Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

Πως θα Επηρεάσει την Σχέση Αιγύπτου-Ισραήλ το Νέο Κοίτασμα της Αιγύπτου

Η Αίγυπτος μέχρι πριν λίγες μέρες υποτίθεται ότι είχε 2 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα σε αποθέματα φυσικού αερίου. Τον Αύγουστο του 2015 η Ιταλική ΕΝΙ ανακοίνωσε ότι βρήκε ένα νέο κοίτασμα, με περίπου 1 τρισεκατομμύριο κυβικά μέτρα φυσικού αερίου (30 τρις κυβικά πόδια). Πάρα πολύ μεγάλη ποσότητα, αλλά μικρή μπροστά στα 8 τρις της Σαουδικής Αραβίας, στα 25 τρις του Κατάρ, στα 33 τρις του Ιράν, και στα 50 τρις της Ρωσίας. Να προσθέσω ότι σύμφωνα με την BP τα αποθέματα της Ρωσίας έχουν μειωθεί από την υπερεκμετάλλευση, και βρίσκονται στα ίδια επίπεδα με αυτά του Ιράν. Τα περισσότερα sites όμως δίνουν το νούμερο στα 50 τρις, και γι’αυτό χρησιμοποιώ αυτό το νούμερο, παρόλο που θεωρώ το νούμερο της BP πιο έγκυρο.

Τέλος πάντων όμως, το θέμα είναι ότι η Αίγυπτος ήταν μία χώρα που παραδοσιακά εξήγαγε φυσικό αέριο, αλλά λόγω της μεγάλης αύξησης της ζήτησης στο εσωτερικό της, δεν μπορούσε τελευταία ούτε καν να καλύψει τις δικές τις ανάγκες, πόσο μάλλον να καλύψει τα συμβόλαια για τις εξαγωγές της. Το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια ανακάλυψε 1 τρις κυβικά μέτρα φυσικού αερίου, και η Κύπρος λιγότερα από μισό τρις. Το σχέδιο ήταν να εξάγουν το Ισραήλ και η Κύπρος φυσικό αέριο στην Αίγυπτο. Αυτό για το Ισραήλ ήταν πάρα πολύ σημαντικό, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να κερδίσει την φιλία της Αιγύπτου. Η Αίγυπτος στα μέσα της δεκαετίας του 70 πέρασε από την σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης στην σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, και αναγκάστηκε να αποδεχτεί το Ισραήλ, αλλά το μίσος της Αιγύπτου για το Ισραήλ παραμένει πάρα πολύ βαθύ.

Προς το παρόν όμως επειδή ο σοσιαλιστής δικτάτορας της Αιγύπτου αλ-Σίσι και το Ισραήλ έχουν ως κοινό εχθρό την Τουρκία, εν μέρει και το Ιράν, τους ισλαμιστές γενικότερα, συνεργάζονται στην Γάζα εναντίον της Χαμάς, αφού η Τουρκία, το Κατάρ και το Ιράν χτυπάνε από την Γάζα και την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Βλέπε χάρτη 1.

Χάρτης 1


 Το φτηνό φυσικό αέριο που θα μπορούσε να δώσει το Ισραήλ στην Αίγυπτο, θα ενίσχυε αυτή την συμμαχία, παρά το βαθύ μίσος των Αιγυπτίων για το Ισραήλ. Το καλοκαίρι του 2014, το Ισραήλ συμφώνησε να πουλάει φυσικό αέριο στην Αίγυπτο, αλλά και στην Ιορδανία, που προμηθευόταν φυσικό αέριο από την Αίγυπτο στο παρελθόν, κάτι που εξόργισε το Κατάρ και το Ιράν, που επιτέθηκαν στο Ισραήλ από την Γάζα, και ξεκίνησε ο πόλεμος του Ιουλίου του 2014. Για περισσότερες πληροφορίες για την συμφωνία Αιγύπτου-Ισραήλ-Ιορδανίας, και τον πόλεμο στην Γάζα το καλοκαίρι του 2014 βλέπε “Η Συμφωνία Ισραήλ-Αιγύπτου-Ιορδανίας και ο Πόλεμος στην Γάζα τον Ιούλιο του 2014”.

Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Haaretz, με τίτλο “Egypt Gas Find Could Shake Up Israel's Energy Plans”, του Αυγούστου 2015, το νέο κοίτασμα της Αιγύπτου επηρεάζει την εξωτερική και ενεργειακή πολιτική του Ισραήλ, που σκόπευε να χρησιμοποιήσει το φυσικό του αέριο για να προσφέρει φυσικό αέριο σε χαμηλές τιμές στην Αίγυπτο και στην Ιορδανία. Χάνει δηλαδή το Ισραήλ έναν σημαντικό άσσο που είχε στο μανίκι του, αφού η Αίγυπτος και η Ιορδανία θα το έχουν μικρότερη ανάγκη. Να προσθέσω ότι ίσως έτσι πάψει το Ισραήλ να είναι το κόκκινο πανί για την Τουρκία, το Κατάρ και το Ιράν.

Στο θέμα του East Med Pipeline, που είναι ένας διάδρομος φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο προς την Ευρώπη (Ισραήλ, Κύπρος, Αίγυπτος, Ελλάδα), ο οποίος παρακάμπτει την Τουρκία, το νέο κοίτασμα μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση. Το πρόβλημα είναι ότι ένας τέτοιος αγωγός θα έθιγε τα συμφέροντα της Τουρκίας, του Ιράν και της Ρωσίας, ενδεχομένως και του Κατάρ. Αυτό σημαίνει πολύ ρουκέτα προς το Ισραήλ.



Για το Κατάρ λέω ενδεχομένως, γιατί οι Καταριανοί και οι Σαουδάραβες θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν και αυτοί ένα τέτοιο δίκτυο. Θα έπρεπε βέβαια πρώτα να αναγνωρίσουν το Ισραήλ ως κράτος. Για την Σαουδική Αραβία, που συνεργάζεται ήδη με το Ισραήλ εναντίον της Τουρκίας και του Ιράν, αυτό θα ήταν πιο εύκολο. Για το Κατάρ, που βασίζεται στην προστασία της Τουρκίας για να απορροφά τις πιέσεις που του ασκούν η Σαουδική Αραβία και το Ιράν, κάτι τέτοιο θα ήταν πιο δύσκολο. Το σίγουρο είναι ότι το νέο κοίτασμα της Αιγύπτου θα επηρεάσει τις γεωπολιτικές ισορροπίες της Ανατολικής Μεσογείου με πάρα πολλούς τρόπους, τους περισσότερους από τους οποίους αυτή την στιγμή δεν έχω σκεφτεί.


Για άρθρο της Haaretz βλέπε. Η Haaretz είναι μία αριστερή εφημερίδα, και η παλιότερη εφημερίδα του Ισραήλ.
“Egypt Gas Find Could Shake Up Israel's Energy Plans”, του Αυγούστου 2015

Η Συμφωνία Ισραήλ-Αιγύπτου-Ιορδανίας και ο Πόλεμος στην Γάζα τον Ιούλιο του 2014

(ανέβηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 στο Academia.edu)

Το παρακάτω δημοσίευμα των Financial Times, με ημερομηνία 21 Μαίου 2014, αναφέρει ότι οι Ισραηλινοί ήταν πια πολύ κοντά στο να υπογράψουν συμβόλαια με τους Αιγύπτιους και τους Ιορδανούς, προκειμένου να εξάγουν σε αυτές τις χώρες φυσικό αέριο από το μεγάλο τους κοίτασμα τον Λεβιάθαν.


Χάρτης 1


Στο παρακάτω άρθρο της Haaretz, που όπως θα δείτε στο παρακάτω link της Wikipedia,


είναι η παλιότερη εφημερίδα του Ισραήλ, και της οποίας η Αγγλική έκδοση εκδίδεται με τους New York Times, αναφέρεται με ημερομηνία 30 Ιουνίου 2014, ότι το Ισραήλ υπέγραψε προκαταρκτική συμφωνία με την Αίγυπτο, για εξαγωγή φυσικού αερίου αξίας 30 δις δολαρίων τα επόμενα 15 χρόνια. Φυσικό αέριο αξίας 2 δις δολαρίων ετησίως, ποσότητα που αποτελεί το 20% του Λεβιάθαν.


Στο παρακάτω άρθρο της εφημερίδας Times of Israel, μίας ηλεκτρονικής εφημερίδας που εκδίδεται σε 3 γλώσσες, αναφέρεται με ημερομηνία 3 Σεπτεμβρίου 2014, ότι το Ισραήλ υπέγραψε μία συμφωνία αξίας 15 δις δολαρίων, για εξαγωγή φυσικού αερίου στην Ιορδανία τα επόμενα 15 χρόνια.


Τι μεσολάβησε από την δημοσίευση του άρθρου των Financial Times στις 21 Μαΐου του 2014 , και το οποίο ανακοίνωνε την κατάληξη των συζητήσεων και την επικείμενη συμφωνία των Ισραηλινών με τους Αιγυπτίους και τους Ιορδανούς, και την υπογραφή της προκαταρκτικής συμφωνίας των Ισραηλινών με τους Αιγυπτίους στις 30 Ιουνίου του 2014?  Μεσολάβησε η απαγωγή των τριών Ισραηλινών εφήβων από την Χαμάς στις 12 Ιουνίου του 2014.

Όπως θα διαβάσετε στην πρώτη γραμμή του παρακάτω link της Wikipedia στο τμήμα “Immediate Events”,


στις 12 Ιουνίου του 2014 έγινε η απαγωγή των 3 Ισραηλινών εφήβων και το Ισραήλ κατηγόρησε την Χαμάς.

Στην πρώτη παράγραφο του παρακάτω Wikipedia link, θα διαβάσετε ότι στις  7 Ιουλίου του 2014, αφού είχε πια υπογραφεί η συμφωνία με τους Αιγυπτίους, η Χαμάς ανέλαβε την ευθύνη για τις απαγωγές των 3 εφήβων, εξαπολύοντας ταυτόχρονα 40 ρουκέτες κατά του Ισραήλ, και μία ημέρα μετά ο Ισραηλινός στρατός εισέβαλε στην Γάζα.


Θα αναρωτηθεί κανείς πως είναι δυνατόν να μην τα ακούμε αυτά στις ειδήσεις ε? Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή, και λέγεται “πετρέλαιο”. Αν και στην περίπτωση της Ελλάδας μάλλον λέγεται “φυσικό αέριο”, αφού το Κατάρ δεν έχει πετρέλαιο αλλά φυσικό αέριο. Πως να μας τα πουν αυτά, αυτοί που μπήκαν στα πλοία που έστειλε ο Ερντογάν για να χτυπήσει τους Ισραηλινούς όταν αναγνώρισαν την Κυπριακή ΑΟΖ, όπως έλεγα στο παρακάτω link?


Έχω ξαναπεί, και είναι γενικά γνωστό, ότι ο βασικός χρηματοδότης της Χαμάς, της τρομοκρατικής οργάνωσης που ελέγχει την Γάζα είναι το
Κατάρ. Τις εκλογές μάλιστα του 2006, έκτοτε δεν ξαναπήγε σε εκλογές, η Χαμάς τις κέρδισε παρέχοντας οικονομικές ενισχύσεις στους κατοίκους της Γάζας. Αφού ο βασικός χρηματοδότης της Χαμάς είναι το Κατάρ, μπορούμε να το δούμε σαν μία επένδυση του Κατάρ.

Το Κατάρ αγόρασε την Γάζα, εγκαθιστώντας την Χαμάς ως  την απόλυτη αρχή, ώστε να έχει ένα στρατόπεδο τρομοκρατών δίπλα στο Ισραήλ, το οποίο να μπορεί να χρησιμοποιήσει όπως χρησιμοποίησε το καλοκαίρι του 2014.

Το Κατάρ είναι η 3η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο σε αποθέματα φυσικού αερίου μετά την Ρωσία και το Ιράν, και όπως θα δείτε στον χάρτη, οι συμφωνίες των Ισραηλινών αφορούν σε γεωγραφικές περιοχές πολύ κοντινές στο Κατάρ. Δεν είναι παράλογο να υποθέσουμε ότι αυτά τα 45 δις δολάρια που κέρδισε το Ισραήλ για τα επόμενα 15 χρόνια τα έχασε το Κατάρ. Είναι τεράστιο ποσό.

Το πιθανότερο είναι ότι αν η Χεζμπολάχ δεν ήταν απασχολημένη με το να προστατεύει τον Σύριο δικτάτορα Άσαντ, ο οποίος είναι σύμμαχος των Ιρανών ιδιοκτητών της, από τους χρηματοδοτούμενους από το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία αντάρτες, θα είχε επιτεθεί και αυτή στο Ισραήλ το καλοκαίρι του 2014.

Όπως έχω ξαναπεί το Ιράν είναι η 2η και το Κατάρ η 3η πλουσιότερη χώρα σε αποθέματα φυσικού αερίου στον κόσμο, και όσο μίσος και αν αυτό δημιουργεί ανάμεσα τους, έχουν κοινό συμφέρον να μην επιτρέψουν στους Ισραηλινούς να εξάγουν το φυσικό τους αέριο, αφού κάτι τέτοιο χτυπάει και τους δύο, και αυτός είναι ο λόγος που πριν ξεσπάσει ο πόλεμος Σιιτιών και Σουνιτών Μουσουλμάνων, η Χαμάς και η Χεζμπολάχ τα πήγαιναν περίφημα, παρόλο που το Κατάρ και το Ιράν που τις χρηματοδοτούν είναι εχθρικές χώρες.

Η Χαμάς και η Χεζμπολάχ έχουν μία συγκεκριμένη δουλειά να κάνουν στα σύνορα του Ισραήλ, ο ένας στα Νότια και ο άλλος στα Βόρεια, και είναι πολύ λογικό να θέλουν και το Κατάρ και το Ιράν να τα πηγαίνουν οι οργανώσεις τους καλά, ώστε να μπορούν να επιτίθενται στους Ισραηλινούς ταυτόχρονα.

Αυτός είναι και ο λόγος που το Κατάρ χρηματοδότησε τον Morsi, τον υποψήφιο των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο.  Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, είναι αν όχι υπό τον πλήρη έλεγχο, τουλάχιστον στενοί συνεργάτες των Καταριανών και δεν θα επέτρεπαν ποτέ να πραγματοποιηθεί η συμφωνία Αιγύπτου Ισραήλ για το φυσικό αέριο.

Στο παρακάτω link της Wikipedia, στο τμήμα Aftermath, όπου αναφέρει τις επιπτώσεις της Αραβικής Άνοιξης στην συνθήκη ειρήνης που είχαν υπογράψει οι Αιγύπτιοι με τους Ισραηλινούς το 1978, θα δείτε ότι 2-3 γραμμές πριν το τέλος, λέει ότι ο υπαρχηγός (deputy chief) του μεγαλύτερου Αιγυπτιακού κόμματος, των Αδελφών Μουσουλμάνων (Muslim Brotherhood), δήλωσε ότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει, και είπε ότι θα γίνει δημοψήφισμα για το αν θα συνεχιστεί η συνθήκη ειρήνης με το Ισραήλ.


Στο παρακάτω άρθρο του BBC θα διαβάσετε ότι το Κατάρ έδωσε πάρα πολλά χρήματα για να στηρίξει τον υποψήφιο των Αδελφών
Μουσουλμάνων, Mohammed Morsi. Στην 6η και 7η παράγραφο θα διαβάσετε ότι το Κατάρ δεν έδωσε όλα αυτά τα χρήματα χωρίς αντάλλαγμα, αλλά τα έδωσε εξασφαλίζοντας ότι θα πουλάει στην Αίγυπτο το φυσικό του αέριο.

“....But this was not a charitable giveaway. It was in the nature of an investment. A Qatari economist told the BBC: "We couldn't stand by and let Egypt collapse", but the billions came with an expectation - "I'll give you the money, show me the outcome," he said.
The Qataris had already secured a lucrative deal to sell their gas to the Egyptians and they were proposing to heavily invest in the redevelopment of the Suez Canal...”.

Οι κομμουνιστές προκειμένου να στηρίξουν τον Μόρσι που είναι ο αγαπημένος του Κατάρ, θα σας πουν ότι ο Μόρσι πήρε την εξουσία δημοκρατικά, με εκλογές. Μπορείτε να διαβάσετε στην 3η παράγραφο του παρακάτω Wikipedia link, ότι μόλις πήρε την εξουσία ο Morsi  πέρασε νόμο που του έδινε απεριόριστες εξουσίες, και την δυνατότητα να νομοθετεί χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν. Λέει συγκεκριμένα  Wikipedia:

“…As president, Morsi granted himself unlimited powers and the power to legislate without judicial oversight or review of his acts….”


Επίσης στο παρακάτω άρθρο της Haaretz θα διαβάσετε ότι οι Ισραηλινοί συμφώνησαν να πουλήσουν στην Παλαιστινιακή Αρχή στην Δυτική Όχθη, την Φατάχ ουσιαστικά, φυσικό αέριο αξίας 1.2 δις δολαρίων. Μικροποσό βέβαια σε σχέση με τα 45 δις δολάρια της Αιγύπτου και της Τυνησίας.


Η συμφωνία μάλιστα με την Παλαιστινιακή Αρχή (Φατάχ) για το 1.2 δις δολάρια έγινε τον Ιανουάριο του 2014, αλλά δεν έγινε πόλεμος στην Γάζα. Κανείς δεν ξεκινάει πόλεμο για 1.2 δις δολάρια. Ο πόλεμος έγινε όταν ήρθε η ώρα για τις συμφωνίες των 45 δις δολαρίων.

Και αυτοί που θεωρούν αυτά που λέω εχθρικά προς την Ελλάδα, θα πρέπει να εξηγήσουν στον εαυτό τους, πως είναι δυνατόν να τους βλάπτει η αλήθεια και η Wikipedia, και να τους ωφελούν τα ψέματα των δημοσιογράφων των Ελλήνων εφοπλιστών και πολιτικών.



ΗΠΑ-Πακιστάν. Σύμμαχοι ή Εχθροί?

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από το Foreign Affairs για την σχέση ΗΠΑ-Πακιστάν, με τίτλο “An Unworthy Ally: Time for Washington to Cut Pakistan Loose”, του Αυγούστου 2015. Να κάνω μία γρήγορη περίληψη των σχέσεων ΗΠΑ-Πακιστάν πριν περάσω στο άρθρο. Κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα τα συμφέροντα των ΗΠΑ και του Πακιστάν ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένα, και οι Πακιστανοί πολεμούσαν μαζί με τους Αμερικανούς και τους Άραβες του Κόλπου τους Σοβιετικούς. Επίσης οι Πακιστανοί πολεμούσαν μαζί με τους Κινέζους τους Ινδούς. Το 1978 οι κομμουνιστές Αφγανοί, με την υποστήριξη των Σοβιετικών, πήραν την εξουσία στο Αφγανιστάν, και άρχισαν να εκτελούν τους Αφγανούς ισλαμιστές.

Οι Πακιστανοί ήταν η αιχμή του δόρατος σε έναν πόλεμο εναντίον των Σοβιετικών και των κομμουνιστών Αφγανών, και υποστηρίζονταν από τους Άραβες του Κόλπου, από τις ΗΠΑ και από την Κίνα, και είχε ως στόχο να ανατρέψει τους Αφγανούς κομμουνιστές που υποστηρίζονταν από τους Σοβιετικούς και τους Ινδούς, και να διώξει από το Αφγανιστάν τους Σοβιετικούς. Να προσθέσω ότι οι Αφγανοί κομμουνιστές δεν πήραν την εξουσία με την συνήθη μέθοδο της προπαγάνδας και των δήθεν εκλογών, αλλά με βία.

Επομένως τα συμφέροντα ΗΠΑ και Πακιστάν ήταν πλήρως ευθυγραμμισμένα τον 20 αιώνα. Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει σημαντικά, και οι Κινέζοι προωθούν τον αξίας 45 δις δολαρίων οικονομικό διάδρομο Κίνας-Πακιστάν (China-Pakistan-Economic-Corridor), προκειμένου να εισάγουν τις πρώτες ύλες της Αφρικής από το λιμάνι Lamu τις Κένυας, που επίσης έχουν αναλάβει. Με αυτόν τον τρόπο η Κίνα θα γλιτώνει δισεκατομμύρια σε μεταφορικά, θα αποφεύγει τα επικίνδυνα στενά της Νότιας Κινεζικής Θάλασσας, και θα περικυκλώσει και την Ινδία δημιουργώντας μία ναυτική βάση στο λιμάνι του Πακιστάν Gwadar. Στην Νότια Κινεζική Θάλασσα η Κίνα έχει μόνο εχθρούς γιατί διεκδικεί ολόκληρη την θάλασσα, στρατιωτικοποιώντας τις βραχονησίδες που βρίσκονται στις ΑΟΖ των άλλων χωρών. Επίσης μέσω του Πακιστάν θα πηγαίνει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Ιράν στην Κίνα, και αυτό σημαίνει μεγάλα ποσά σε transit fees για το Πακιστάν, αλλά και μεγάλες επενδύσεις και μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια.



Είναι αλήθεια ότι οι ΗΠΑ βασίζονται στο Πακιστάν προκειμένου το τελευταίο να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να επιτευχθεί ειρήνη στο Αφγανιστάν, ώστε να κατέβει το πετρέλαιο του Καζακστάν και το φυσικό αέριο του Τουρκμενιστάν στην Ινδία και τον Ινδικό Ωκεανό. Αυτό είναι και προς το συμφέρον του Πακιστάν, γιατί θα περνάει μέσα από το Πακιστάν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας, και το Πακιστάν θα μετατραπεί σε έναν ενεργειακό κόμβο. Δύσκολο εγχείρημα όμως αφού την κάθοδο του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Κεντρικής Ασίας στον Ινδικό Ωκεανό χτυπάνε ενωμένοι οι Άραβες και οι Ιρανοί.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως με το Πακιστάν για τις ΗΠΑ, είναι ότι είναι ο νούμερο ένα αντίπαλος για την Ινδία, μαζί με την Κίνα φυσικά. Οι ΗΠΑ συναγωνίζονται με την Ρωσία για την φιλία της Ινδίας, και το Πακιστάν είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα για τις ΗΠΑ. Η Ινδία στην Νότια Ασία είναι για τις ΗΠΑ φυσικός σύμμαχος, γιατί δεν μπορεί να περιμένει βοήθεια από την Ρωσία στην κόντρα της με την Κίνα, λόγω των καλών σχέσεων Ρωσίας-Κίνας. Μπορεί όμως εύκολα η Ινδία να περιμένει βοήθεια από τις ΗΠΑ. Η Ινδία έχει ένα ΑΕΠ 2 τρις δολαρίων, και φιλοδοξεί να είναι μία περιφερειακή δύναμη, ενώ το Πακιστάν έχει ένα ΑΕΠ μόλις 250 δις δολαρίων, και είναι εξαρτημένο από την Κίνα. Οι ενισχύσεις των ΗΠΑ στο Πακιστάν, και οι τρομοκρατικές επιθέσεις του Πακιστάν εναντίον της Κίνας, είναι για τις ΗΠΑ ένα μεγάλο εμπόδιο στις σχέσεις τους με την Ινδία, που πλέον είναι σημαντικότερη για τις ΗΠΑ χώρα από το Πακιστάν. Στο παρακάτω άρθρο του Guardian, με τίτλο “Suspected mastermind of Mumbai terror attack released from Pakistan jail”, του Απριλίου 2015, θα διαβάσετε ότι το Πακιστάν ελευθέρωσε τον ύποπτο για την τρομοκρατική επίθεση στην Βομβάη το 2008, κάτι που αναστάτωσε την Ινδία.

Επομένως οι ΗΠΑ θα πρέπει να απομακρυνθούν από το Πακιστάν, με ότι κόστος αυτό συνεπάγεται, αν θέλουν συναγωνιστούν την Ρωσία στις σχέσεις της με την Ινδία. Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται το άρθρο των Foreign Affairs. Στην πρώτη παράγραφο το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ έχουν δώσει στο Πακιστάν ενισχύσεις 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 2002 μέχρι σήμερα, προκειμένου το Πακιστάν να επιβάλει την τάξη στο Αφγανιστάν. Το άρθρο εννοεί ότι οι ΗΠΑ έδωσαν 30 δις στο Πακιστάν προκειμένου το Πακιστάν να χτυπήσει τους αντάρτες που υποστηρίζονται από τους Άραβες και τους Ιρανούς για να μπλοκάρουν τον αγωγό TAPI, και όποιους άλλους αγωγούς (Τουρκμνιστάν-Αφγανιστάν-Πακιστάν-Ινδία).

Στην 10η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι είναι άδικο να κατηγορούν τις ΗΠΑ για τους ισλαμιστές του Πακιστάν, γιατί το Πακιστάν χρησιμοποιούσε τους ισλαμιστές πολύ πριν συνεργαστεί με τις ΗΠΑ εναντίον των Σοβιετικών. Στην 18η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι το γεωπολιτικό τοπίο σήμερα είναι πολύ διαφορετικό από αυτό του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι ΗΠΑ ήταν υποχρεωμένες να ανέχονται το Πακιστάν προκειμένου να χτυπάνε τους Σοβιετικούς. Στην 19η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι δεν είναι λογικό να περιμένουν οι ΗΠΑ ότι το Πακιστάν θα αλλάξει μεθόδους, εννοώντας ότι δεν είναι λογικό να περιμένουν οι ΗΠΑ ότι το Πακιστάν θα σταματήσει να διενεργεί τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ινδία, κάτι που δημιουργεί πρόβλημα στις σχέσεις ΗΠΑ-Ινδίας, αφού οι ΗΠΑ παρέχουν στρατιωτική βοήθεια στο Πακιστάν. Οι ΗΠΑ βέβαια παρέχουν στρατιωτιή βοήθεια στο Πακιστάν προκειμένου το Πακιστάν να χτυπάει τους ισλαμιστές στο Αφγανιστάν, αλλά αυτό πολύ λίγο ενδιαφέρει την Ινδία, αν μέρος αυτής της βοήθειας καταλήγει να χρησιμοποιείται εναντίον της.

Στην 20η παράγραφο το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ μάλλον θα πρέπει να αρχίσουν να βλέπουν το Πακιστάν ως εχθρό και όχι ως σύμμαχο, αλλά ταυτόχρονα να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μαζί του διπλωματικές σχέσεις, και να συνεχίσουν να του παρέχουν βοήθεια, αλλά όχι στρατιωτική. Ουσιαστικά το άρθρο λέει ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται το Πακιστάν για να κατεβάσουν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Κεντρικής Ασίας στον Ινδικό Ωκεανό, αλλά αυτό φαίνεται έτσι κι αλλιώς δύσκολο, και άρα πιο σωστό είναι να επικεντρωθούν οι ΗΠΑ στην συμμαχία τους με την Ινδία. Στην 21η παράγραφο το άρθρο λέει ότι όπως και να έχει οι ΗΠΑ θα πρέπει να σταματήσουν να τροφοδοτούν το Πακιστάν με όπλα που μπορεί να χρησιμοποιήσει εναντίον της Ινδίας.

Το Foreign Affairs είναι από τα παλιότερα και εγκυρότερα γεωπολιτικά περιοδικά των ΗΠΑ, και η άποψη του σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρείται τυχαία. Να προσθέσω επίσης ότι το 2011 δύο νατοϊκά ελικόπτερα που δρούσαν στο Αφγανιστάν χτύπησαν στα σύνορα δύο φυλάκια του Πακιστάν, σκοτώνοντας 24 Πακιστανούς στρατιώτες. Στην συνέχεια το Πακιστάν έκλεισε τους διαδρόμους που χρησιμοποιούσε το ΝΑΤΟ για να τροφοδοτεί τις μονάδες του στο Αφγανιστάν μέσω του Πακιστάν, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του BBC, με τίτλο “Pakistan outrage after 'Nato attack kills soldiers'”, του Νοεμβρίου 2011. Αυτά τα πράγματα δεν είναι τυχαία.



Να αναφέρω επίσης το άρθρο του London School of Economics, με τίτλο “Indias quiet acceptance of the annexation of Crimea reflects its vision for a multi-polar world order”, του Ιανουαρίου 2015, που γράφει ότι η Ινδία στήριξε διακριτικά στην Ουκρανία την Ρωσία, στην κόντρα της με τις ΗΠΑ. Το άρθρο αναφέρει ότι η Ρωσία και η Ινδία είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι, και ότι η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής όπλων της Ινδίας, καθώς και ότι η Ρωσία και η Ινδία κατασκευάζουν νέους πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Ινδία. Αναφέρω το άρθρο για να δείξω τον συναγωνισμό που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ από την Ρωσία στις σχέσεις τους με την Ινδία. Αν όμως δεν υπήρχε το αγκάθι του Πακιστάν, ίσως οι ΗΠΑ και η Ινδία να είχαν περισσότερα κοινά από αυτά που έχουν η Ρωσία και η Ινδία. Και αυτό νομίζω ότι εννοεί το άρθρο των Foreign Affairs.

Για το άρθρο του Foreign Affairs βλέπε:
“An Unworthy Ally:Time for Washington to Cut Pakistan Loose”, Αύγουστος 2015
1η Παράγραφος
Ever since 9/11, the United States has provided Pakistan with a steady supply of security and nonsecurity assistance. U.S. officials have justified these generous transfers—worth more than $30 billion since 2002—on the grounds that they secure Pakistan’s ongoing cooperation in Afghanistan, bolster Pakistan’s ability to fight terrorism, and give the U.S. government influence over the country’s ever-expanding nuclear weapons program. Failing to deliver this support, the argument runs, could dramatically weaken the will and capacity of Pakistan’s security forces and possibly even lead to the collapse of the Pakistani state. In that event, Pakistan’s nuclear know-how, material, or weapons could well fall into the hands of nefarious actors.
10η Παράγραφος
As for the claim that Islamabad was drawn into Washington’s Afghan jihad, the chronology suggests otherwise. Seeking leverage against the government in Kabul, Pakistan had been supporting Islamist militants in Afghanistan at its own expense since 1974—five years before Soviet troops crossed into the country. In other words, Pakistan brought the United States, and its wallet, into a campaign it had been pursuing on its own for years.
18η, 19η, 20η και 21η Παράγραφος
The strategic demands of today’s South Asia are distinct from those of the Cold War era, but the central dynamic of U.S.-Pakistani relations remains constant. The United States turns a blind eye to Pakistan’s misdeeds because it depends on the country’s leaders to counter U.S. enemies in the region—first the Soviets, now the mélange of militant groups active in Afghanistan and Pakistan. As a result, the United States has subsidized both the expansion of Pakistan’s nuclear arsenal and its stable of Islamist terrorists through programs ostensibly created to manage those same concerns.
Past attempts to induce Pakistan to change its behavior have largely failed, and there is little reason to believe that a change in course is imminent. Indeed, what little convergence of interests existed between Washington and Islamabad during the Cold War has long since disappeared. After six decades of policy predicated on Pakistani blackmail, it should be possible to achieve U.S. interests with a different approach.
A strategy of containment is the United States’ best option. Above all, U.S. relations with Pakistan should be premised on the understanding that Pakistan is a hostile state, rather than an ally or a partner. To be sure, accepting that reality does not mean abandoning Pakistan altogether. The United States should maintain its diplomatic relations with Pakistan, and it should address a long-standing Pakistani complaint by providing Pakistani products greater access to American markets, signaling that Washington takes Islamabad’s legitimate concerns seriously enough to risk the ire of domestic business interests. It should also continue training Pakistanis in critical capacities such as peacekeeping, disaster relief, and civil-military relations through the U.S. government’s International Military Education and Training program. And it should continue to provide Pakistan with modest assistance in such areas as basic health care, gender equality, and primary and occupational education. Yet it must delink that help from the failed counterterrorism programs with which many such human development programs are currently bundled. And above all, Washington must end its support for the country’s turgid military establishment, which sustains a perverse strategic culture that has ill served Pakistani and U.S. interests for decades.
To that end, the United States should stop supplying Pakistan with strategic weapons systems, and it should prevent Pakistan from replacing and repairing those pieces of equipment that it has already received. The provision of U.S. weapons cannot reshape Pakistan’s will to maintain its militant proxies, but those weapons do equip Pakistan to challenge India. Indeed, the vast majority of the weapons systems provided to Pakistan since 2001 are better suited for a conventional conflict with its neighbor than for internal security operations. These transfers undermine U.S. efforts to cultivate a relationship with India, an important democratic partner on a range of crucial issues, from securing regional sea-lanes to managing China’s rise.



Για το άρθρο του BBC βλέπε
Pakistan outrage after 'Nato attack kills soldiers'”, του Νοεμβρίου 2011
1η Παράγραφος
Pakistani officials have responded with fury to an apparent attack by Nato helicopters on a border checkpoint they say killed at least 24 soldiers.
9η Παράγραφος
Within hours of the alleged attack it was reported Pakistan had closed the border crossing for supplies bound for Nato forces in Afghanistan - a move which has been used in the past as a protest.


Για το άρθρο του LSE βλέπε:
2η Παράγραφος
India’s unwillingness to openly criticise Russian actions in the Ukraine has been associated with lingering socialist sentiments from stronger relations during the Cold War or else with India’s increasingly pragmatic foreign policy based on economic linkages. However, under closer scrutiny India’s response to the Ukraine Crisis illuminates a nascent Indian vision of the world order with a specific end goal in mind – to restore India’s destined greatness. India’s perception of how the international system ought to be structured is expressed first through India’s scepticism towards democracy promotion abroad, and secondly through India’s desire for a multi-polar world, in which Russia is one of the key actors.
4η, 5η και 6η Παράγραφος
Aside from Indian foreign policy values, part of the unwillingness to promote democracy internationally could be that it would open up the black box of past Indian interventions on the subcontinent, such as in East Pakistan (now Bangladesh), Sri Lanka, and the Maldives. In addition, actively supporting democracy and enhanced democratisation processes on the international stage could lead to a too critical reflection and a consequential debate of the value of democracy at home: India still suffers from high levels of political corruption, lack of genuine and effective poverty relief programmes, and a persistent caste system that can inhibit social mobility. Therefore, the dearth of democracy promotion efforts and rhetoric could be seen as a tool to protect India’s own perceptions of inherent greatness and maintain external views that India is an emerging power.
India does not seek to completely alienate or isolate Russia in the same way as many Western states. For India, international stage should not be constructed around an American hegemonic order; but rather the coordination and existence of multiple great powers ought to be realised. Russia not only has a vital role in India’s view of the multi-polar international stage, but Russia offers direct benefits to the further development of India as an emerged power. Under the Modi government relations with Vladimir Putin’s Russia seem to be improving. In July during a BRICS meeting Modi, in a private comment, reportedly told Putin that “Even a child in India, if asked to say who is India’s best friend, will reply it is Russia because Russia has been with India in times of crisis.” Russia is a top supplier of defence materials to India, and since India is currently the world’s leading weapons importer, this relationship is crucial to bolstering India’s domestic defence apparatus with future potential for enhanced R&D and manufacturing capabilities. In terms of engagement within international institutions, Russia is willing to use its United Nations Security Council veto power to support India, for instance from deterring votes on the Kashmir issue.
On 11th December 2014, Putin arrived in New Delhi. As a result of this brief summit, India will build ten new nuclear reactors with the help of Russia and the two states will work on jointly-manufacturing a fifth generation fighter aircraft. However, Putin did not come alone. Also on Putin’s flight was Sergey Aksyonov, the leader of Crimea, who proceeded to his own meeting to sign a memorandum with the Indian-Crimean Partnership in an effort to increase Indian trade with the Black Sea Region. This annual summit and the presence of Aksyonov highlights the importance of Russia as one of the pieces of India’s ideal international relations that is based on a multi-polar reality rather than utopian visions of democracy promotion.

Για το άρθρο του Guardian βλέπε
“Suspected mastermind of Mumbai terror attack released from Pakistan jail”, του Απριλίου 2015

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Οι Αρχαίοι Δρόμοι του Μεταξιού

 Δρόμοι του μεταξιού λέγονταν οι θαλάσσιοι και χερσαίοι οικονομικοί διάδρομοι, που ένωναν την Ευρώπη και την Αφρική με την Ασία. Μέσα από αυτούς τους διαδρόμους έφταναν στην Ευρώπη το μετάξι της Κίνας, αλλά και τα μπαχαρικά της Ασίας, κάποια από τα οποία έφταναν να πωλούνται ακόμη και στην τιμή του χρυσού. Τα δύο σημαντικότερα σημεία των Δρόμων του Μεταξιού ήταν η Αίγυπτος (Κάιρο), όσον αφορά στους θαλάσσιους διαδρόμους, και η Κωνσταντινούπολη, όσον αφορά στους χερσαίους διαδρόμους.


Για αιώνες υπήρχε συναγωνισμός ανάμεσα στους Μουσουλμάνους και τους Χριστιανούς για τον έλεγχο των Δρόμων του Μεταξιού, γιατί όποιος είχε τον έλεγχο τους μπορούσε να επιβαρύνει τα εμπορεύματα με δασμούς, και να συγκεντρώνει τεράστια ποσά. Οι Μουσουλμάνοι ήλεγχαν κυρίως την νότια πλευρά της Μεσογείου (Αφρική), και οι Χριστιανοί την βόρεια πλευρά της (Ευρώπη). Με την άλωση της Κωνσταντινούπολης όμως το 1453, η οποία ήταν το κεντρικότερο σημείο των δρόμων του μεταξιού, οι Μουσουλμάνοι πήραν τον έλεγχο αυτών των διαδρόμων, αφού και το Κάιρο και η Κωνσταντινούπολη ήταν πια στον έλεγχο τους.




Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει σήμερα. Απλά τα εμπορεύματα δεν είναι πια το μετάξι, τα μπαχαρικά, το μαλλί και το βαμβάκι, αλλά κυρίως το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Βλέπουμε τον Ερντογάν στην Τουρκία, που ήδη έχει τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης, να προσπαθεί να εγκαταστήσει μία φιλική κυβέρνηση ισλαμιστών στην Αίγυπτο (βλέπε Μωχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας), και να χτυπάει την Συρία και το Ισραήλ, που είναι οι μόνες εναλλακτικές έξοδοι. Τα εμπορεύματα αλλάζουν, αλλά η γεωγραφία παραμένει πάντοτε η ίδια.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Η Σύγκρουση Τουρκίας, Ιράκ, Συρίας για τα Νερά των Ποταμών Τίγρη και Ευφράτη

Ωραίο άρθρο του Foreign Affairs, με τίτλο “Rivers of Babylon: Iraq's Water CrisisAnd What Turkey Should Do”, του Αυγούστου 2015, για την σύγκρουση Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ, για τα νερά των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη. Βλέπε χάρτη 1.



Οι δύο ποταμοί ξεκινούν από την Τουρκία, διασχίζουν την Συρία και το Ιράκ και καταλήγουν στον Περσικό Κόλπο. Η περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα τους, η περιοχή της Μεσοποταμίας, μαζί με την περιοχή που βρισκόταν γύρω από τα νερά του ποταμού Νείλου (Αρχαία Αίγυπτος), έχουν να επιδείξουν μεγάλα πολιτισμικά επιτεύγματα, που σε μεγάλο βαθμό οφείλουν στα νερά αυτών των ποταμών. Βλέπε χάρτη 2.



Το άρθρο αναφέρει ότι τρεις φορές κατά την διάρκεια της περιόδου 1975-1991, το Ιράκ και η Συρία απείλησαν την Τουρκία με πόλεμο για τα νερά του Τίγρη και του Ευφράτη, και άλλη μία φορά η Συρία και το Ιράκ κόντεψαν να συγκρουστούν μεταξύ τους για τον ίδιο λόγο.  Ο βασικός λόγος των συγκρούσεων είναι τα φράγματα που κατασκευάζει η Τουρκία. Το φράγμα Ατατούρκ μείωσε κατά 1/3 τα νερά του Ευφράτη που κατεβαίνουν στο Ιράκ, και το σχεδόν ολοκληρωμένο φράγμα Ilisu Cizre θα μειώσει κατά 50% τα νερά του Τίγρη που θα φτάνουν στο Ιράκ.

Το άρθρο αναφέρει ότι το Ιράκ βασίζεται κατά 90% στους δύο αυτούς ποταμούς για την κάλυψη των αναγκών του σε φρέσκο νερό, και υποστηρίζει ότι αν δεν μεσολαβήσουν οι μεγάλες δυνάμεις ενδεχομένως να μην υπάρξει μία ειρηνική και βιώσιμη λύση. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι ο πόλεμος στην Συρία και στο Ιράκ κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα, αφού τραυματίζει και μειώνει την αποτελεσματικότητα των συστημάτων άρδευσης και ύδρευσης. Κάποια από τα δίκτυα της Συρίας και του Ιράκ έχουν πέσει στα χέρια του ISIS, ενώ το PKK του Οτσαλάν απειλεί την Τουρία ότι θα χτυπήσει τα φράγματα της ως αντίποινα στις συγκρούσεις τους.

Το άρθρο αναφέρει επίσης την σύγκρουση του Ισραήλ, της Ιορδανίας και της Συρίας, για τα νερά των ποταμών Ιορδάνη και Yarmuk, που είχαν οδηγήσει το 1967 σε χτύπημα των Ισραηλινών σε ένα υπό κατασκευή φράγμα της Συρίας. Αλλά σύμφωνα με το άρθρο οι Ισραηλινοί, οι Ιορδανοί και οι Σύριοι έχουν κάνει μεγάλη πρόοδο στην μεταξύ τους συνεννόηση, κάτι που δεν έχει γίνει στην περίπτωση της Συρίας, της Τουρκίας και του Ιράκ. Το άρθρο αναφέρει ότι το Ιράκ βασίζεται για το 90% του φρέσκου νερού του στους δύο αυτούς ποταμούς, και υποστηρίζει ότι η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να μεσολαβήσει ώστε οι τρεις χώρες να βρουν μία λύση.



Τις προάλλες έλεγα για την άγρια κόντρα Αιγύπτου, Σουδάν και Αιθιοπίας για τα νερά του Νείλου, που έχει επίσης πολλές φορές οδηγήσει την Αίγυπτο και την Αιθιοπία κοντά σε μία πολεμική σύρραξη. Βλέπε “Η Σύγκρουση Αιγύπτου Αιθιοπίας για τον Ποταμό Νείλο”.

Για άρθρο βλέπε
“Rivers of Babylon: Iraq's Water Crisis—And What Turkey Should Do”, του Αυγούστου 2015