Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Το Αδιέξοδο των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή και η Στροφή προς το Ιράν

Ο παρακάτω χάρτης εμφανίζει το αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, και την στροφή τους προς το Ιράν, ή προς μία πιο ουδέτερη στάση σε σχέση με τις χώρες του Κόλπου.

Χάρτης



Ο παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο ήταν η Σαουδική Αραβία, τουλάχιστον μετά την άνοδο των φιλοσοβιετικών σοσιαλιστών στο Ιράκ, και την άνοδο των ισλαμιστών σοσιαλιστών στο Ιράν. Η Σαουδική Αραβία συμφώνησε να διασφαλίζει την απρόσκοπτη προμήθεια της Αμερικανικής οικονομίας με πετρέλαιο, και οι ΗΠΑ συμφώνησαν να εγγυώνται την ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας (security for oil agreement).

Όταν οι ΗΠΑ μείωσαν τις εισαγωγές τους από τον Περσικό Κόλπο, λόγω της αύξησης της παραγωγής πετρελαίου των ΗΠΑ από σχιστόλιθο, και λόγω της αύξησης των εισαγωγών τους από τις επίσης πλούσιες σε σχιστόλιθο Καναδά και Μεξικό, η Σαουδική Αραβία άρχισε να λοξοκοιτάει προς την Κίνα, και Σαουδαραβικά κεφάλαια άρχισαν να υποστηρίζουν τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ. Άσχετα αν ο εκάστοτε βασιλιάς δεν τολμούσε να έχει συμμετοχή σε τέτοιες επιθέσεις.

Οι ΗΠΑ, μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, μετέφεραν τις βάσεις τους από την Σαουδική Αραβία στο Κατάρ, το οποίο είδε αυτές τις βάσεις πολύ θετικά, λόγω της πίεσης που δέχεται από την Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Αλλά το Κατάρ, παρά την τεράστια ρευστότητα του και την μεγάλη επιρροή που έχει η εξωτερική του πολιτική στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, είναι μία πολύ μικρή χώρα, και σε καμία περίπτωση δεν έχει στον Περσικό Κόλπο το εκτόπισμα που έχουν η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και το Ιράκ. Άλλωστε και το Κατάρ στις χώρες τις Ασίας εξάγει κυρίως.

Από την άλλη πλευρά, το Ιράν από την άνοδο των Ισλαμιστών το 1979, και την κρατικοποίηση των Δυτικών εταιρειών πετρελαίου, είχε ήδη πολύ εχθρικές σχέσεις με τις ΗΠΑ και την Δύση. Άλλωστε μετά την άνοδο της Κίνας, και γεωγραφικά το Ιράν ανήκει στην Κίνα, στην οποία άλλωστε προσβλέπει κυρίως το Ιράν για τις εξαγωγές του, μέσω του οικονομικού διαδρόμου Ιράν-Πακιστάν-Κίνας.

Στο Ιράκ η κατάσταση για τις ΗΠΑ ήταν περίπου η ίδια με το Ιράν, αφού ο Σουνίτης σοσιαλιστής και σύμμαχος των Σοβιετικών Σαντάμ Χουσέιν ήταν ορκισμένος εχθρός των ΗΠΑ, και όπως και οι Ιρανοί είχε υποστηρίξει πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ.

Μέσα σε αυτό το εχθρικό για τις ΗΠΑ κλίμα,   που λόγω της μείωσης των εισαγωγών τους από τον Κόλπο γινόταν όλο και εχθρικότερο, οι ΗΠΑ άρχισαν να μένουν χωρίς συμμάχους. Και μέσα σε όλα αυτά υπήρχε και η στενή συνεργασία της Τουρκίας και της Ρωσίας στον τομέα του φυσικού αερίου, αλλά και της πυρηνικής ενέργειας. Επίσης, η Τουρκία ευελπιστεί σε μεγάλες Κινεζικές επενδύσεις λόγω της ένταξης της στους Δρόμους του Μεταξιού.

Άρα από την μία η στροφή της Σαουδικής Αραβίας προς την Κίνα, αλλά και η συνεργασία Τουρκίας-Ρωσίας στον τομέα του αερίου και της πυρηνικής ενέργειας, και η συνεργασία Τουρκίας-Κίνας στον τομέα των επενδύσεων, άφησαν τις ΗΠΑ χωρίς κανέναν στρατηγικό σύμμαχο. Άρα δεν είχαν πλέον οι ΗΠΑ την πολυτέλεια, ούτε και το κίνητρο, να υποστηρίζουν όπως έκαναν στο παρελθόν με σθένος κάποια πλευρά έναντι κάποιας άλλης, αφού δεν υπήρχε καμία πλευρά που να είναι στρατηγικός τους σύμμαχος.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η επίθεση των ΗΠΑ στον Σαντάμ Χουσέιν, με την οποία οι Αμερικανοί ανέτρεψαν την Αραβική Σουνιτική μειοψηφία που κυβερνούσε την χώρα, και έφεραν στην εξουσία την Αραβική Σιιτική πλειοψηφία που καταπιέζονταν από τον Σαντάμ Χουσέιν, αλλά και τους Κούρδους του Ιράκ, τους οποίους επίσης καταπίεζε ο Σαντάμ Χουσέιν, και οποίοι αποτελούν ίσως τον μοναδικό πλέον στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή, αν και ακόμη και για την φιλία των Κούρδων οι Αμερικανοί πρέπει να συναγωνίζονται με τους Ρώσους, έναν άλλο παραδοσιακό σύμμαχο των Κούρδων.

Οι Αμερικανοί μάλιστα λόγω της συμμαχίας τους με την Τουρκία αναγνωρίζουν το PKK ως τρομοκρατική οργάνωση, ενώ οι Ρώσοι θεωρούν το PKK εταίρο και συνομιλητή τους, και το PKK έχει γραφεί στην Ρωσία, και αυτό οπωσδήποτε δίνει στην Ρωσία ένα πλεονέκτημα.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι η λύση που έχουν επιλέξει οι ΗΠΑ, που ουσιαστικά είναι να παίζουν με όλους, είναι προς το συμφέρον τους. Από την προσέγγισης τους με το Ιράν δεν έχασαν τίποτα απολύτως οι Αμερικανοί. Οι Άραβες του Κόλπου εξαγριώθηκαν, αλλά δεν μπορούν να κόψουν τους δεσμούς με τις ΗΠΑ, αφού η Κίνα έχει πιο στενούς δεσμούς με το Ιράν, και η Ρωσία είναι ο αντίπαλος τους στις αγορές πετρελαίου και αερίου, και αν βασιστούν στην Ρωσία θα πρέπει να ακούνε τους Ρώσους όταν τους λένε που και πόσο να πουλάνε.

Οι Ισραηλινοί επίσης εξαγριώθηκαν από την προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν, αλλά και αυτοί είναι εξαρτημένοι από τις ΗΠΑ. Παρά την συμμαχία Ισραήλ-Ρωσίας εναντίον της Τουρκίας, οι Ισραηλινοί δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τις ΗΠΑ.

Άρα μπορεί οι σύμμαχοι των ΗΠΑ να εξαγριώθηκαν από την προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν, αλλά δεν έχουν και κάπου αλλού να πάνε. Και τώρα το Ιράν θα είναι πολύ πιο διστακτικό στο να στηρίζει τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ, στην στιγμή που θα ξέρει ότι αν το κάνει αυτό, οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν ξανά οικονομικές κυρώσεις εναντίον του. Βέβαια με την συμμαχία τους με την Ινδία οι ΗΠΑ ανοίγουν μέτωπο με το Πακιστάν, και με την συμμαχία τους με τους Κούρδους της Συρίας ανοίγουν μέτωπο με την Τουρκία, αλλά άλλη ιστορία αυτή. Τώρα μιλάω για το Ιράν.

Επίσης, όσο οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοι τους είχαν εχθρικές σχέσεις με το Ιράν, το Ιράν δεν μπορούσε να εξάγει αέριο μέσω της Τουρκίας, και άρα δεν απειλούσε την Ρωσία, και αυτοί οι δύο φυσικοί αντίπαλοι στις αγορές πετρελαίου και αερίου έγιναν σύμμαχοι λόγω της κόντρας τους με τις ΗΠΑ. Μετά την συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, οι Ιρανοί συζητάνε με τους Τούρκους την εξαγωγή αερίου προς την Ευρώπη, και αρχίζει να σπάει η συμμαχία Ρωσίας-Ιράν, αλλά και η συμμαχία Τουρκίας-Ρωσίας, αφού η Τουρκία έχει και άλλη λύση εκτός από την Ρωσία.

Γιατί η παρουσία των ΗΠΑ πολλές φορές ενώνει αντιπάλους, όπως γίνεται και με την περίπτωση Κίνας-Ρωσίας, που δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα και συνεργάζονται εναντίον των ΗΠΑ.

Επομένως όσο και αν ακούγεται περίεργο, με την αποχώρηση τους από την Μέση Ανατολή, με την μείωση των δυνάμεων τους για την ακρίβεια, και την άρση των κυρώσεων εναντίον των Ιρανών, οι ΗΠΑ παύουν να μετατρέπουν φυσικούς αντιπάλους σε συμμάχους που δρουν εναντίον τους.

Θα πούνε τώρα οι θολοκουλτουριαραίοι “διαρει και βασίλευε”. Δεν πρόκειται φίλοι μου θολοκουλτουριαραίοι για διαίρει και βασίλευε. Οι Τούρκοι, οι Πέρσες και οι Ρώσοι σκοτώνονται αιώνες στην περιοχή του Καυκάσου και της Μέσης Ανατολής. Μιλάμε για τρεις παραδοσιακές αυτοκρατορίες που υπήρχαν πολύ πριν να υπάρχει Αμερική. Οι Αμερικανοί απλά είδαν ότι η έχθρα τους με το Ιράν τους κάνει μεγαλύτερο κακό παρά καλό, και τα βρήκαν με το Ιράν. Για την ακρίβεια οι Αμερικανοί δεν τα βρήκαν με το Ιράν. Δεν είναι φίλοι οι Αμερικανοί και οι Ιρανοί. Απλά έπαψαν να τσακώνονται, προς το παρόν τουλάχιστον.



Χάρτης 2

2 σχόλια:

  1. Παντως εγω θεωρω οτι καλα εκανε ο Μπους και εισεβαλε στο ιρακ.δεν στηριζω την πολιτικη του Ron Paul που λεει οτι δεν πρεπει να επεμβαινει η αμερικη και γενικοτερα να ακολουθει απομονοτικη εξωτερικη πολιτικη.γενικοτερα θεωρω οτι πρεπει να καταστελονται οι πασης φυσεως δικτατοριες απο τις δημοκρατικες χωρες ,γιατι αποτελουν κινδυνο για αυτες.παντως γιατι ο ομπαμα ελεγε πριν ανεβει στην εξουσια οτι θα αποσυρει τα στρατευματα απο το ιρακ ενω δεν τα απεσυρε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα μείωσε τα αμερικανικά στρατεύματα ο Ομπάμα. Κι εγώ νομίζω ότι πρέπε ι να ανατρέπονται οι δικτάτορες. Δυστυχές το κόστος είναι πολύ μεγάλο, γιατί μετά πρέπει να βάλεις και τάξη. Δεν αρκεί να ανατρέψεις τον δικτάτορα. Το να ανατρέψεις τον δικτάτορα είναι το εύκολο μέρος.

      Επίσης πολλοί δικτάτορες υποστηρίζονται από άλλες μεγάλες δυνάμεις. Ή πολλοί δικτάτορες συνεργάζονται με τις ΗΠΑ, και η εναλλακτική είναι εχθρική προς τις ΗΠΑ.

      Μακάρι να ήταν τόσο απλό

      Διαγραφή