υποστηρίζουν η Τουρκία και το Ιράν.

Προσπαθώ να βρω έναν τρόπο που θα μπορούσε η Τουρκία να εντάξει και το Κατάρ σε αυτή την συμφωνία και δεν μπορώ, ειδικά αν οι Ρώσοι, οι Τούρκοι και οι Ισραηλινοί στείλουν αέριο στην Ινδία. Ίσως να υπάρχει και να μην μου έρχεται αυτή την στιγμή στον μυαλό. Το σχέδιο που προωθούσε η Τουρκία ήταν να τα βρούνε το Ιράν και το Κατάρ, και να στείλουν μαζί αέριο στην Τουρκία. Πως θα γίνει τώρα να τα βρούνε οι Ρώσοι με τους Τούρκους, και να στείλουν οι Ιρανοί και οι Καταριανοί αέριο στην Τουρκία δεν ξέρω. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι.

Το Ιράν-Ρωσία έχει επίσης ενδιαφέρον. Οι σχέσεις Ρωσίας-Ιράν δεν είναι τόσο καλές όσο οι σχέσεις Τουρκίας-Κατάρ, αφού το Ιράν είναι όπως και η Ρωσία μία από τις πλουσιότερες χώρες στον κόσμο σε πετρέλαιο και αέριο, αλλά οι δύο χώρες είναι υποτίθεται σύμμαχοι. Όσο σύμμαχοι είναι τέλος πάντων. Πως θα επηρεάσει τις σχέσεις Ιράν-Ρωσίας η συμφωνία της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ισραήλ? Εδώ μου φαίνεται ακόμη πιο δύσκολο να εντάξει η Ρωσία και το Ιράν στην συμφωνία, αλλά ίσως πάλι να μην βλέπω πάλι κάτι.

Το σημαντικό είναι ότι αν οι Τούρκοι, οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί προσπαθήσουν να στείλουν αέριο στην Ινδία, όπως έλεγα χθες, τότε θα θίγουν ξεκάθαρα το Ιράν και το Κατάρ, και τα πράγματα για την σχέση Τουρκίας-Κατάρ και Ρωσίας-Ιράν θα είναι ακόμη δυσκολότερα. Βλέπε “Ο Αγωγός Ρωσίας-Τουρκίας-Ισραήλ Μέρος 2”.



Επίσης, ενδιαφέρον έχει τι θα γίνει με την Σαουδική Αραβία σε περίπτωση που προχωρήσει η συμφωνία της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ισραήλ? Αν το πετρέλαιο μείνει έξω από αυτή την συμφωνία η Σαουδική Αραβία δεν θίγεται, αφού το φυσικό αέριο δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα. 

Την Σαουδική Αραβία θα την ενδιέφερε πολύ περισσότερο από το φυσικό αέριο να σταματήσει η Τουρκία να υποστηρίζει μαζί με το Ιράν και το Κατάρ την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, και η Ρωσία να είναι ουδέτερη ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία και το Ιράν, ή ακόμη καλύτερα να παίρνει το μέρος της Σαουδικής Αραβίας.

Άρα το πρώτο που πρέπει να δούμε είναι το πως θα πάει η προσέγγιση της Τουρκίας με την Ρωσία και το Ισραήλ, μέχρι ποιο σημείο θα φτάσει αυτή η προσέγγιση, και αν περπατήσει, ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στις σχέσεις Τουρκίας-Κατάρ και Ρωσίας-Ιράν.


Μου φαίνεται ότι για να στραφεί η Τουρκία προς την Ρωσία θα πρέπει σε κάποιο βαθμό να εγκαταλείψει το Ιράν και το Κατάρ. Δεν ξέρω πως αλλιώς μπορεί να γίνει αυτό. Ίσως σε αυτήν την περίπτωση να υπάρχει το ολίγον έγκυος. Για να δούμε. 

Turkey Moves To Restore Relations With Russia And Israel On The Same Day”, Ιούνιος 2016
http://www.huffingtonpost.com/entry/turkey-russia-israel-relations_us_57716029e4b017b379f6b5cd?&utm_medium=email&utm_campaign=World+Post+062716&utm_content=World+Post+062716+CID_ba287544e704ce98dc38115b8ef7eacf&utm_source=Email+marketing+software

Τουρκία VS ISIS (Ιούνιος 2016)

Πριν λίγους μήνες ο Πούτιν είχε κατηγορήσει την Τουρκία ότι υποστηρίζει τον ISIS αγοράζοντας το πετρέλαιο του, και αμέσως είχε ακολουθήσει και ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, ο οποίος είχε εκτοξεύσει την ίδια κατηγορία εναντίον της Τουρκίας. Η πραγματικότητα ήταν ότι η Τουρκία παρείχε και τεχνική υποστήριξη στον ISIS.

Όταν λέμε ISIS στο Ιράκ και την Συρία μιλάμε για την νομενκλατούρα του Σαντάμ Χουσέιν στο Ιράκ, την οποία ανέτρεψαν οι ΗΠΑ φέρνοντας στην εξουσία του Ιράκ την Σιιτική πλειοψηφία, και ενδυναμώνοντας τους συμμάχους τους Κούρδους. Ο ISIS με τον παν-Ισλαμισμό προσπάθησε να ενώσει τα Σουνιικά τμήματα της Συρίας και του Ιράκ, και να φτάσει στην Τουρκία. Αλλά αυτά τα έχω ξαναπεί.

Από τότε πολλά άλλαξαν. Η Τουρκία υπό την πίεση των ΗΠΑ άλλαξε στρατόπεδο στην Συρία, και άρχισε να στηρίζει τις συμμορίες της Αλ Κάιντα που στηρίζονται από χώρες που έχουν σχετικά καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, αυτό που λέμε Free Syria Army. Άρχισε λοιπόν η Τουρκία να βοηθά ενεργά τις ΗΠΑ εναντίον του ISIS.

Ο βασικός λόγος ήταν ότι οι Κούρδοι ήταν ο μόνος σύμμαχος των ΗΠΑ εναντίον του ISIS στην Συρία, ενώ στο Ιράκ οι ΗΠΑ έχουν σύμμαχο και τον Σιιτικό στρατό του Ιράκ. Ο Σιιτικός στρατός είναι πολύ χαμηλής ποιότητας, γιατί οι Σουνίτες είχαν τον έλεγχο στο Ιράκ και οι Αλαουίτες στην Συρία, και οι Σιίτες δεν ήταν οι πρώτης κατηγορίας πολίτες.

Χτυπώντας τον ISIS μαζί με τις ΗΠΑ η Τουρκία μείωσε την σημασία των Κούρδων της Συρίας για τις ΗΠΑ. Παρόλο που δεν νομίζω ότι οι ΗΠΑ θα εγκαταλείψουν τους φυσικούς συμμάχους τους Κούρδους, οι Κούρδοι χάνουν την σημασία τους αν η Τουρκία βοηθά τις ΗΠΑ εναντίον του ISIS στην Συρία. Ο φόρος των ΗΠΑ είναι ότι θα δημιουργηθεί στην Συρία και το Ιράκ ένα Σουνιτικό κράτος που θα λειτουργεί εναντίον των ΗΠΑ όπως η Αλ Κάιντα, διενεργώντας τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ, υποστηριζόμενο από όσες χώρες έχουν εχθρικές σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Επίσης η Τουρκία ανακοίνωσε προχθές την ομαλοποίηση των σχέσεων της με την Ρωσία και το Ισραήλ, και αυτό σημαίνει ότι ούτε οι Ρώσοι ούτε οι Ισραηλινοί θα μπορούν να βοηθούν τους Κούρδους της Συρίας, κάτι που αποδυναμώνει ακόμη περισσότερο τους Κούρδους.

Χθες ήρθε η τρομοκρατική επίθεση στο αεροδρόμιο της Τουρκίας, και όπως γράφει το Αμερικανικό think tank, αν είναι επίθεση του ISIS σημαίνει την κήρυξη του πολέμου στην Τουρκία. Μέχρι τώρα ο ISIS στην Τουρκία σκότωνε τουρίστες. Τούρκους σκότωναν οι Κούρδοι τρομοκράτες, και οι κομμουνιστές τρομοκράτες. Ίσως τώρα αρχίσουν οι επιθέσεις του ISIS εναντίον των Τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας. Και φυσικά το πιο ενδιαφέρον θα είναι να δούμε ποιες χώρες θα στηρίξουν αυτές τις επιθέσεις.


Turkey's Istanbul Attack Vengeance Will Be Like 'Rain From Hell”, Ιούνιος 2016
http://www.washingtoninstitute.org/policy-analysis/view/turkeys-istanbul-attack-vengeance-will-be-like-rain-from-hell?utm_term=Read%20this%20article%20on%20our%20website.&utm_campaign=Turkey%20Poised%20for%20War%20on%20ISIS%20%28Cagaptay%20%7C%20CNN%29&utm_content=email&utm_source=Act-On+Software&utm_medium=email&cm_mmc=Act-On%20Software-_-email-_-Turkey%20Poised%20for%20War%20on%20ISIS%20%28Cagaptay%20%7C%20CNN%29-_-Read%20this%20article%20on%20our%20website

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Ο Αγωγός Ρωσίας-Τουρκίας-Ισραήλ Μέρος 2

Έχω αναφερθεί στο παρελθόν στον αγωγό φυσικού αερίου Ρωσίας-Τουρκίας-Ισραήλ, τον οποίο συζητούσαν οι τρεις χώρες το 2006. Ο αγωγός θα έστελνε Ρωσικό αέριο στην Τουρκία, στο Ισραήλ, και από εκεί, μέσω του Ισραηλινού αγωγού Ashkelon-Eilat, και στην Αφρική, ενδεχομένως και στην Ασία, προφανώς σε μορφή LNG. Ο αγωγός υποτίθεται ότι θα είχε 4 πόδια (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, ηλεκτρικό ρεύμα, νερό). Δεν γνωρίζω τι ποσότητες είχαν συζητηθεί, αλλά η ποσότητα είναι πάντα θέμα προς συζήτηση.

Χάρτης 1



Το 2010 βρέθηκε το μεγάλο κοίτασμα του Ισραήλ (Leviathan), οι σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ κατέρρευσαν, και το 2015 βρέθηκε και το μεγαλύτερο κοίτασμα της Ανατολικής Μεσογείου στην Αίγυπτο (Zohr).

Ακούσαμε χθες ότι οι Τούρκοι συμφώνησαν να ομαλοποιήσουν τις σχέσεις τους με τους Ρώσους και τους Ισραηλινούς, και προφανώς το έκαναν και για εμπορικούς λόγους. Επομένως δεν βλέπω τον λόγο να μην ξαναμπεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και ο αγωγός που συζητήθηκε το 2006.

Τα 3 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου της Αιγύπτου (2 τρις) και του Ισραήλ (1 τρις) είναι μία τεράστια ποσότητα, αλλά αμελητέα συγκρινόμενη με τα 48 τρις της Ρωσίας, τα 33 τρις του Ιράν, και τα 25 τρις του Κατάρ. Να πω ότι η BP ισχυρίζεται ότι τα κοιτάσματα της Ρωσίας έχουν μειωθεί, και ότι η Ρωσία και το Ιράν είναι μαζί σχεδόν στην πρώτη θέση με 33 τρις περίπου. Για την ακρίβεια η BP δίνει το Ιράν μπροστά για κάτι ψιλά. Αν θυμάμαι καλά με 33 έναντι 32.

Υπάρχει λοιπόν σίγουρα μπροστά μας το ενδεχόμενο να μπει η Gazprom στον Leviathan, ώστε οι Ισραηλινοί να πουλήσουν αέριο στην Τουρκία χωρίς να τους χτυπήσει η Χεζμπολάχ, και η Τουρκία να έχει φτηνό αέριο στο νότιο τμήμα της. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο να κατασκευάσουν οι Ρώσοι και οι Τούρκοι έναν Turkish Stream, ενδεχομένως μικρό (30 δις), ώστε να μην χρειάζεται να συμμορφωθεί με την αντιμονοπωλιακή νομοθεσία της ΕΕ.

Αλλά δεν βλέπω γιατί πρέπει να αποκλείεται το ενδεχόμενο να βρεθεί και το Ρωσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο. Αν βρεθεί στην Ανατολική Μεσόγειο αέριο της Ρωσίας θα μπορεί να τροφοδοτηθεί και η Ασία και η Αφρική, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τα φτωχικά κοιτάσματα του Ισραήλ και της Αιγύπτου.

Για παράδειγμα η Ινδία, παραδοσιακή σύμμαχος της Ρωσίας, ενδιαφέρεται εδώ και καιρό να εξασφαλίσει μία ασφαλή τροφοδοσία ενέργειας, και θεωρεί τον Περσικό Κόλπο πολύ ανασφαλή πηγή, λόγω της έχθρας Ιράν-Σαουδικής Αραβίας. Και όπως επίσης έλεγα, η Ινδία θέλει να αγοράζει 30 δις κυβ μέτρα Ρωσικού αερίου ετησίως, ενδεχομένως και για να καλοπιάσει την Ρωσία, ώστε η Ρωσία να μην ανακατεύεται στην κόντρα της με το Πακιστάν και την Κίνα, τώρα που η Ινδία τα έχει βρει με τις ΗΠΑ εναντίον της Κίνας. Βλέπε “Η Συμμετοχή της Ρωσίας στον Αγωγό ΤΑPI”.

Το Ρωσικό αέριο μπορεί να φτάσει στην Ινδία μέσω του TAPI (Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan-India), και του αντιπάλου της Ρωσίας στις αγορές αερίου του Τουρκμενιστάν, το οποίο επίσης ενδιαφέρεται να πουλήσει αέριο στην Ινδία. Αν φυσικά το αέριο καταφέρει να περάσει από τον πανικό του Αφγανιστάν και τους Ταλιμπάν.

Η δεύτερη λύση είναι να φτάσει το Ρωσικό αέριο στην Ινδία μέσω του Αζερμπαϊτζάν και του Ιράν, δύο άλλων αντιπάλων της Ρωσίας στις αγορές αερίου, και στην συνέχεια μέσω του Ομάν, και ενός υποθαλάσσιου αγωγού Ομάν-Ινδίας, ή σε μορφή LNG.

Νομίζω ότι η τρίτη λύση θα ήταν μέσω της Τουρκίας και του Ισραήλ, που δεν είναι χώρες ανταγωνιστικές της Ρωσίας στις αγορές φυσικού αερίου.

Χάρτης 2



Επίσης, το Ισραήλ και η Ινδία είναι σύμμαχοι εναντίον του Πακιστάν και της Αλ Κάιντα, κάτι που ευνοεί αυτό το πλάνο. Η Τουρκία και η Ινδία είχαν πολύ κακές σχέσεις, λόγω της παραδοσιακής στήριξης της Τουρκίας στο Πακιστάν, αλλά από το 2013 οι δύο χώρες βελτίωσαν τις σχέσεις τους, και η Ινδία και η Τουρκία συμφώνησαν να κατασκευάσει η Ινδία στην Τουρκία διυλιστήρια πετρελαίου, και οι δύο χώρες να συνεργαστούν στα κοιτάσματα του στενού συμμάχου της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία του Αζερμπαϊτζάν. Βλέπε The Diplomat και την Χουριέτ παρακάτω.

Ένα άλλο συν αυτού του σχεδίου είναι ότι και η Αίγυπτος έχει πολύ καλές σχέσεις με την Ρωσία. Επίσης, η Σαουδική Αραβία ενδιαφέρεται κυρίως για το πετρέλαιο, γιατί έχει πολύ λιγότερο αέριο από την Ρωσία, το Ιράν και το Κατάρ, και το αέριο που παράγει η Σαουδική Αραβία το καταναλώνει στο εσωτερικό της, ενδεχομένως για να μην ανοίγει και άλλους λογαριασμούς με την Ρωσία, με την οποία σκοτώνεται στις αγορές πετρελαίου. Άρα αν δεν υπάρξει πετρέλαιο στην συμφωνία, και αν η Ρωσία υποστηρίξει λίγο την Σαουδική Αραβία στην κόντρα της με το Ιράν, δεν βλέπω γιατί να ενοχληθεί η Σαουδική Αραβία. Η Ρωσία και η Σαουδική Αραβία έχουν συζητήσει να κατασκευάσει η Ρωσία εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας.

Το λέω γιατί με Αίγυπτο και Σαουδική Αραβία, και το Σουδάν μετά από δεκαετίες να έχει πουλήσει το Ιράν και να έχει συμμαχήσει με την Σαουδική Αραβία, η Κόκκινη Θάλασσα φαίνεται σχετικά ασφαλής για ένα τέτοιο project, αφού θα συμμετέχουν ή θα το αποδέχονται, Αίγυπτος, Σουδάν, Σαουδική Αραβία, Ισραήλ. Επίσης η Σαουδική Αραβία θα ανοίξει στρατιωτική βάση στο Τζιμπουτί, και η Ερυθραία είναι σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας, και μάλιστα έστειλε και στρατό εναντίον των Σιιτών ανταρτών στην Υεμένη. Βλέπε παρακάτω άρθρα.

Χάρτης 3 Κόκκινη Θάλασσα



  Υπάρχει βέβαια ο πόλεμος στην Υεμένη, όπου οι Ιρανοί υποστηρίζουν τους αντάρτες Χούτις, και η τρομοκρατική οργάνωση Al Shabaab, με την οποία το Ιράν στο παρελθόν είχε στενές σχέσεις, και η οποία ελέγχει ένα μεγάλο τμήμα της Σομαλίας, και αυτό δημιουργεί κάποια ρίσκα και στην Κόκκινη Θάλασσα. Αλλά η Τουρκία όπως έχω ξαναπεί θα φτιάξει στην Σομαλία την πρώτη στρατιωτική της βάση στην Αφρική, και ετοιμάζει μάλιστα το πρώτο της αεροπλανοφόρο. Βλέπε Daily Sabah.

Άρα αν όλοι αυτοί συμφωνήσουν να συμμετάσχουν ή να αποδεχτούν έναν τέτοιο project, θα είναι δύσκολο για το Ιράν και το Κατάρ, οι οποίοι μοιράζονται το μεγαλύτερο κοίτασμα αερίου στον κόσμο (South Pars/North Fields), να τους σταματήσουν, είτε στρατιωτικά, είτε χρηματοδοτώντας πολιτικούς και τρομοκρατικές οργανώσεις.

Από την άλλη πλευρά, σε καμία περίπτωση αυτό που λέω δεν είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Όλα αλλάζουν τόσο γρήγορα, και μπορεί αύριο να αρχίσουν να σκοτώνονται πάλι οι Τούρκοι με τους Ρώσους. Αλλά εφόσον χθες ανακοίνωσαν οι Τούρκοι ότι ομαλοποιούν τις σχέσεις τους με τους Ρώσους και τους Ισραηλινούς, οφείλουμε να συμπεριλάβουμε στην σκέψη μας και έναν αγωγό Ρωσίας-Τουρκίας-Ισραήλ, όπως αυτόν που συζητήθηκε το 2006. Ένας τέτοιος αγωγός θα στόχευε στην Ασία και την Αφρική, και θα λειτουργούσε ανταγωνιστικά στο Ιράν και το Κατάρ. Έναν τέτοιο αγωγό νομίζω ότι πρέπει απλά να τον συμπεριλάβουμε στην σκέψη μας, χωρίς να του δίνουμε ιδιαίτερη σημασία προς το παρόν.


Επίσης παραμένει το ερώτημα τι θα συμβεί στην Συρία. Ακόμη και αν οι Ρώσοι βρούνε μία λύση με τους Τούρκους για κάποιον αγωγό όπως ο Turk Stream, οι Ρώσοι θα είναι διατεθειμένοι να αφήσουν τους Τούρκους να δημιουργήσουν έναν Σουνιτικό διάδρομο προς τον Περσικό Κόλπο, που στο μέλλον θα μπορούσε να απειλήσει τα συμφέροντα της Ρωσίας? Πραγματικά δεν έχω ιδέα. Θα τα δούμε να ξετυλίγονται μπροστά μας.


Επίσης, θέλω να πω στους φίλους τους σανοφάγους, οι οποίοι παρακαλάνε να διαλυθεί η ΕΕ, ότι η Τουρκία είναι μία πάρα πολύ ισχυρή χώρα, και αν όντως διαλυθεί η ΕΕ, τότε θα συμβεί αυτό που θέλει το ΚΚΕ, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ, να βρεθούμε δηλαδή με την τουρκική λίρα στο χέρι και το πέος του Ερντογάν στον κώλο. Γι’αυτό φίλε σανοφάγε σκέψου καλά αν πραγματικά θέλεις να διαλυθεί η ΕΕ που είναι η τελευταία σου γραμμή άμυνας.



Άρθρα

TurkeyIsrael to build Mediterranean pipeline / 4 legs would carry crude oil, electricity, natural gas and water”, Απρίλιος 2006

India and Turkey: Friends Again?”, Ιούλιος 2013
1η, 2η Παράγραφος
A crucial diplomatic engagement will take place this weekend when Salman Khurshid becomes the first Indian External Affairs Minister to visit Turkey in a decade. The three-day trip will be followed by the first visit by an Indian President in 15 years, when Pranab Mukherjee sets foot in Turkey this October.
Bilateral ties between the two countries remained tense over much of this period due to Turkey’s close support for Pakistan’s stand on Kashmir at international forums. However, the emergence of both countries as regional powers has resulted in a shared interest in their respective capitals to ensure peace and stability in the Middle East and South Asia.
7η Παράγραφος
However, Turkey’s long-standing partnership with Pakistan could hold back ties. Ankara reportedly put up hurdles to India’s membership in the Nuclear Suppliers’ Group (NSG), a 46-member international cartel that regulates global nuclear trade over “non-proliferation” concerns. Following an agreement with the U.S. in 2008, the NSG granted India – a non-signatory of the Nuclear Non Proliferation Treaty – a unique exemption to engage in civilian nuclear trading without having to give up its nuclear arsenal.


India’s Turkish opportunity”, Νοέμβριος 2015
1η Παράγραφος
Prime Minister Narendra Modi’s visit to Turkey for the G-20 summit in November could have injected a degree of momentum to otherwise largely stagnant relations. Even though India has emerged as Turkey’s second largest trading partner, bilateral relations seems to be marked by sporadic political engagement. Indo-Turkish relations have been largely informed by Ankara’s long-standing partnership with Islamabad, often translated into support to Pakistan over the Kashmir dispute. A definitive test of Modi’s diplomatic outreach to Turkey would be his ability to leverage the geo-economic partnership to moderate Islamabad’s influence in Ankara
4η Παράγραφος
The Turkish construction sector is one of the most coveted globally and can play a pivotal role in the development of Indian infrastructure. Turkish Ambassador to IndiaBurak Akçapar has conveyed Ankara’s keenness to participate in Modi’s “Make in India” initiative, particularly in the civil aviation sector. Turkey’s strategic location offers Indiaa platform to boost its economic presence in Central Asia and the two countries inked a Memorandum of understanding in 2005 for oil and gas exploration cooperation in the Caspian basin, among other regions. Projects to build Indian oil refineries in Turkey have also been in the pipeline since 2006 but have not come to fruition yet. 

“First Turkish military base in Africa to open in Somalia”, Ιανουάριος 2016

“Observers See Several Motives for Eritrean Involvement in Yemen”, Ιανουάριος 2016
1η, 2η Παράγραφος
The conflict between Saudi Arabia and Houthi rebels in Yemen is drawing in participants from across the Red Sea.
Eritrea last month officially announced its "readiness to support the initiative without reservations and to extend its contribution to the alliance" of Saudi Arabia and its Gulf state allies. The typically tight-lipped Eritrean government, however, has not publicly elaborated on its military involvement in the Gulf.

Saudi Arabia ‘to open military base in Djibouti”, Μάρτιος 2016
1η, 2η Παράγραφος
Manama: Djibouti is looking forward to signing an accord with Saudi Arabia to set up a Saudi base in the Eastern African country, its ambassador in Riyadh said.
Dhia-Eddin Bamakhrama said that he expected the signing to take place soon, adding that relations between the two countries have been steadily improving and that their security, military, economic and political cooperation have now reached unprecedented levels.



Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

Η Συμμετοχή της Ρωσίας στον Αγωγό TAPI

Αυτό ομολογώ μου είχε διαφύγει. Και είναι κάτι που κάνει πολύ μεγάλη διαφορά. Οι Ινδοί ανακοίνωσαν τον Δεκέμβριο του 2015 ότι θέλουν να αγοράσουν 30 δις κυβικά μέτρα Ρωσικού φυσικού αερίου ετησίως, είτε μέσω του Ιράν, είτε μέσω του αγωγού TAPI (Turkmenistan-Afghanistan-Pakistan-India). Βλέπε το κρατικό Ρωσικό Russia By the Headlines (RBTH) με τίτλο “India may import Russian gas via Iran swap or TAPI pipeline”, Δεκέμβριος 2015.

Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι η Ρωσία είχε βλέψεις για τον TAPI. Και όμως είναι απόλυτα λογικό να συμβαίνει αυτό, γιατί η Ρωσία συνδέεται ήδη με το Τουρκμενιστάν με αγωγό φυσικού αερίου (Central Asia-Centre Pipeline), και η Ρωσία και η Ινδία είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι. Τον Ρωσικό αγωγό βλέπετε στον παρακάτω χάρτη από το site της Gazprom.

Χάρτης 1 Αγωγός Central Asia- Central




Εφόσον η Ρωσία συνδέεται με το Τουρκμενιστάν, είναι απόλυτο λογικό να διεκδικεί ένα κομμάτι από την πίτα, ειδικά όσον αφορά τις εξαγωγές στην σύμμαχο της Ινδία, με αντάλλαγμα φυσικά να βοηθήσει η Ρωσία τους Αμερικανούς και τους Ινδούς στο Αφγανιστάν να αντιμετωπιστούν τους Ταλιμπάν και την Al Qaeda, οι οποίοι υποστηρίζονται από τους Άραβες του Κόλπου και τους Ιρανούς, και φαντάζομαι και από τους Μαλαισιανούς και τους Ινδονήσιους, οι οποίοι επίσης εξάγουν αέριο. Αλλά εδώ πάλι το πράγμα σκοντάφτει στην συμμαχία Ρωσίας-Ιράν.

Αν η Ρωσία συμμετάσχει στον ΤΑPI θα είναι στο πλευρό των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, απέναντι στο Ιράν. Aν η Ρωσία συμμετάσχει στο σχέδιο Ιράν-Ινδίας, με τα λεγόμενα oil swap, η Ρωσία θα στέλνει αέριο στο Βόρειο Ιράν μέσω του Αζερμπαϊτζάν, αφού το Ιράν δεν έχει σχεδόν καθόλου αέριο στο βόρειο τμήμα του, και το Ιράν θα στέλνει τις αντίστοιχες ποσότητες από τα κοιτάσματα του στον Περσικό Κόλπο στην Ινδία, ώστε να μην βρει την Ρωσία απέναντι του στο Αφγανιστάν.

Χάρτης 2 Κοιτάσματα Πετρελαίου (μαύρο) και φυσικού αερίου (κόκκινο)




Αν οι ΗΠΑ καταφέρουν να βάλουν την αρκούδα στον TAPI θα έχουν κάνει ένα πολύ μεγάλο βήμα στο Αφγανιστάν, προκειμένου να ελευθερώσουν το πετρέλαιο και το αέριο της Κεντρικής Ασίας προς τον Ινδικό Ωκεανό. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και αν γίνει ο TAPI, στο Αφγανιστάν θα είναι κάπως δύσκολο να μην φάει κάπου μία ρουκέτα. Ενώ η διαδρομή Αζερμπαϊτζάν-Ιράν και μετά LNG, ή μέσω του θαλάσσιου αγωγού Ιράν-Ομάν-Ινδίας, θα παρέχει στην Ινδία πολύ μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια. Αλλά και μόνο το ότι η Ρωσία έχει συζητήσει το ενδεχόμενο να μπει στον TAPI πρέπει να αλλάξει πάρα πολύ τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα στο Αφγανιστάν.

Άρθρα

India may import Russian gas via Iran swap or TAPI pipeline”, Δεκέμβριος 2015
1η, 2η Παράγραφος
India has proposed to import up to 30 billion cubic meters of gas a year from Russia either via swap with Iran or through the Turkmenistan-Afghanistan- Pakistan-India (TAPI) pipeline, Russian Deputy Energy Minister Yury Sentyurin told Interfax.
He said the proposals were made last month at a meeting of a working group that is studying the feasibility of a Russia-India hydrocarbon pipeline system.


Central Asia-Centre Gas Pipeline