Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Το Γενεαλογικό Δέντρο των Δικτατόρων της Βόρειας Κορέας

Στην παρακάτω εικόνα από το περιοδικό Time βλέπετε το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Kim, που είναι οι κληρονόμοι της θέσης τους Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κορέας, και δια αυτής της θέσης και αρχηγοί του κράτους. Με μπλε βλέπετε τους άνδρες και με μωβ της γυναίκες.



Ο ιδρυτής της δυναστείας ήταν ο Kim Il-Sung, τον οποίο βλέπετε με το νούμερο 1 στην φωτογραφία. Αυτός ήταν ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΚΚ της Βόρειας Κορέας, και κυβέρνησε από το 1948 μέχρι το 1994.

Μετά τον θάνατο του Kim il-Sung το 1994, Γενικός Γραμματέας του Κόμματος και αρχηγός της Βόρειας Κορέας ανέλαβε ο γιος του από την πρώτη του γυναίκα, ο Kim Yong-il, τον οποίο βλέπετε με το νούμερο 3 στην φωτογραφία του Time. Ο Kim Yonk-il κυβέρνησε από το 1994 μέχρι τον θάνατο του το 2011.

Το 2011, μετά τον θάνατο του πατέρα του, Γενικός Γραμματέας του Κόμματος και αρχηγός του κράτους ανέλαβε ο Kim Yong-Un, ο οποίος είναι γιος του Kim Yong-il από την δεύτερη γυναίκα του. Ο Kim Yong Un είναι αυτός ο μπούλης που βλέπουμε στα βίντεο και μοιάζει με τον Πάνο Καμμένο, και αν τον πειράξεις σε ρίχνει στα άγρια σκυλιά.

Η Κορέα χωρίστηκε σε νότια και βόρεια μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, με την Βόρεια Κορέα να είναι υπό την επιρροή των Σοβιετικών και την Νότια υπό την επιρροή των ΗΠΑ. Το 1953 η Βόρεια Κορέα εισέβαλλε στην Νότια Κορέα, αλλά σε αντίθεση με ότι έγινε στο Βιετνάμ οι ΗΠΑ κατάφεραν να σταματήσουν τους υποστηριζόμενους από την ΕΣΣΔ και την Κίνα Βορειοκορεάτες (Korean War 1950-1953).

H Βόρεια Κορέα είναι μία από τις 3 χώρες του “Άξονα του Κακού” που έλεγε ο Τζορτζ Μπους, με τις άλλες δύο να είναι το Ιράν και το Ιράκ του συγχωρεμένου Σαντάμ Χουσείν. Η Βόρεια Κορέα έχει υποστηρίξει σειρά τρομοκρατικών οργανώσεων, πχ τον Κόκκινο Στρατό στην Ιαπωνία, πουλάει πυρηνική τεχνολογία και εξοπλισμό σε χώρες αντιπάλους των ΗΠΑ, και πλαστογραφεί συστηματικά τα Αμερικανικά δολάρια.

Ο Ντόναλντ Τραμπ λέει ότι ο Kim Yong Un είναι “a very bad dude”, παρόλο που ο Kim έλεγε ότι προτιμούσε τον Τραμπ από την Κλίντον.

“The Kim Family Tree”
http://content.time.com/time/interactive/0,31813,2107093,00.html

Καντάφι – Black September

Ο Μουαμάρ Καντάφι χρηματοδότησε και υποστήριξε σειρά τρομοκρατικών οργανώσεων και επιθέσεων. Ο Καντάφι ήταν ένας από τους ηγέτες που βρίσκονταν πίσω από την τρομοκρατική οργάνωση Μαύρος Σεπτέμβρης (Black September), η οποία σκότωσε τους 11 Ισραηλινούς αθλητές στην Ολυμπιάδα του Μονάχου το 1972. Βλέπε WikipediaMuammar Gaddafi”.

Οι νεκροί τρομοκράτες της Black September μεταφέρθηκαν στην Λιβύη και ο Καντάφι τους έθαψε με τιμές ηρώων πολέμου, και οι 3 τρομοκράτες που επέζησαν πήγαν επίσης στην Λιβύη, μετά από μία ανεπίσημη συμφωνία της Γερμανικής κυβέρνησης με την Black September να απελευθερωθούν οι τρομοκράτες με αντάλλαγμα η οργάνωση να μην κάνει άλλη επίθεση στην Γερμανία. Βλέπε Guardian “50 stunning Olympic moments No 26: The terrorist outrage in Munich in 1972”, Μάιος 2012.

Η συμφωνία της Γερμανικής Κυβέρνησης με τους τρομοκράτες βγήκε στην φόρα πολύ αργότερα. Τότε οι τρομοκράτες απελευθερώθηκαν για να λήξει μία αεροπειρατεία που είχε ως αίτημα την απελευθέρωση των τριών τρομοκρατών που επέζησαν.

Ο Καντάφι είχε πολύ καλές σχέσεις με τον Αραφάτ, αλλά στην σχέση τους υπήρχε ένταση γιατί ο Καντάφι θεωρούσε τον Αραφάτ πολύ μετριοπαθή. Ο Καντάφι ήταν επίσης ένας από τους ηγέτες που βρίσκονταν πίσω από την ανατροπή του φιλο-Αμερικανού Σάχη στο Ιράν, και ήταν φανατικός εχθρός των Σαουδαράβων και του Ισραήλ. Την περίοδο 1970-1990 ο Καντάφι ήταν αυτό που Οσάμα μπιν Λάντεν έγινε την δεκαετία του 2000.

Μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και τα προβλήματα στις σχέσεις ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας ο Καντάφι εγκατέλειψε το πυρηνικό του πρόγραμμα και άρχισε να καρφώνει τους Ισλαμιστές στους Αμερικανούς, τους Άγγλους και τους Γάλλους.

“50 stunning Olympic moments No 26: The terrorist outrage in Munich in 1972”, Μάιος 2012
24η, 25η, 26η Παράγραφος
A ceremony was held at the Olympic Stadium that morning, called by the IOC “to demonstrate that the Olympic ideal is stronger than terror and violence”, and soon afterwards competition continued. “I know some are accusing us of callousness,” admitted Lord Killanin, the IOC’s president-in-waiting, “but the Games were stopped for a full 24 hours, though it was not a calendar day.” (They were stopped, in fact, for a total of 24 hours and nine minutes.) The German government allowed the bodies of the dead terrorists to be flown to Libya, where they were buried as heroes.
If that was the cock-up, next came the conspiracy. A full report into the affair was ordered, and the chancellor, Willy Brandt, predicted “a miserable document of German helplessness and incompetence”. But when the report was published on 19 September it cleared the authorities of any blame. “It is safe to say that the way the inquiry appears to have been conducted hardly justifies the description ‘searching,’” reported the Guardian.
Seven weeks later, terrorists hijacked a Lufthansa jet flying from Damascus to Frankfurt via Beirut. The plane was taken to Munich, where the terrorists radioed a demand that the three surviving hostage-takers be released. They never even had to land, so quickly were the trio placed on a private jet and whisked to Zagreb, where they joined the Lufthansa plane and flew to Libya. The Israeli government was never consulted, and many years later it was revealed that the hijacking had been planned by Fatah in collusion with the German government, in exchange for a promise not to plan any further actions inside German borders. The hijacked jet, a Boeing 727 with a capacity of 150 passengers plus crew, contained just 14 people, none of them women or children.

“Muammar Gaddafi”
32nd, 33rd Παράγραφος
Like Nasser, Gaddafi favoured the Palestinian leader Yasser Arafat and his group, Fatah, over more militant and Marxist Palestinian groups.[118] As the years progressed however, Gaddafi's relationship with Arafat became strained, with Gaddafi considering him too moderate and calling for more violent action.[119] Instead he supported militia like the Popular Front for the Liberation of PalestinePopular Front for the Liberation of Palestine – General Command, the Democratic Front for the Liberation of PalestineAs-Sa'iqa, the Palestinian Popular Struggle Front, and the Abu Nidal Organization.[120] He funded the Black September Organization who perpetrated the 1972 Munich massacre of Israeli athletes in West Germany, and had the killed militants' bodies flown to Libya for a hero's funeral.[121] Gaddafi also welcomed the three surviving attackers in Tripoli following their release in exchange for the hostages of hijacked Lufthansa Flight 615 a few weeks later and allowed them to go into hiding.
Gaddafi financially supported other militant groups across the world, including the Black Panther PartyNation of IslamTupamaros19th of April Movement and Sandinista National Liberation Front in the Americas, the ANC among other liberation movements in the fight against Apartheid in South Africa, the Provisional Irish Republican ArmyETAAction directe, the Red Brigades, and the Red Army Faction in Europe, and the Armenian Secret ArmyJapanese Red ArmyFree Aceh Movement, and Moro National Liberation Front in Asia. Gaddafi was indiscriminate in the causes he funded, sometimes switching from supporting one side in a conflict to the other, as in the Eritrean War of Independence.[123] Throughout the 1970s these groups received financial support from Libya, which came to be seen as a leader in the Third World's struggle against colonialism and neocolonialism.[124] Though many of these groups were labelled "terrorists" by critics of their activities, Gaddafi rejected such a characterisation, instead considering them revolutionaries engaged in liberation struggles.[125]


Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Οι Χρονιές Ορόσημο για την Τρομοκρατία (1968, 1979, 1983, 2001)

Τέσσερις είναι οι χρονιές ορόσημο για την διεθνή τρομοκρατία. Το 1968 οι Λατινοαμερικάνοι και οι Παλαιστίνιοι ξεκινάνε οργανωμένα αντάρτικα πόλεων για να ανατρέψουν κυβερνήσεις.

Το 1979 παίρνουν οι Ισλαμιστές την εξουσία στο Ιράν και δημιουργούνται πλέον ισχυρές Ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις πχ Hezbollah, Al-Qaeda.

Το 1983 η Hezbollah με μία βόμβα στον Λίβανο σκοτώνει 241 Αμερικανούς πεζοναύτες και 51 Γάλλους αλεξιπτωτιστές, και οι Αμερικανοί και οι Γάλλοι αποσύρουν τα στρατεύματα τους για πρώτη φορά μετά από τρομοκρατικό χτύπημα. Η επίθεση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο ήταν που έδωσε στον Σαντάμ Χουσέιν την πίστη να εισβάλλει στο Κουβέιτ το 1991.

Το 2001 η Al-Qaeda χτυπάει τους Δίδυμους Πύργους και σκοτώνει 3.000 Αμερικανούς.


(Gerard Saliant)


Hezbollah VS 17 Νοέμβρη

Ψάχνεις να βρεις άρθρα από τους ειδικούς για την 17 Νοέμβρη και δεν ασχολείται κανείς. Όλοι ασχολούνται με τον ISIS, την Al-Qaeda, την Χεζμπολάχ, το PKK, την FARC, κλπ.

Σκεφτείτε ότι με μία μόνο βόμβα στον Λίβανο το 1983 η Χεζμπολάχ σκότωσε 241  Αμερικανούς πεζοναύτες και 51 Γάλλους αλεξιπτωτιστές. Το 2001 η Al-Qaeda σκότωσε 3.000 Αμερικανούς στους Δίδυμους Πύργους με μία μόνο επίθεση.

Η 17 Νοέμβρη μπροστά σε οργανώσεις όπως η Hezbollah, η Al-Qaeda και το PKK μοιάζει σαν ένα μυρμηγκάκι. Σαν ένα μυρμηγκάκι που δεν έχει όμως όλα του τα ποδαράκια, και περπατάει κουτσαίνοντας δίπλα στους ελέφαντες.

Βλέπεις είμαστε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έχομεν κάποιους περιορισμούς στον πόλεμο εναντίον του καπεταλισμού.

“1983 Beirut barracks bombings”



Abu Nidal - Σαντάμ Χουσέιν

Ο Παλαιστίνιος Abu Nidal ήταν ένας από τους πιο πετυχημένους τρομοκράτες των δεκαετιών 70-80, και υποστηριζόταν πάρα πολύ από τον Σαντάμ Χουσείν με τις ευλογίες της KGB.



Ο Abu Nidal πέθανε στο Ιράκ το 2002 λίγο πριν την ανατροπή του Σαντάμ από τους Αμερικανούς. Οι Ιρακινές αρχές είπαν ότι αυτοκτόνησε, ενώ οι  Αμερικανοί υποστηρίζουν ότι είναι δεδομένο ότι τον εκτέλεσε ο Σαντάμ. Το γιατί τον εκτέλεσε δεν είναι γνωστό. Λένε ότι ίσως παράκουσε τις εντολές του Σαντάμ όταν του ζήτησε να εκπαιδεύσει τρομοκράτες επειδή ήταν πολύ καταβεβλημένος αφού έπασχε από καρκίνο του δέρματος.

Εμένα μου φαίνεται πιο πιθανό να εκτέλεσε ο Σαντάμ τον καρκινοπαθή και άρα άχρηστο πλέον Abu Nidal για να μην πέσει στα χέρια των Αμερικανών και βγουν στην φόρα οι δουλειές που έκαναν μαζί τις προηγούμενες δεκαετίες. Ο Σαντάμ προφανώς ήλπιζε να την γλιτώσει και δεν γνώριζε ότι λίγους μήνες αργότερα θα τον κρεμούσαν οι Σιίτες του Ιράκ.

“Saddam killed Abu Nidal over al-Qa'eda row”, Αύγουστος 2002

Carlos the Jackal - Abu Nidal

Ο Κάρλος το Τσακάλι και ο Abu Nidal ήταν δύο από τους ικανότερους και αγριότερους τρομοκράτες των δεκαετιών 70 και 80. Για την αποφυγή διπλωματικών επεισοδίων η KGB απέφευγε τις σχέσεις μαζί τους, και αντ’αυτού ενθάρρυνε τις μυστικές υπηρεσίες των συμμάχων της Σοβιετικής Ένωσης να τους υποστηρίζουν.



Τον Κάρλος υποστήριζαν οι μυστικές υπηρεσίες της Συρίας, της Λιβύης, και της Ανατολικής Γερμανίας. Η Ανατολική Γερμανία ήταν το El Dorado της τρομοκρατίας. Η Ανατολική Γερμανία δεν ήταν καν χώρα, και ήταν το ορμητήριο της τρομοκρατίας προκειμένου να μην τρώνε την λάσπη οι Σοβιετικοί.

Ο τρομοκράτης από την Βενεζουέλα είχε δολοφονήσει πολλούς αξιωματικούς δυτικών χωρών, και πιστεύεται ότι είχε συμμετοχή στην δολοφονία των Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς του Μονάχου το 1972, και στην απαγωγή των 11 υπουργών ενέργειας χωρών μελών του ΟΠΕΚ το 1975, καθώς και σε πλήθος άλλων τρομοκρατικών ενεργειών.

Όπως θα διαβάσετε στην Guardian, όταν τον έπιασαν είπε ότι οι Ανατολικές χώρες σταμάτησαν να στηρίζουν την τρομοκρατία την δεκαετία του 80 επειδή τους έδωσαν οι Δυτικοί το καρότο της οικονομικής βοήθειας, με αποτέλεσμα να σταματήσουν να τον στηρίζουν ο Άσαντ, ο Καντάφι και η ΣΤΑΖΙ.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης τον Κάρλος παρέδωσε στους Γάλλους το Σουδάν. Ο Κάρλος έκανε μία εγχείρηση στο Σουδάν, και μετά την εγχείρηση οι Σουδανοί τον νάρκωσαν και τον παρέδωσαν στους Γάλλους, αφού μεταξύ άλλων είχε σκοτώσει δύο άνδρες των Γαλλικών μυστικών υπήρεσιών.

“Carlos the Jackal: 'It's not over'”, Οκτώβριος 2000
1st, 2nd, 3rd
For nearly two decades, he was the world's most notorious and feared terrorist, a defiant killer who claimed responsibility for the deaths of 83 people and was linked to the most audacious hijackings of the Cold War era. Since being imprisoned in Paris's La Santé prison in 1994, however, little has been heard from Ilich Ramírez Sánchez, better known as Carlos the Jackal.
But, replying in writing to questions from a French magazine, the 51-year-old spoke freely about his reign of terror. He relished describing his years of cocaine, women and bombings - and recalled his betrayal by the socialist and Arab states who protected and sponsored him in the Seventies and Eighties.
Ramírez appeared laconic and unrepentant. By turns light-hearted and then spouting the anti-imperialist rhetoric that marks him out as a Cold War throwback, the former international revolutionary described himself as 'an old lag'. But he still complained about the conditions of his imprisonment: 'Total isolation, visits forbidden, thus all activity. I'm even forbidden French lessons!'
5η Παράγραφος
The Venezuelan-born terrorist is serving a life sentence for the murders of two French Secret Service agents and a Lebanese national during a gun battle at his Left Bank apartmentin 1975. He is widely believed to be responsible for the seizure of 11 Opec Oil Ministers in Vienna in 1975 and the 1976 Palestinian hijacking of an Air France jet to Uganda. He has also been linked to the massacre of 11 Israeli athletes at the Munich Olympics in 1972 and is still under investigation for four terrorist bombings in France.
7th, 8th, 9th , 10th, 11th Paragraphs
Ramírez had a private army of terrorists for hire that operated out of Eastern Europe. 'We could go freely to all the socialist countries, 10 sub-Saharan countries, the majority of Arab countries, and four Asian countries. That's to say, their security services would not threaten us.'
Asked if he had become an irrelevance, the terrorist replied: 'My actions and those that continue to be led by my comrades play a role, minor but not negligible, in the anti-imperialist struggle.'
But Ramírez conceded that the days during which he was protected by Libya's Colonel Gadaffi, Syria's President al-Assad, the Stasi secret police in East Germany, among others, were over thanks to the accommodations that Arab and former socialist states had made with the West in recent years.
From the arrival in the Kremlin of Yuri Andropov (pupil of Beria), the Warsaw Pact countries became hostile to revolutionaries. The Arab countries, submitting to the Yankee swinging of the stick "anti-terrorism" and the carrot of "financial aid", were pushed to betray the militants on their territory. Syria is the best example of it.'
The CIA and French Secret Services gave themselves licence to kill Ramírez, who sought sanctuary in Sudan. But he was betrayed by the very leaders of the country's Islamic revolution who had offered him protection. His drinking and womanising upset those leaders, who concluded he could not be trusted. 'Henceforth, I intend to turn away from women and cocaine, to put myself in conformity with the new republican morality,' he said sardonically. He claimed he was betrayed by the Sudanese 'for money'. In 1994 French agents, eager to seek revenge for the killings of colleagues nearly 20 years earlier in Paris, abducted him from his villa near Khartoum with the assistance of the Sudanese, drugged him and hauled him back to Paris in a sack to stand trial. Ramírez maintains the abduction was illegal.
https://www.theguardian.com/world/2000/oct/08/stuartjeffries.theobserver

Οι Χρηματοδοτήσεις της KGB στα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης και ο Ευρωκομμουνισμός

Οι Χρηματοδοτήσεις της KGB στα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης και ο Ευρωκομμουνισμός

Πριν λίγο καιρό είχα ανεβάσει ένα κείμενο για τον Ευρωκομμουνισμό. Βλέπε “Η Ρουμανία, η Γιουγκοσλαβία και ο Ευρωκομμουνισμός”

Μετά τις αγριότητες της ΕΣΣΔ και της Κίνας τα κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης προσπαθούσαν να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι ο σοσιαλισμός μπορεί να έχει και ένα ανθρώπινο πρόσωπο, και ότι ο Ευρωπαικός κομμουνισμός δεν ήταν ανάγκη να έχει τα χαρακτηριστικά του Κομμουνισμού της ΕΣΣΔ και της Κίνας. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 60 αναπτύχθηκε λοιπόν το κίνημα του Ευρωκομμουνισμού που ζητούσε μία απόσταση από την ΕΣΣΔ.

Πριν το ρεύμα του Ευρωκομμουνισμού είχε προηγηθεί το 1961 το Non Aligned Movement (ΝΑΜ). Το NAM ήταν ένας αντικαπιταλιστικός συνασπισμός πολλών χωρών, οι οποίες προσπαθούσαν να συνεργαστούν μεταξύ τους και να διαμορφώσουν σε κάποια ζητήματα έναν τρίτο πόλο κάπως ανεξάρτητο από τις δύο υπερδυνάμεις (ΕΣΣΔ, ΗΠΑ).

Το NAM συνεδρίασε για πρώτη φορά στην Γιουγκοσλαβία το 1961, με πρωτοβουλία της Γιουγκοσλαβίας (Τίτο), της Ινδίας (Nahru), της Αιγύπτου (Νάσερ), της Ινδονησίας και της Γκάνα. Στο NAM συμμετείχαν ακόμη και αντικαπιταλιστές σύμμαχοι των ΗΠΑ, όπως για παράδειγμα η Σαουδική Αραβία. Και η Κύπρος πήρε μέρος.

Εικόνα Εμπνευστές του NAM




Σκεφτείτε ότι εκείνη την εποχή υπήρχε η Σοβιετική Ένωση, η οποία δεν είχε οικονομικές παρτίδες με τον Δυτικό Κόσμο, αλλά υπήρχαν από την άλλη πλευρά οι αντικαπιταλιστές της Βόρειας Αφρικής, πχ Λιβύη, Αλγερία, Αίγυπτος, Τυνησία, οι οποίοι πουλούσαν πετρέλαιο και αέριο στην Νότια Ευρώπη.

Υπήρχαν επίσης οι Γιουγκοσλάβοι του Τίτο, οι οποίοι είχαν ισχυρούς δεσμούς με την Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη. Μόνο στην Δυτική Γερμανία εργάζονταν περίπου 400 χιλιάδες Γιουγκοσλάβοι, οι οποίοι έστελναν συνάλλαγμα στον Τίτο. Το ίδιο συνέβαινε και με την Τσεχοσλοβακία και την Ρουμανία. Η Ρουμανία είχε και πετρέλαιο.

Ταυτόχρονα έτρεχε η κόντρα ΕΣΣΔ-Κίνας (Sino-Soviet Split).

Χάρτης



Ένα πολύ ωραίο άρθρο για τα προβλήματα στο εσωτερικό του NAM από το αρχείο της Guardian, γραμμένο το 1973, είναι το “From the archive, 8 September 1973: Gaddafi and Castro clash over Soviet Union”, Σεπτέμβριος 2015.

Το άρθρο γράφει για την σύγκρουση Καντάφι-Κάστρο στο συνέδριο της NAM το 1973. Ο Κάστρο υποστήριζε την στενή συνεργασία με την ΕΣΣΔ, λέγοντας ότι υπήρχαν μόνο δύο γκρουπ χωρών, το γκρουπ των προοδευτικών και το γκρουπ των ιμπεριαλιστικών χωρών.

Ο Καντάφι έλεγε ότι δεν μπορεί να γίνεται αυτός ο διαχωρισμός γιατί ούτε οι ΗΠΑ είναι πραγματικά καπιταλιστικές ούτε η ΕΣΣΔ είναι πραγματικά σοσιαλιστική. Ο Καντάφι έλεγε επίσης ότι δεν μπορεί η Κούβα να είναι μέλος της NAM, γιατί η Κούβα είναι μία κομμουνιστική χώρα, ενώ ο σοσιαλισμός της Λιβύης βασιζόταν στο Κοράνι και όχι στον Μαρξ. Ο Καντάφι ήταν σοσιαλιστής και όχι Ισλαμιστής να προσθέσω εγώ, αλλά χρησιμοποιούσε και το Κοράνι γιατί οι Μουσουλμάνοι είναι συνήθως θρήσκοι.

Επομένως το Non Alignment Movement και τον Ευρωκομμουνισμό θα πρέπει να τα εξετάζουμε ταυτόχρονα. Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης χρηματοδοτούνταν κυρίως από τους Σοβιετικούς. Επομένως όταν αποφάσισαν να κρατήσουν μία μικρή απόσταση από την ΕΣΣΔ τα κομμουνιστικά κόμματα έπρεπε να έχουν εξασφαλίσει πόρους και από άλλες πηγές, πχ άλλες σοσιαλιστικές χώρες, ή επιχειρηματίες που συνεργάζονταν με τις μυστικές υπηρεσίες άλλων σοσιαλιστικών χωρών εκτός της ΕΣΣΔ.

Θέλω να αναφέρω για τον Ευρωκομμουνισμό κάποια πράγματα από τα βιβλία του Ion Pacepa και του Vasili Mitrokhin. Τα βιβλία αυτών των δύο είναι πολύ σημαντικά, γιατί ο Pacepa ήταν το πιο υψηλόβαθμο στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών του Ανατολικού Μπλοκ που ζήτησε άσυλο στην Δύση, και ο Vasili Mitrokhin ήταν ο σημαντικότερο αρχειοφύλακας της KGB που ζήτησε άσυλο στην Δύση. Το αρχείο που έκλεψε από την KGB ο Mitrokhin θεωρείται το καλύτερο αρχείο της KGB που έπεσε ποτέ στα χέρια του ΝΑΤΟ.

Εικόνα 1





Εικόνα 2





Εικόνα 3





Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) ήταν το μεγαλύτερο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ευρώπης, και μαζί με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCF) και το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCE) αποτέλεσαν τους πυλώνες του Ευρωκομμουνισμού. Στην Ελλάδα διασπάστηκε το ΚΚΕ, και δημιουργήθηκε το ΚΚΕ Εσωτερικού, το οποίο και εκπροσώπησε τον Ελληνικό Ευρωκομμουνισμό. Αλλά τα τρία σημαντικά κόμματα του Ευρωκομμουνισμού ήταν το PCI, το PCF και το PCE.

Όσα ακολουθούν βασίζονται κυρίως σε δύο κεφάλαια του βιβλίου του Mitrokhin, στο “The KGB and Western Communist Parties”, και στο “Eurocommunism”.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας (PCI)

Στο κεφάλαιο Eurocommunism του βιβλίου του Mitrokhin υπάρχει η αλληλογραφία του Γενικού Γραμματέα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Luigi Longo, ο οποίος ζητάει περισσότερα χρήματα από τους Σοβιετικούς, και οι Σοβιετικοί του απαντούν ότι για τις Ιταλικές εκλογές του 1972 το PCI θα λάβει περίπου 6 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Mitrokhin γράφει ότι η χρηματοδότηση του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν σχετικά εύκολη, ενώ σε άλλες χώρες υπήρχε πολύ κυνηγητό και υπήρχαν μεγάλες δυσκολίες για την παράδοση των χρημάτων. Το PCI απλά έστελνε κάποιους έμπιστους στην πρεσβεία των Σοβιετικών και παραλάμβαναν τα χρήματα, με την KGB να ελέγχει αν παρακολουθούνταν. Παρόλα αυτά η KGB είχε εκπαιδεύσει στελέχη του PCI στην αντικατασκοπία και την  πλαστογράφηση, ώστε να μπορούν να ξεφύγουν από τις μυστικές υπηρεσίες της Ιταλίας αν χρειαζόταν.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Ευρώπης γράφει το βιβλίο είχαν θορυβηθεί από το Πραξικόπημα των Συνταγματαρχών στην Ελλάδα το 1967, αλλά και από το Πραξικόπημα του Πινοσέτ στην Χιλή το 1973, και πίστευαν ότι αν δεν υιοθετούσαν μία κάπως πιο χαλαρή στάση απέναντι στην ΕΣΣΔ θα ακολουθούσαν ανάλογα πραξικοπήματα και στις δικές τους χώρες.

Ο Luigi Longo επέλεξε για διάδοχο του στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας τον Enrico Berlinguer, του οποίου η γυναίκα ήταν μία πιστή Χριστιανή Καθολική, κάτι που ενόχλησε τους Σοβιετικούς. Ο Luigi Longo είπε στους Σοβιετικούς ότι ο Berlinguer ήταν ένας αναγκαίος συμβιβασμός προκειμένου να μην διαταραχθεί η ομαλότητα στο εσωτερικό της Ιταλίας, και να μην υπάρξει η πιθανότητα κάποιου πραξικοπήματος ανάλογου της Ελλάδας.

Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα πήρε 27% στις εκλογές του 1972 και 34% στις εκλογές του 1976, και ο Enrico Berlinguer εξελίχθηκε στον βασικό εκπρόσωπο του Ευρωκομμουνισμού, και μαζί με τα Κομμουνιστικά Κόμματα της Γαλλίας (PCF) και της Ισπανίας (PCE) εξέδωσαν το Κομμουνιστικό Ευρωμανιφέστο, το οποίου καλούσε τους Ευρωπαίους κομμουνιστές να κρατήσουν μία απόσταση από την ΕΣΣΔ. Ο Berlinguer μάλιστα, προκειμένου να διατηρηθούν οι ισορροπίες στο εσωτερικό της Ιταλίας, έφτασε να πει ότι η Ιταλία ήταν ωφελημένη από την συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ.

Οι Σοβιετικοί, γράφει το βιβλίο, συνέχισαν να χρηματοδοτούν το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, δίνοντας 6.5 εκατομμύρια δολάρια το 1975, αλλά ταυτόχρονα η KGB είχε έτοιμα κάποια ντοκουμέντα από ύποπτες συναλλαγές του Berlinguer στο real estate της Σαρδηνίας, και ήταν έτοιμη να τα δημοσιοποιήσουν και να τον αποδομήσει αν χρειαζόταν. Επίσης το κεφάλαιο αναφέρει ότι η χρηματοδότηση του PCI είχε τώρα γίνει δυσκολότερη και έπρεπε να παίρνονται επιπλέον προφυλάξεις για να μην προκύψουν ενοχοποιητικά στοιχεία.

 Το PCI γράφει το βιβλίο αντιμετώπιζε και την πίεση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, οι οποίες υποστηρίζονταν από τις μυστικές υπηρεσίες της Τσεχοσλοβακίας (StB). Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση όταν οι Ερυθρές Ταξιαρχίες απήγαγαν τον πρώην Χριστιανοδημοκράτη Πρωθυπουργό Aldo Moro το 1978. Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος πήγαν στην Τσεχοσλοβακία ζητώντας να συναντηθούν με τους αρχηγούς των Ερυθρών Ταξιαρχιών, ώστε να τους πείσουν να αφήσουν ελεύθερο τον Aldo Moro, αλλά Τσεχοσλοβάκοι τους ξεφορτώθηκαν. Να πω ότι τελικά τον εκτέλεσαν τον Moro οι Ερυθρές Ταξιαρχίες μετά από ομηρία 55 ημερών.

Όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλλαν στο Αφγανιστάν το 1979 το PCI καταδίκασε την εισβολή. Να θυμίσω ότι και η Κίνα ήταν κατά των Σοβιετικών και είχε βοηθήσει τους Ισλαμιστές, και όλες σχεδόν οι Μουσουλμανικές χώρες είχαν καταδικάσει την εισβολή των Σοβιετικών που αποσκοπούσε στο να φέρει στην εξουσία τους Αφγανούς Κομμουνιστές.

Παρόλα αυτά η KGB συνέχισε να χρηματοδοτεί το PCI, αλλά με μικρότερα ποσά την δεκαετία του 80, και μέσω πλέον του Armando Cossutta, ενός μέλους του Κομμουνιστικού Κόμματος που ασκούσε κριτική στον Enrico Berlinguer μέσω της Κομμουνιστικής εφημερίδας Paesa Sera. Η τελευταία ενίσχυση που δόθηκε από την KGB στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας ήταν το 1987 και ήταν ύψους 630 χιλιάδων δολαρίων.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας (PCF)

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας είχε έρθει σε δύσκολη θέση λόγω των καλών σχέσεων της ΕΣΣΔ με τους Γάλλους Γκωλικούς. Ο Ντε Γκωλ έβγαλε την Γαλλία από το ΝΑΤΟ το 1966 και οι Σοβιετικοί θεωρούσαν ότι οι Γκωλικοί ήταν ένας πολύ πιο ισχυρός πόλος αποσταθεροποίησης της Δυτικής Ευρώπης από το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα PCF, και γι’αυτό ήταν πολύ προσεκτικοί στην Γαλλία. Αυτό δυσαρεστούσε τους Γάλλους Κομμουνιστές, οι οποίοι επίσης συμμετείχαν στο κίνημα του Ευρωκομμουνισμού.

To 1977 o August Lecoeur, ένα πρώην μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, έφερε στο φως της δημοσιότητας μέσω μίας δεξιάς εφημερίδας, της Minute, ένα έγγραφο που αποδείκνυε ότι ο Γενικός Γραμματέας του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος PCF είχε κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου οικιοθελώς εργαστεί στα γερμανικό εργοστάσιο παραγωγής αεροσκαφών.

Ο Marchais προσέφυγε στα δικαστήρια υποστηρίζοντας όταν οι Ναζί τον είχαν αναγκάσει να δουλέψει στα εργοστάσια τους αλλά έχασε. Παρόλα αυτά ο Marchais υπερασπίστηκε πάρα πολύ την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν το 1979, και οι Σοβιετικοί συνέχισαν να χρηματοδοτούν το PCF. Η τελευταία χρηματοδότηση του PCF από την KGB ήταν ύψους 3 εκατομμυρίων δολαρίων το 1987.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας (PCE)

Αρχηγός του Ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος ήταν ο Carrillo, ένας φανατικός κομμουνιστής που μετά την νίκη του Φράνκο ζούσε στην Μόσχα, και είχε στενές σχέσεις με τις Ρωσικές μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, την NKVD, η οποία εξελίχθηκε σε Κα Γκε Μπε και αργότερα σε FSB. Ο Carrillo γράφει το βιβλίο ήταν προσωπικός φίλος του εκτελεστή της NKVD Iosif Grigulevich, στον οποίο ο Στάλιν ανέθετε τις εκτελέσεις επικίνδυνων αριστερών. Ο Grigulevski είχε αναλάβει να δολοφονήσει και τον Τίτο, κάτι που δεν κατάφερε τελικά.

Όταν όμως ο Carrillo γύρισε στην Ισπανία θέλησε να νομιμοποιήσει το Κομμουνιστικό Κόμμα, και επεδίωξε να κρατήσει μία απόσταση από την ΕΣΣΔ. Μέχρι το 1976 η KGB έστελνε χρήματα στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα μέσω του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, αλλά από το 1976 και μετά τα χρήματα τα έστελνε μέσω του Gallego, ενός μέλους του κόμματος που ήταν επικριτής του Carrillo.

Οι Σοβιετικοί έστειλαν επίσης στην Ισπανία την γνωστή Κομμουνίστρια Pasionaria (Dolores Ibarruri), της οποίας ο γιος είχε σκοτωθεί στην μάχη του Στάλιγκραντ από τους Ναζί, και η οποία μέχρι τότε ζούσε στην Μόσχα. Η Passionaria διαλαλούσε πόσο καλή ήταν η Σοβιετική Ένωση, αποτελώντας ένα αντίβαρο στον Carrillo.

Να πω και κάτι εγώ για τις χρηματοδοτήσεις. Είχα αναφέρει ότι η Κλίντον είχε πάρει 1 εκατομμύριο δολάρια από το Κατάρ. Μην το μπερδεύεται αυτό με τις χρηματοδοτήσεις που περιγράφω παραπάνω. Οι ΗΠΑ έχουν στο Κατάρ τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στην Μέση Ανατολή. Εδώ μιλάμε για χώρες που ανήκαν στο ΝΑΤΟ, το οποίο βρισκόταν σε πόλεμο με τους Σοβιετικούς, και τα Κομμουνιστικά Κόμματα αποδομούσαν τους φιλοδυτικούς πολιτικούς και συνέλεγαν πληροφορίες που έστελναν στην KGB. Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.

Άρθρα

Ο Μωαμάρ Καντάφι και ο Φιντέλ Κάστρο διαφωνούσαν για την Σοβιετική Ένωση το 1973. Ο Κάστρο υποστήριζε ότι υπήρχαν μόνο δύο γκρουπ χωρών, οι ιμπεριαλιστικές και οι προοδευτικές, και κάθε χώρα έπρεπε να επιλέξει που ανήκει, ενώ ο Καντάφι έλεγε ότι η Κούβα είναι μία Κομμουνιστική χώρα που δεν έχει θέση στο non-align movement. O Καντάφι έλεγε στον Κάστρο ότι η βάση του σοσιαλισμού της Λιβύης ήταν το Κοράνι και όχι ο Μαρξ. Ο Καντάφι έλεγε ότι δεν πρέπει να επιλέγουν οι χώρες ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση, γιατί οι ΗΠΑ δεν είναι καπιταλιστικές και η Σοβιετική Ένωση δεν είναι σοσιαλιστική.
“From the archive, 8 September 1973: Gaddafi and Castro clash over Soviet Union”, Σεπτέμβριος 2015
1η , 2η Παράγραφος
While President Bourguiba of Tunisia and Colonel Gadafy find themselves in the same camp loudly proclaiming a plague on Super-Powers, whether of the Russian or the American variety, Fidel Castro has resoundingly condemned the growing tendency in the nonaligned movement to “forget the extraordinary services which the Soviet Union has rendered to them and the insurmountable gulf that exists between Yankee imperialism and the USSR.”
The polemic began last night’s session of the nonaligned nations’ conference in the course of which Colonel Gadafy, in a long, naive, rambling speech, called on the nonaligned countries to aim for the purity of the Libyan revolution.
7η , 8η , 9η , 10η, 11η Παράγραφος
Before he could get properly under way, the lights went out. “Imperialist sabotage,” he suggested good humouredly. President Boumedienne of Algeria, who has little sympathy with Castro’s pro-Russian stance, was visibly embarrassed and assured the assembly, after the lights came on again, that there had been nothing worse than a technical hitch.
Colonel Gadafy had managed to make a quiet exit in the darkness. President Bourguiba was caught walking out as the lights returned.
Castro then asked the non-aligned movement to come to its senses, and consider who were its enemies and who its friends. The theory of the “two imperialisms” was just the kind of dangerous thought America wanted to propagate.
Although Castro made no direct allusion to China, he squarely resisted the view held by so many here and supported by Peking that the nonaligned movement represents the force of poverty fighting to make a more assured place for themselves in a world dominated by the US and Russia.
Instead, he urged the nonaligned countries to be more discriminating in their membership, to look for quality rather than quantity, and accept the Soviet view that the world is divided into progressive Marxist-Leninist angels, and dangerous imperialist reactionaries and deviationists.
14η , 15η, 16η, 17η Παράγραφος
Reacting to Dr Castro’s emphatic defence of the Soviet Union, made earlier to the nonaligned conference here, Gadafy drily noted that Cuba had no business being a member of the nonaligned club. “We have no objections to what Castro does in his own country, but Cuba is a Communist country, and we object to its membership of the nonaligned movement.”
The Libyan leader, time and again, sought to draw a conclusive distinction between socialism and communism, and settled the matter by explaining that the Koran was the source of Libya’s socialism, and not Marxist-Leninism.
As in his speech to the nonaligned conference yesterday, Colonel Gadafy again insisted that there was little to choose between the US and the USSR. It was a fundamental error to suggest, as Castro had done, that there were two blocks, one communist, the other capitalist.
“Capitalism is not capitalism. Communism is not communist. Free countries must keep their distance from them both. Liberty means economic freedom, political choice, ownership of one’s resources, and cultural revolution,” he concluded.

Η πρώτη συνεδρίαση του Non-Align Movement έγινε το 1961 στην Γιουγκοσλαβία, και ήταν έμπνευση της Γιουγκοσλαβίας (Τίτο), της Ινδίας (Nehru), της Αιγύπτου (Νάσερ), της Γκάνα (Nkrumah) και της Ινδονησίας (Sukarno).
“Non-Aligned Movement”
The Non-Aligned Movement (NAM) is a group of states that are not formally aligned with or against any major power bloc. As of 2012, the movement has 120 members.[1]
The organization was founded in Belgrade in 1961, and was largely conceived by India's first prime minister, Jawaharlal Nehru; Indonesia's first president, Sukarno; Egypt's second president, Gamal Abdel Nasser; Ghana's first president Kwame Nkrumah; and Yugoslavia's president, Josip Broz Tito. All five leaders were prominent advocates of a middle course for states in the Developing World between the Western and Eastern Blocs in the Cold War. The phrase itself was first used to represent the doctrine by Indian diplomat V. K. Krishna Menon in 1953, at the United Nations.[3]

“5 Things You Need to Know About the Non-Aligned Movement”, Σεπτέμβριος 2016
1η , 2η Παράγραφος
As the Non-Aligned Movement prepares to meet in Venezuela for its 17th Summit, the founding principles of the anti-colonial and anti-imperialist group seem more relevant than ever as Western neo-colonial policies continue to affect people around the world.
NAM’s first summit took place in Belgrade, Yugoslavia in June, 1961, kicking off a major anti-imperialist movement that sought to end colonialism and fight against Western domination.
5η Παράγραφος
The founding members of the movement and its lasting leaders were some of the 19 head of states of newly decolonized nations who had come together in Bandung in 1955 in search of unity against imperialism and colonialism while also working with revolutionary leaders in other countries to help them achieve their own independence and liberation from Western colonizers.
10η Παράγραφος
The first Summit was attended by: Afghanistan, Algeria, Yemen, Myanmar, Cambodia, Srilanka, Congo, Cuba, Cyprus, Egypt, Ethiopia, Ghana, Guinea, India, Indonesia, Iraq, Lebanon, Mali, Morocco, Nepal, Saudi Arabia, Somalia, Sudan, Syria, Tunisia and Yugoslavia.
14η Παράγραφος
NAM was the leading international voice against the apartheid regime in South Africa as it took political and economic actions against the South African government and economically assisted African countries supporting the anti-apartheid movement who faced sanctions over their support.


Βιβλιοθήκη Αμερικανικού Κογκρέσου : Η ETA και ο IRA πληρώνουν για τα όπλα τους με κόκα της FARC
“The nexus among terrorists, narcotics traffickers, weapons proliferators, and organized crime networks in Western Europe”, Δεκέμβριος 2002
Σελίδα 3
Western Europe features several varieties of well-established participants in the illicit narcotics and arms trades, including centuries-old Italian crime groups and decades-old national liberation movements such as the Irish Republican Army (IRA) and Basque Fatherland and Liberty (ETA). In recent years, almost all such groups have responded to international police pressure and new opportunities by extending and revising their lines of cooperation. Serving as an example of this adjustment are the Italian criminal groups, who have largely abandoned their previous antipathy toward their Albanian rivals on the eastern shore of the Adriatic Sea in favor of cooperative trafficking ventures that have encompassed most of southern Europe. A generic example of such pragmatism is the increasing tendency for narcotics and arms to be elements of the same transnational trafficking operations.
Σελίδα 4
One result of these commonalities is a blurring of the distinction between terrorist and criminal groups, most notably in the direction of “fighters turned felons.” For example, if narcotics trafficking proves lucrative beyond the immediate goal of paying for arms, the “pure” ideology of a terrorist group such as the ETA may be diluted and some parts of the organization may “wander off” into conventional criminal activity. However, at least two general distinctions remain between the realm of the terrorist and that of the organized criminal. First, for criminal groups profit and risk reduction are the sole motives, while the ideological fire of terrorists may cause them to ignore risk in the short run but to lose focus in the long run. Second, criminal groups rely entirely on defined organization (although contemporary organizational structures show much more variety than “classic” structures), while terrorist acts can be accomplished by individuals or very small groups and terrorist organizations mutate more frequently.
Σελίδα 6
Links between the IRA and the terrorist narcotics group Revolutionary Armed Forces of Colombia (Spanish initialism FARC) have been suspected for some time. However, a major element of that connection was established in August 2001, when Colombian authorities arrested three IRA explosives experts under suspicious circumstances in Bogota. British intelligence reports have estimated that in recent years the FARC has paid IRA operatives about US$2 million for training in arms, explosives, and techniques of urban warfare, using offshore bank accounts; since 1998, between five and fifteen such experts are believed to have moved back and forth between Colombia and Europe. In April 2002, General Fernando Tapas, chief of the Colombian Joint Chiefs of Staff, testified to the House International Relations Committee that in Colombia seven IRA members had trained Colombian, Cuban, Iranian, and perhaps Basque fighters in the use of arms and intelligence for terrorist purposes.12 The IRA and FARC also may have cooperated in supplying arms to insurgents in Nicaragua in 2000.13
Σελίδα 7
Such deals offer the IRA two advantages. At a time when the organization is nominally disarming, profits from the Colombian training provide currency with which to tap into the rich assortment of arms available from world traffickers. FARC money may have helped pay for a shipment of 20 highly efficient Russian AN-94 assault rifles that Russian intelligence reported going to the IRA (presumably from corrupt agents in the Russian arms industry or the Russian military) in 2001, at about the same time that the three IRA experts were in Colombia. The IRA also is believed to have purchased arms in Latin America recently.16 Colombia offers the IRA an inconspicuous area for developing its own weapons and tactics at a time when the IRA nominally is observing a cease-fire in its home territory. On the other side of the deal, the FARC gains training in terrorist and guerrilla techniques from what is widely considered one of the most effective terrorist organizations in the world. The cost is easily affordable, considering that estimates of the FARC’s annual narcotics income reach as high as US$1 billion.17
9η Σελίδα
The ETA has been implicated in narcotics trafficking since at least 1984; ETA groups reportedly have waged wars among themselves to control narcotics markets in Spain.22 Like the IRA, the separatist ETA is known to use cocaine and heroin to pay for illegal arms shipments in support of terrorist activities. Also like the IRA, the ETA has been linked with arms trafficking operations originating in or transiting through the former Yugoslavia (see The Balkan Link). In 2000 the ETA agreed to supply the Middle Eastern terrorist group Hamas with explosives that the ETA had stolen in Brittany. The deal was an incidental result of a meeting in northern Italy, arranged in the fall of 2000 by a Belgian arms dealer (name unknown) who regularly supplied ETA. Demonstrating the flexibility and complexity of arms trafficking relationships, the ETA attended the meeting not to sell but to purchase arms, having decided to rebuild its supply channels in 1999 after the cease-fire of 1998-99 ended. Several other terrorist groups were present at the meeting, which had the purpose of driving down prices by establishing joint offers to manufacturers.23 The form of payment for the explosives sold to Hamas is unknown; no narcotics are known to have changed hands
Italian authorities recently have disclosed information about links between the ETA and the Camorra crime organization based in Naples. By the terms of a 2001 agreement, the Camorra has supplied heavy weapons such as missile launchers and missiles to the ETA in Spain, in return for large amounts of cocaine and hashish. Involved on the Italian side are the Genovese clan, based at Avellino, and several smaller clans in the Torre Annunziata region south of Naples. According to an informant, the initial arrangements of this exchange were made in a face-to-face meeting between a single ETA representative and two representatives of the Italian groups. Subsequently, the Italian groups were represented by Felice Bonneti, a long-time drug trafficker with strong connections in Spain and Italy. Most of the key members of the Italian groups already had “business” connections with the ETA prior to the latest drugs-for-weapons agreement.24
11η Παράγραφος
The terrorist groups made their connection in Croatia via the Bosnian faction in the Croatian Army, the IM Metal arms and munitions plant in Opal, Croatia, and a group of underworld figures. The latter individuals, who were former members of the French Foreign Legion, were involved in the assassination of Croatian drug trafficking and gambling kingpin Veto Sliško in 2001. According to the report, the IRA and the ETA normally paid for their arms in Colombian cocaine. The Croatian arms dealers, who also trafficked the cocaine they received, were protected by their connections with the Croatian Democratic Union (HDZ), which was the ruling party in the presidency of Franjo Tuđman and continues to be one of Croatia’s major political parties. The dealers also had connections with high echelons of Croatia’s ministries of defense and internal affairs, customs service, and secret service. Journalist Jasna Babić characterizes this arrangement as “a classic example of a well-organized mafia, composed of classic criminals and portions of the state apparatus.”28 Some Croatian military leaders who emigrated during the war between Croatia and Serbia (1992-93) are known to have participated in IRA operations in the 1990s.29
Σελίδα 12
In 2001 a Spanish documentary asserted that the IRA and other terrorist groups in Europe were buying a wide variety of weapons and munitions from an arms trafficking gang based in the Serbian Republic of Bosnia and Herzegovina. The arms come from Yugoslav and Bosnian military and police units and are sold by a relative of Radian Koradji, a former Bosnian Serb leader who is wanted for war crimes in Bosnia by the Hague Tribunal. The journalists, posing as agents of Colombian narcotics dealers, located a stockpile of former Bosnian Serb army weapons in Sokolac, Bosnia, by contacting first a Croatian gangster in Spain, then a series of organized crime contacts in the Balkans. Included in the arsenal were hollow-tipped bullets and bullets carrying chemicals, both of which are banned by international law. The dealers requested payment half in cash and half in cocaine for a large shipment of rifles, machine guns, pistols, explosives, ammunition, and grenades.34
13η Παράγραφος
In late 2001, European intelligence sources reported significant activity by Italian and other European crime organizations in smuggling arms to Palestinian groups in the Middle East. This is a continuation of a linkage that has existed for at least a decade; in 1992, Italian authorities reported connections between Italian crime groups and the government of Syria. In that relationship, the Italians sold narcotics to purchase weapons that were sold to various Arab clients through the Syrian government.37 Through Arab intermediaries in several countries, Italian groups have offered to sell a wide variety of heavy weapons and ensure their delivery at a price below standard international rates.
14η Σελίδα
According to recent reports, Greece is an important transit point for the international arms trafficking industry. Albanian, Italian, and Russian organized crime groups and guerrilla organizations in Kosovo are moving arms through various parts of Greece to points elsewhere in Europe.39 Greek security authorities estimate that 50,000 illegal guns per year enter Greece.40 In August 2001, a Greek newspaper report stated, “guns and narcotics are shipped to Greece from nations of the former USSR and are then shipped to European nations through Italy. The immense profits of this trade are laundered in Greece and Cyprus, where the Russian mafia has a strong support base. The Russian mafia is also involved in narcotics and prostitution.” Interdiction has been difficult because Russian groups have established links with “influential officials” in Greece.41 Another important source of illegal arms trade in Greece is the large number of weapons (estimated at 550,000) stolen from military stockpiles in Albania during that country’s 1997 uprising.42
In Greece the illegally traded weapons are primarily light guns, including the Russian Kalashnikov and the Israeli Uzi, although items such as rocket launchers also appear on the black market. Sicilian mafia groups have been trafficking in cigarettes, arms, and narcotics in western Greece since at least 1999. This trade often is done in cooperation with Albanian groups, which by the 1990s already had begun exploiting Greece’s northwestern coastline with high-speed boats.43 Romanian groups also have a share of the market in Athens.44
Crete is the largest center of the arms trade, but Albanian traffickers have established significant markets in the Evros River delta and in the city of Ioannina, in northeastern and northwestern Greece respectively. Kalashnikovs and grenades from Albania often remain in the hands of crime organizations in Greece. Smuggled weapons also enjoy a substantial market among ordinary Greeks because of Greece’s onerous gun ownership requirements.45
15η Σελίδα
Belgium, which until 2000 was the primary weapons source for the ETA,46 also has significant trafficking activity. It has been linked with the names of several individuals known to smuggle large amounts of illegal arms to areas outside Europe, especially Africa. United Nations arms specialist Johan Peleman reports that a large arms-trafficking infrastructure appeared in Belgium because of the international diamond-trading center in Antwerp (also a major narcotics transit port)47 and the post-colonial ties that Belgium retained with Africa. When the Cold War ended, arms trafficking networks changed hands among private entrepreneurs rather than being disbanded; Peleman estimated that in the mid-1990s as many as ten such networks were operating in the port city of Ostend alone.48
Peleman has theorized that Belgium is not the only West European former African colonial power so deeply involved in arms trafficking. He notes that “if Portugal were to undertake an analysis, that country would also realize that all those old networks which attempted to put a brake on decolonialization, which built up groups of mercenaries and traffickers—in Angola, Mozambique, etc.—are still in existence. And it is the same people who are involved in the trafficking of arms and of diamonds.”49 Diamonds also have been instrumental in arms trafficking to other parts of the world; in 2000, Belgian authorities identified diamonds as the exchange currency in shipments to the Middle Eastern terrorist organization Hezbollah.50 Although not specifically linked to the narcotics trade, such trafficking operations, which have stood the test of time and political change, also have the potential to diversify their clientele and the currency that they accept in payment. Several individuals have based especially lucrative arms smuggling operations in Belgium.
17η Παράγραφος
The Belgian Jacques Monsieur also based an active arms smuggling enterprise in Belgium in the 1990s. Monsieur moved arms from Russia, the Czech Republic, Poland, and Bulgaria to Angola and various other African states, allegedly with support from the French oil giant Elf Aquitaine. In October 2002, Monsieur returned to Belgium to stand trial for arms smuggling; he also is wanted in France.56 Authorities also linked Monsieur with the sale of French missiles and artillery shells to a Croatian trafficking group for use in Balkan conflicts between 1991 and 1993.57 Like Bout and Minin, he has no known connection with narcotics trafficking.
18η Παράγραφος
The Turkey-based Kurdistan Workers’ Party (Partiya Karkaren Kurdistan, PKK— renamed in 2001 the Freedom and Democracy Congress of Kurdistan, KADEK) is a terrorist organization with various illegal trafficking and money-laundering activities that depend heavily on links in Western Europe. Because it is known to have dealt extensively with criminal organizations in trafficking both arms and narcotics, the PKK has been an important nexus of criminal activities with terrorism.62 The group’s scope of terrorist operations has been significantly reduced since the arrest of its leader, Abdullah Öcalan, in 1999.
20η Παράγραφος
The most profitable illegal activity, however, has been narcotics trafficking. Germany’s chief prosecutor asserted that 80 percent of narcotics seized in Europe have been linked to the PKK or “other Turkish groups,” which then have used the profits from illegal narcotics to purchase arms.69 Apparently this statistic combines the PKK with other Kurdish and ethnic Turkish criminal groups, which also are very active in sending narcotics into Western Europe. For this reason, the PKK’s true share of the narcotics market in Western Europe cannot be ascertained precisely. Experts agree, however, that the PKK has benefited handsomely from the location of Kurdistan in the far southeastern corner of Turkey, closest to the major narcotics sources of South Asia and Central Asia. This location has allowed it to play a major role in moving drugs westward. The organization’s narcotics activities connect it with major criminal groups in Istanbul and with high officials in the Turkish government.70


“Premier says foreign states foment terror in Spain”, του Μαΐου 1981
4η, 5η, 6η , 7η, 8η Παράγραφος
He said others ''want deceitfully to prevent our people from reaching the objectives of a peaceful and modern life, crowned with liberties, in the place that corresponds to us as a free nation.''
A high Government official said later that the Prime Minister was referring to ''the Soviet Union and its satellites,'' which the official said included CubaLibya and Algeria.
For some time, Spanish politicians and others have speculated that the Soviet Union might be assisting the Basque terrorist organization E.T.A., hoping to precipitate a military coup that would prevent Spain from joining the North Atlantic Treaty Organization. But Mr. Calvo Sotelo was the first to make the accusation, however veiled, in public. 2 Soviet Aides Expelled
Since Mr. Calvo Sotelo took office - the formal vote installing him was interrupted Feb. 23 by an aborted military coup - relations with the Soviet Union have markedly cooled. Two high-ranking Soviet officials have been expelled, and 20 other Soviet citizens have been told that their residence permits will not be renewed. The Government has also taken measures to reduce the Soviet fishing fleet near the Canary Islands.
A central feature of Mr. Calvo Sotelo's program has been a commitment to bring Spain into NATO, a process he hopes to start this year by a vote in Parliament.

“Η Βαλκανοποίηση της Δυτικής Ευρώπης”



“Gaddafi death, the Eta ceasefire and Northern Ireland”, Οκτώβριος 2011
1η, 2η Παράγραφος
Two major international stories were featured on the BBC 10 o'clock news on Thursday night, both with a direct connection to Northern Ireland.
The grisly death of Muammar Gaddafi inevitably dominated, but the bulletin also found space for the Basque separatist Eta's "definitive cessation of violence".

“Foreign relations of Libya under Muammar Gaddafi”
6η Παράγραφος
Gaddafi played a key role in promoting the use of oil embargoes as a political weapon for challenging the West, hoping that an oil price rise and embargo in 1973 would persuade the West—especially the United States—to end support for Israel. Gaddafi rejected both Soviet communism and Western capitalism and claimed he was charting a middle course for his government.[4]
25η Παράγραφος
Libya's relationship with the Soviet Union involved massive Libyan arms purchases from the Soviet bloc and the presence of thousands of east bloc advisers. Libya's use—and heavy loss—of Soviet-supplied weaponry in its war with Chad was a notable breach of an apparent Soviet-Libyan understanding not to use the weapons for activities inconsistent with Soviet objectives. As a result, Soviet-Libyan relations reached a nadir in mid-1987.

“Foreign relations of Libya under Muammar Gaddafi : Support for Rebel and Paramilitary Groups”
The government of Libya has also received enormous criticism and trade restrictions from western countries and organizations for allegedly providing numerous armed rebel groups with weapons, explosives and combat training. The ideologies of some of these organizations have varied greatly. Most have been nationalist, with some having a socialist ideology; while others hold a more conservative and Islamic fundamentalist ideology.
Paramilitaries supported by Libya past and present include:
The Provisional Irish Republican Army (IRA) of Ireland, an Irish paramilitary group that fought a 29-year war for a United Ireland. See Provisional IRA arms importation for details. Many of the break away Irish Republican groups which oppose the Good Friday Agreement (the Continuity Irish Republican Army and the Real Irish Republican Army) are believed to be in possession of a significant amount of the Libyan ammunition and semtex explosives delivered to the IRA during the 1970s and 1980s.
The Palestine Liberation Organization of the disputed territories in the West Bank and Gaza Strip received support from Libya, as well as many other Arab states.
The Moro National Liberation Front was a Islamist rebel army which fought in the Philippines against the military dictatorship of Ferdinand Marcos
Umkhonto we Sizwe – Xhosa, for the "spear of the nation" was originally the military wing of the African National Congress (a multiracial, center-left political party) which fought against the white minority led Apartheid regime in South Africa. During the years of MK's underground struggle the group was supported by Libya.
ETA – Basque Fatherland and Liberty, a Basque separatist group fighting for the independence of the Basques from Spain with ties to the Provisional Irish Republican Army also received training support from Libya in the 1960s and mid-'70s.
Libya was also one of the main supporters of the Polisario Front in the former Spanish Sahara[98] – a nationalist group dedicated to ending Spanish colonialism in the region, and from 1975, to combatting the Moroccan occupation of what is now known as Western Sahara. The Sahrawi Arab Democratic Republic (SADR) was proclaimed by Polisario on 28 February 1976, and Libya began to recognize the SADR as the legitimate government of Western Sahara starting 15 April 1980. While monetary and military Libyan support for the Sahrawi cause dwindled in the mid-1980s, after a rapprochement with Morocco, the enemy of Polisario, some Sahrawi refugee students are still able to apply for higher education in Libya.[9]

“Camorra”
The Camorra[1] is a Italian Mafia-type[2] crime syndicate, or secret society, which arose in the region of Campania and its capital Naples. It is one of the oldest and largest criminal organizations in Italy, dating back to the 16th century. Unlike the pyramidal structure of the Sicilian Mafia, the Camorra's organizational structure is more horizontal than vertical. Consequently, individual Camorra clans act independently of each other, and are more prone to feuding among themselves.

“Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Καντάφι και η 17 Νοέμβρη”

“Red Brigades : East Block Support”
The Red Brigades primary foreign support came from the Czechoslovak StB and the Palestine Liberation Organization.[29][30] Soviet and Czechoslovak small arms and explosives came from the Middle East via heroin traffickers along well established smuggling routes.[31] Logistic support and training were carried out directly by the Czechoslovak StB both in Prague and at remote PLO training camps in North Africa and Syria.[29][32]
Aware of the involvement and fearing retaliation due to their own involvement with the KGB, the Italian Communist Party lodged several complaints with the Soviet ambassador in Rome regarding Czechoslovak support of the Red Brigades, but the Soviets were either unwilling or unable to stop the StB. This was one of several contributing factors in ending the covert relationship that the Italian Communist Party had with the KGB culminating with a total break in 1979.[33]
Italian economist Loretta Napoleoni said in a TED Talk that she spoke to a "part-timer" with the Red Brigades who claimed that he used to sail between Lebanon and Italy during summers, ferrying Soviet weapons for a fee from the PLO to Sardinia where the weapons were distributed to "other organizations in Europe."[34]

“Iosif Grigulevich”
Iosif Romualdovich Grigulevich (Russian: Иосиф Ромуальдович Григулевич; May 5, 1913 – June 2, 1988) was a Soviet illegal operative (a spy acting without legitimate diplomatic cover) between 1937 and 1953, when he took a leading role in assassinating leftists who were not loyal to Joseph Stalin.
Under a false identity as Teodoro B. Castro, a wealthy Costa Rican expatriate living in Rome, Grigulevich served as the ambassador of the Republic of Costa Rica to both Italy and Yugoslavia (1952–1954). His mission to assassinate Yugoslav leader Josip Broz Tito was aborted due to Stalin's death, after which Grigulevich settled in Moscow, where he worked as an expert on the history of Latin America and on the Roman Catholic Church. He was a member of the Soviet Academy of Sciences, served as editor-in-chief of the magazine Obshchestvennye nauki i sovremennost ("Social Sciences Today"), and published many books and articles about Latin American subjects.


“Revolutionary Organization 17 November : Conspiracy Theories”
Some Greek officials considered Revolutionary Struggle (EA), the group that fired a Chinese-made RPG-7 rocket-propelled grenade at the U.S. Embassy in Athens in January 2007, to be a spin-off of 17N. However, three self-admitted EA members arrested in April 2010 claimed that they were anarchists—a designation 17N rejected in its proclamations.[17] For many years, leading politicians of the right-wing New Democracy party, as well as the conservative press, falsely claimed that Prime Minister Andreas Papandreou was the mastermind behind 17N. Virginia Tsouderou, who became Deputy Foreign Minister in the Mitsotakis government, and journalist Giorgos Karatzaferis (later the founder and leader of a right-wing party, LAOS) claimed that terrorism in Greece was controlled by Papandreist officers of Hellenic National Intelligence Service (the Greek security and intelligence service), and named Kostas Tsimas (the head of EYP) and Colonel Alexakis as two of the supposed controllers of 17N.[18] However, after 17N members were arrested, the only connection between the terrorist organization and PASOK was the fact that Dimitris Koufontinas was a member of PAMK (the PASOK high school students organization) and an admirer of Andreas Papandreou in his late teens.
Other writers have also claimed that 17N may have been a tool of foreign secret services. In December 2005, Kleanthis Grivas published an article in To Proto Thema, a Greek Sunday newspaper, in which he accused "Sheepskin", the Greek branch of GladioNATO's stay-behind paramilitary organization during the Cold War, of the 1975 assassination of Welch, as well as of the 2000 assassination of Saunders. This was denied by the US State Department, which responded that "the Greek terrorist organization '17 November' was responsible for both assassinations", and asserted that Grivas' central piece of evidence had been the "Westmoreland Field Manual," which the State Department, as well as a Congressional inquiry, had dismissed as a Soviet forgery. The State Department also highlighted the fact that, in the case of Richard Welch, "Grivas bizarrely accuses the CIA of playing a role in the assassination of one of its own senior officials" as well as the Greek government's statements to the effect that the "stay behind" network had been dismantled in 1988.[19]

Η αδελφική σχέση ανάμεσα στην FARC, την ETA και τον IRA.
“ETA : International Links”
ETA is known to have had 'fraternal' contacts with the Provisional Irish Republican Army; the two groups have both, at times, characterized their struggles as parallel. Links between the two groups go back to at least March 1974.[152][153] ETA purchased Strela 2 surface-to-air missiles from the IRA and in 2001 unsuccessfully attempted to shoot down a jet carrying the Spanish Prime Minister, Jose Maria Aznar.[154] It has also had links with other militant left-wing movements in Europe and in other places throughout the world.
In 1999 ETA commandos teamed up with the (now self-dissolved) Breton Revolutionary Army to steal explosives from magazines in Brittany.
The Colombian government stated that there are contacts between ETA and the Colombian guerrillas FARC. The recent capture of FARC's leaders' computers, and leaked email exchanges between both groups, show that ETA members received training from FARC. Apparently, FARC asked for help from ETA in order to conduct future attacks in Spain,[155][156][157] but the Anncol news agency later denied it, clarifying that the Spanish capital Madrid had been confused with a city in northern Colombia also named Madrid.[156] Following a judicial investigation, it was reported that FARC and ETA had held meetings in Colombia, exchanging information about combat tactics and methods of activating explosives through mobile phones. The two organizations were said to have met at least three times. One of the meetings involved two ETA representatives and two FARC leaders, at a FARC camp, and lasted for a week in 2003. FARC also offered to hide ETA fugitives while requesting anti-air missiles, as well as asking ETA to supply medical experts who could work at FARC prison camps for more than a year. In addition, and more controversially, FARC also asked ETA to stage attacks and kidnappings on its behalf in Europe.[158]
Italian author and mafia specialist Roberto Saviano points to a relationship of the group with the Mafia. According to this view, ETA trafficks cocaine which it gets via its FARC contacts, then trades it with the Mafia for guns.[159]
Some ex-militants have received political asylum in Latin American countries, such as Mexico and Venezuela.
Several ex-militants were sent from France through Panama to reside in Cuba after an agreement of the Spanish government (under Felipe González) with Cuba.[160] The United States Department of State has no information on their activities on Cuban territory.[161]
Mapuche groups in the Argentine province of Neuquén have been accused of being trained by both ETA and FARC. Local Mapuches have classified the rumours as part of complot by businessmen and other Argentines.[162] The United States diplomatic cables leak revealed by WikiLeaks showed the government of Michelle Bachelet had asked the United States aid in investigating a possible FARC-ETA-Mapuche link.[163]

“Breton Revolutionary Army”