Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου και 17 Νοέμβρη

Λέω συνέχεια ότι οι Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές συνεργάζονται με τους Ρώσους, και ότι οι Έλληνες κομμουνιστές συνεργάζονται με τους Καταριανούς. Αυτός είναι και ο λόγος που οι εθνικοσοσιαλιστές έχουν την πολυτέλεια να πουλάνε πατριωτισμό στους κομμουνιστές. Επειδή η Ρωσία είναι αντίπαλος της Τουρκίας, ενώ το Κατάρ είναι σύμμαχος της Τουρκίας. Όχι επειδή οι εθνικοσοσιαλιστές είναι πιο πατριώτες. Θέλω όμως να κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν, με τις λιγοστές ομολογουμένως γνώσεις μου από εξωτερική πολιτική. Θέλω να πω όμως κάποια πράγματα που είναι φανερά. Ηλίου φαεινότερα που λέμε.

Κάποτε οι κομμουνιστές τα έπαιρναν από την Σοβιετική Ένωση και όχι από το Κατάρ. Το Κατάρ είναι μία πρόσφατη εξέλιξη. Δεν ξέρω πόσο πρόσφατη, αλλά πρόσφατη. Άλλωστε και την πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου φιλορωσική θα πρέπει να την θεωρήσουμε, τουλάχιστον όσον αφορά την δεκαετία του 80. Ο Ανδρέας συνεργαζόταν στενά με τον δικτάτορα της Λιβύης, τον Καντάφι, και με τον Αραφάτ της Παλαιστινιακής Αρχής, όπως επίσης και με την Συρία. Όλοι αυτοί ήταν οι βασικοί σύμμαχοι των Ρώσων.

Οι βασικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ ήταν η Σαουδική Αραβία, ο μεγάλος αντίπαλος της Ρωσίας στις αγορές πετρελαίου, και  οι Ισραηλινοί. Επομένως το ότι ο Ανδρέας συνεργαζόταν με τον Καντάφι, και την Συρία, τους βασικούς συμμάχους των Ρώσων, και στήριζε με τόσο πάθος τον Αραφάτ και τους Παλαιστινίους, πίσω από τους οποίους βρίσκονταν η Ρωσία, και οι οποίοι στρέφονταν εναντίον των Ισραηλινών, πίσω από τους οποίους βρίσκονταν οι ΗΠΑ, μας λέει τα πάντα για την εξωτερική πολιτική του Ανδρέα.

Το θέμα όμως δεν είναι ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν τόσο φιλορώσος. Αυτό ήταν αναμενόμενο, αν λάβουμε υπόψη μας ότι μιλάμε για το 1981, πριν την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν οι περισσότεροι κομμουνιστές εργάζονταν και πληρώνονταν από την Σοβιετική Ένωση. Το θέμα είναι ότι και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε δείξει ότι ήθελε να δεθεί η Ελλάδα στο άρμα της Ρωσίας. 

Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο είχε πέσει στο στρατόπεδο των Δυτικών, αλλά προφανώς το Ελληνικό πολιτικό σύστημα ήθελε πιο στενές σχέσεις με την Ρωσία, και την Λιβύη. Πιο στενές σχέσεις με το πετρέλαιο δηλαδή. Ας θυμηθούμε ότι ήταν επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, το 1975 συγκεκριμένα, όταν η 17 Νοέμβρη σκότωσε τον Ρίτσαρντ Γουέλς, τον σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα. Έτσι ξεκίνησε την πορεία της η 17Ν. Επί Κωνσταντίνου Καραμανλή ξεκίνησε η 17Ν, και όχι επί Ανδρέα Παπανδρέου. Ξεκίνησε η 17Ν την δράση της 6 ολόκληρα χρόνια πριν παραδοθεί η χώρα στους κομμουνιστές το 1981. Άρα πρέπει να θεωρούμε δεδομένο ότι η στροφή προς την Ρωσία ήταν και επιθυμία των εθνικοσοσιαλιστών.

Είναι βέβαιο ότι από την στιγμή που σκοτώσαμε τον σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, οι σχέσεις μας με τις ΗΠΑ πέρασαν σε άλλη φάση. Η δολοφονία του Γουέλς, ήταν φαντάζομαι για τις σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ, αυτό που ήταν για τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας-ΗΠΑ το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, τον Σεπτέμβριο του 2001. Βλέπε “Ο Ρόλος της Σαουδικής Αραβίας στην Επίθεση στους Δίδυμους Πύργους”. Όπως κάποια τμήματα της ελίτ της Σαουδικής Αραβίας είχαν αρχίσει να βλέπουν την παρουσία των ΗΠΑ ως εμπόδιο στην περεταίρω σύσφιξη των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας-Κίνας, έτσι και κάποια τμήματα της Ελληνικής ελίτ είχαν αρχίσει να βλέπουν τις ΗΠΑ ως εμπόδιο στην περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Ελλάδας-Λιβύης-Σοβιετικής Ένωσης, των σχέσεων δηλαδή της Ελλάδας με το πετρέλαιο.

Θα μου πείτε μα δεν τόλμησε ο Ανδρέας να διώξει τις βάσεις των ΗΠΑ από την Ελλάδα όπως έλεγε, ούτε και να βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Πράγματι,  δεν το τόλμησε. Πρέπει όμως να λάβουμε υπόψη μας ότι είχε προηγηθεί το Κυπριακό, όταν ο Μακάριος προσπάθησε να διώξει τις Βρετανικές βάσεις, και να φέρει τους Ρώσους, και η Κύπρος διαμελίστηκε. Είχαν δει και ο Ανδρέας και ο Καραμανλής τι έγινε στην Κύπρο το 1974, και φαντάζομαι αυτό τους έκανε πιο διστακτικούς στο να διώξουν ολοκληρωτικά το ΝΑΤΟ από την Ελλάδα, προκειμένου να απολαύσουν πιο στενή συνεργασία με την Ρωσία, την Λιβύη, και το πετρέλαιο.

Όσο για το Κυπριακό δεν πρέπει να το φορτώνουμε στους Αμερικανούς και στους Άγγλους. Οι Κύπριοι ήθελαν να τους διώξουν. Δεν είχαν κανένα λόγο οι ΗΠΑ και οι Άγγλοι, αλλά και το ΝΑΤΟ γενικότερα να υπερασπιστούν την Κύπρο, αφού η Τουρκία ήταν πιστό μέλος του ΝΑΤΟ. Οι Ρώσοι όφειλαν να υπερασπιστούν την Κύπρο, αφού για τους Ρώσους οι Κύπριοι είχαν αποφασίσει να διώξουν τους Βρετανούς, και να μην επιτρέψουν στις ΗΠΑ να πάρουν την θέση τους. Επομένως στην Ρωσία πρέπει να φορτώνουμε τον διαμελισμό της Κύπρου.

Ούτε όμως πρέπει να θεωρούμε το ίδιο τoν Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Καραμανλής μπορεί να ήθελε να κάνει η χώρα στροφή προς την Ρωσία, πολύ κακώς για μένα, αλλά ήθελε την Ελλάδα στην ΕΕ. Ο Ανδρέας ήταν ένας κλασικός τριτοκοσμικός κομμουνιστής ηγέτης, που οραματιζόταν τριτοκοσμικές λύσεις, όπως της Λιβύης και της Βενεζουέλας. Οι κομμουνιστές ανέχθηκαν την ΕΕ λόγω των πακέτων που απλόχερα έφταναν στην Ελλάδα από αυτήν. Σε διαφορετική περίπτωση θα μας είχαν κάνει τσιράκι της Ρωσίας, του Καντάφι, ή όποιου τέλος πάντων τους έδινε καλύτερες προμήθειες.

Ούτε επίσης πρέπει να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι τον Γεώργιο Παπανδρέου με τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν ένας άνδρας που πολέμησε τους κομμουνιστές, και δεν επέτρεψε να πέσει η χώρα στην πλευρά της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό από μόνο του δίνει στον Γεώργιο Παπανδρέου  μία αξία. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο άνθρωπος που παρέδωσε την χώρα στους κομμουνιστές, καθώς ήταν και ο ίδιος πρώην κομμουνιστής.

Επομένως μπορεί να συμφωνούσαν ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου στην στροφή προς την Ρωσία, αλλά ποτέ ο πρώτος δεν οραματίστηκε τριτοκοσμικές λύσεις για την Ελλάδα. Και βλέπετε ότι ο ανηψιός, ο Κώστας Καραμανλής, δεν τιμά την μνήμη του, και συνεργάζεται με τους κομμουνιστές, αποκαλώντας τον Σαμαρά και τον Γεωργιάδη ακροδεξιούς. Οι οποίοι το μόνο που θέλουν είναι να διασφαλίσουν την παρουσία της χώρας στον πυρήνα της ΕΕ. Και αποκαλούν τον Σαμαρά και τον Γεωργιάδη ακροδεξιούς οι κομμουνιστές, που συμμάχησαν με τους ΑΝΕΛ, και με τις ευλογίες της ΧΑ από τις φυλακές, χέρι χέρι με τους εθνικοσοσιαλιστές Μαρίν Λε Πεν και Πούτιν, και τους κομμουνιστές των Ποδέμος, και του Βρετανού Farage, πάνε να χτυπήσουν την ΕΕ. Μετατρέποντας την Ελλάδα σε έναν Δούρειο Ίππο για την Ευρώπη.

Τα περισσότερα βέβαια από τα παραπάνω αφορούν το παρελθόν. Σήμερα οι κομμουνιστές τα παίρνουν κυρίως από το Κατάρ και οι εθνικοσοσιαλιστές τα παίρνουν από την Ρωσία, ενδεχομένως και από το Ιράν. Με την ύπαρξη φυσικά και πολλών χρηματοδοτήσεων χιαστί, γιατί όλα τα κόμματα θέλουν να έχουν και εξαιρέσεις, ώστε να μπορούν να μιλάνε με όλες τις χώρες. Μιλάω πάντα για την κεντρική γραμμή.

Το Κατάρ άλλωστε το εξυπηρετεί να χρηματοδοτεί αριστερά κόμματα, που είναι πιο ανεκτικά σε αυτό που ονομάζουμε “αθόρυβη τζιχάντ”. Την ειρηνική διάδοση, προς το παρόν δηλαδή, του Ισλαμικού φονταμενταλισμού στο εσωτερικό των Ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και των ΗΠΑ. Οι κομμουνιστές είναι πολύ πιο ανεκτικοί στον Ισλαμικό φονταμενταλισμό, και τον παρουσιάζουν σαν προστασία της ανεξιθρησκίας. Άλλωστε όλοι αυτοί που θέλουν να νομιμοποιήσουν οι κομμουνιστές, είναι αυριανοί ψηφοφόροι και ροπαλοφόροι τους. Φαντάζομαι πολλοί εξ αυτών είναι και πράκτορες της Τουρκίας. Όσο περισσότερους μετανάστες φέρνουν και νομιμοποιούν στην Ελλάδα οι κομμουνιστές, τόσο πιο ισχυροί θα είναι.

Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι δεν είναι τόσο εύκολο για ένα κόμμα να τα παίρνει και από το Κατάρ και από την Ρωσία, γιατί η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος, και το Κατάρ ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας φυσικού αερίου στον κόσμο, και συγκρούονται σε πολλά μέτωπα. Είδαμε όμως πρόσφατα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, με τις ευλογίες της ΧΑ από την φυλακή, συνεργάστηκαν μία χαρά για να χτυπήσουν την ΕΕ, αφού στην Ευρώπη το Κατάρ δεν έχει μεγάλα συμφέροντα. Βλέπε “Μία Γεωπολιτική & Οικονομική Ανάλυση της Στροφής του ΣΥΡΙΖΑ προς την Ρωσία”.


Αυτά τα λίγα για τις σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας-Κατάρ.




Υστερόγραφο: Όταν το 1996 το 50% των μετοχών της Μότορ Όιλ αγόρασε ο γίγαντας της Σαουδικής Αραβίας ARAMCO, υπήρχε η δυνατότητα το πολιτικό μας σύστημα να ζητάει χρήματα και από αλλού. Τις μετοχές αυτές τις πούλησε η ARAMCO πίσω στην Motor Oil το 2005. Βλέπε

Η Μότορ Όιλ και η Αράμκο σύρθηκαν στα δικαστήρια πριν ο Όμιλος Βαρδινογιάννη εξαγοράσει τις μετοχές το 2005. Βλέπε Βήμα.



Η Σαουδική Αραβία όμως είναι ο μεγάλος αντίπαλος της Ρωσίας στις αγορές πετρελαίου, και ήταν μέχρι πριν μία δεκαετία ο στενότερος σύμμαχος των ΗΠΑ. Γι' αυτό άρχισαν οι εθνικοσοσιαλιστές να φωνάζουν τους κομμουνιστές προδότες, ότι τα παίρνουν από τους Αμερικανούς κτλ. Αν τους έλεγαν ότι τα παίρνουν από την Σαουδική Αραβία, θα τους έλεγαν και οι κομμουνιστές ότι τα παίρνουν από την Ρωσία. Η Αμερική είναι αντίπαλος και των κομμουνιστών και των εθνικοσοσιαλιστών, και γι' αυτό την χτυπάνε και οι δύο.


Τώρα η οικογένεια Βαρδινογιάνη εισάγει φυσικό αέριο από το Κατάρ, αλλά προμηθεύεται πετρέλαιο κυρίως από την Ρωσία, όπως έλεγα στο "Μία γεωπολιτική ανάλυση της στροφής του ΣΥΡΙΖΑ προς την Ρωσία".

http://iakovosal.blogspot.gr/2015/02/blog-post_92.html

Δεν κατηγορώ τον Βαρδινογιάννη. Αν δεν δώσεις στους κομμουνιστές θα σε φάνε. Αν δεν προσλάβεις στο κανάλι σου δημοσιογράφους που εγκρίνουν, από την ΚΝΕ και την ΕΡΤ, θα σου κόψουν την κρατική διαφήμιση, δεν θα δίνουν στους δημοσιογράφους σου ρεπορτάζ, θα σου στείλουν τον ΣΔΟΕ κτλ, και θα σε κλείσουν. Οι κομμουνιστές είναι η πληγή της Ελλάδας όχι οι Βαρδινογιάννηδες. Οι επαγγελματίες κομμουνιστές για την ακρίβεια. Μακάρι να είχαμε κι άλλους Βαρδινογιάννηδες. Το λέω για να πω ότι με την στροφή του Ομίλου Βαρδινογιάννη προς την Ρωσία, είναι πιο εύκολο ξανά για τους κομμουνιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές να συνεργαστούν, όπως είδαμε πρόσφατα άλλωστε. Όταν οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές αρμέγουν τις ίδιες αγελάδες, είναι και πιο εύκολο να συνεννοηθούν.



Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Ο 4 Επιλογές που Έχει στην Διάθεση του ο ΣΥΡΙΖΑ

Να αφήσει το πολιτικό μας σύστημα τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει μέτρα στο όνομα της αριστεράς αποκλείεται. Νομίζω ότι αυτό είναι δεδομένο. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να δημιουργήθηκε και να διοικήθηκε από ανθρώπους που προέρχονταν από το ΚΚΕ, αλλά στην συνείδηση του κόσμου οι κνίτες των ΜΜΕ το πέρασαν σαν “νεοφιλελεύθερο” κλπ.

Τον ΣΥΡΙΖΑ όμως, οι κνίτες των ΜΜΕ τον έφεραν με σύνθημα "πρώτη φορά αριστερά”. Επομένως είναι αδύνατον να αφήσει το πολιτικό μας σύστημα τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει δυσάρεστα μέτρα στο όνομα της αριστεράς. Άρα τέσσερις είναι οι λύσεις που έχουν οι κομμουνιστές στην διάθεση τους.

Η πρώτη είναι να αφήσουν ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ για κάψιμο, το οποίο θα ονομαστεί πάλι “νεοφιλελεύθερο”, “αριστεροί με δεξιές τσέπες” κτλ, και τους οποίους θα βάλουν να παίρνουν μέτρα μαζί με την ΝΔ.  Χτυπώντας ταυτόχρονα την ΝΔ. Το άλλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ θα το ισχυροποιήσουν σαν τον νέο αντιμνημονιακό πόλο.

Η δεύτερη λύση είναι να πάει ο Τσίπρας σε εκλογές, ώστε να σώσει ολόκληρο τον ΣΥΡΙΖΑ, και να σπρώξουν οι κνίτες των ΜΜΕ την ΝΔ, να την βγάλουν πρώτη, αλλά όχι αυτοδύναμη, ούτε φυσικά με 149 έδρες αλλά με πολύ λιγότερες. Να βάλουν την ΝΔ, συνεπικουρούμενη από το Ποτάμι του προερχόμενου από το ΚΚΕ Σταύρου Θεοδωράκη, να παίρνει πάλι μέτρα, ώστε να λένε οι κνίτες των ΜΜΕ “σας έλεγαν ότι οι αριστεροί θα σας πάρουν τα σπίτια και σας τα παίρνουν οι δεξιοί”. Ο Θεοδωράκης θα έχει τον ρόλο που είχε το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Σαμαρά. Να διασφαλίζει ότι δεν θα βρεθεί κάποιος τρελός Γεωργιάδης να κάνει κάτι παραπάνω απ’ όσα θέλουν.

Η τρίτη λύση, και κατά την γνώμη μου η μόνη αποτελεσματική, αλλά πολύ δύσκολη για τους κομμουνιστές, είναι η εξής. Αν δουν ότι οι Ευρωπαίοι δεν αστειεύονται πλέον, και  αποφασίσουν να κάνουν πράγματι αυτά που οι Ευρωπαίοι ζητούσαν το 2010, αποκρατικοποιήσεις και μεταρρυθμίσεις δηλαδή, μπορεί να πάει ο Τσίπρας σε εκλογές, να σπρώξουν οι κνίτες των ΜΜΕ την ΝΔ, να την βγάλουν πρώτη και αυτοδύναμη, ώστε να κάνει αυτές τις αλλαγές, και να εισπράξει και όλη την πολιτική φθορά που θα ακολουθήσει.  Αυτό θα είναι και το πολιτικό τέλος της ΝΔ, και στις επόμενες εκλογές, που θα είναι 4 χρόνια μετά, κάποιο κόμμα της αριστεράς θα έρθει πρώτο με 20% διαφορά.

Η τρίτη λύση, είναι η μόνη ρεαλιστική λύση, αλλά ποιο θα είναι το όφελος για τους κομμουνιστές, αφού αυτή η λύση θα σημάνει και την απώλεια των παραμάγαζων τους στο κράτος? Δεν θα ανήκει πλέον η ΔΕΗ και η ΔΕΠΑ στον Λαφαζάνη και στον κάθε Λαφαζάνη, δεν θα ανήκει πλέον η δικαιοσύνη στην Κωνσταντοπούλου και στον Παυλόπουλο, και στην κάθε Κωνσταντοπούλου και στον κάθε Παυλόπουλο. Επίσης οι Ρώσοι ολιγάρχες θα σταματήσουν να πληρώνουν εθνικοσοσιαλιστές φίλους τους.

Θα διστάσουν μπροστά στην καταστροφή της εξόδου από το ευρώ οι κομμουνιστές, ώστε να επιλέξουν την τρίτη λύση ή έστω την δεύτερη, ή θα αποφασίσουν να κρατήσουν τα παραμάγαζα τους και να πάνε στην τέταρτη λύση, που θα είναι ή έξοδος από το ευρώ,  με διατήρηση των παραμάγαζων τους στο κράτος, και κόστος την μετατροπή της Ελλάδας σε μία Κούβα της Μεσογείου? Το σίγουρο είναι ότι αποκλείεται οι κομμουνιστές να αφήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ να παίρνει δυσάρεστα μέτρα στο όνομα της αριστεράς μόνος του.

Το κλειδί για να καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει, είναι το εξής. Οι κομμουνιστές διενεργούν συνεχώς δημοσκοπήσεις, και γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τα ποσοστά των κομμάτων. Στην συνέχεια δίνουν εντολές στους κνίτες των ΜΜΕ να σπρώξουν ή να χτυπήσουν ένα κόμμα, ανάλογα με το που θέλουν να το φέρουν. Αν για παράδειγμα θέλουν την ΝΔ πρώτη αλλά όχι αυτοδύναμη, θα δώσουν στους κνίτες των ΜΜΕ διαφορετική εντολή, από το αν την θέλουν πρώτη αλλά αυτοδύναμη κ.ο.κ. Με την ανάπτυξη των μεδόθων των δημοσκοπήσεων οι δυνατότητες ελέγχου του εκλογικού αποτελέσματος έχουν αυξηθεί δραματικά.

Το δεύτερο είναι να καταλάβουμε ότι όλοι οι κνίτες που λυμαίνονται τα ΜΜΕ είναι επιλογή του πολιτικού μας συστήματος. Δεν είναι επιλογή των καναλαρχών. Αν ένας καναλάρχης επιλέξει δημοσιογράφους σοβαρούς, που χτυπάνε το πολιτικό μας σύστημα, θα του κόψουν την διαφήμιση, και δεν θα μπορεί να συναγωνιστεί τα υπόλοιπα κανάλια. Είναι δηλαδή τσεκαρισμένοι από το πολιτικό μας σύστημα οι δημοσιογράφοι. Αυτός είναι ο μηχανισμός πάνω στον οποίο στηρίζεται το πολιτικό μας σύστημα. Και μεγάλη ευθύνη έχουν και οι εθνικοσοσιαλιστές. Αναφέρομαι στους κομμουνιστές επειδή είναι η μεγάλη πολιτική δύναμη από το 1981 και μετά. Πριν το 1981 τα ίδια έκαναν οι εθνικοσοσιαλιστές.




Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Τι Λέει η Τουρκική Χουριέτ για τον Ρωσικό Αγωγό Turk Stream

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο της Τουρκικής Χουριέτ, για τον αγωγό Turkish Stream που ανακοίνωσε ο Πούτιν, με τίτλο “Calling Putins energy bluff”, του Ιανουαρίου 2015.
 Ο Turkish Stream, ή Turk Stream, είναι ο αγωγός που θα αντικαταστήσει τον South Stream, και αντί να βγαίνει στην Βουλγαρία, που θα έβγαινε ο South Stream, θα βγαίνει στην Τουρκία, ώστε να αποφύγει την Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, που επιβάλλει τον διαχωρισμό της παραγωγής, της μεταφοράς και της πώλησης του φυσικού αερίου.

Το άρθρο αποκαλεί τον αγωγό μπλόφα του Πούτιν, και ισχυρίζεται ότι η υπό κατάρρευση Ρωσική οικονομία δεν μπορεί να διαθέσει τα χρήματα που απαιτούνται για την κατασκευή του. Πέρα από το ότι δεν υπάρχουν τα χρήματα για την κατασκευή του αγωγού, το άρθρο αναρωτιέται ποιος θα αγοράσει αυτό το αέριο, αφού η Τουρκία δεν μπορεί να απορροφήσει τα 63 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα που θα μεταφέρει.


Οι Ευρωπαίοι, γράφει το άρθρο, δεν θα θελήσουν να κάνουν συμφωνίες για αγορά φυσικού αερίου από αυτό τον αγωγό, γιατί αν κάνουν κάτι τέτοιο, δεν θα είναι βιώσιμος ένας αγωγός που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την Κασπία Θάλασσα (Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν), από το Ιράν και από το Ιράκ, κάτι που θέλουν οι Ευρωπαίοι για να μειώσουν την εξάρτηση της Ευρώπης από το Ρωσικό φυσικό αέριο. Βλέπε παρακάτω χάρτη. Η Χουριέτ είναι μία από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της Τουρκίας. 


Επειδή κάποιος που δεν ξέρει την ιστορία θα αναρωτηθεί γιατί ο Ερντογάν έπαιξε το παιχνίδι του Πούτιν, να προσθέσω ότι ο Πούτιν έδωσε εκπτώσεις στις τιμές που θα προμηθεύεται η Τουρκία το Ρωσικό φυσικό της αέριο από τώρα. Ο Ερντογάν και ο Πούτιν δεν υπέγραψαν δεσμευτική συμφωνία. Πολύ καλό άρθρο και το παρακάτω της Todays Zaman, άλλης μίας τουρκικής εφημερίδας, με τίτλο “Game on forTurkish Stream”, του Ιανουαρίου 2015.

Το άρθρο γράφει ότι ο Πούτιν ανακοίνωσε τον Turkish Stream για να μην μείνει με αυγά στο πρόσωπο, και αναφέρει ότι ο Νταβούτογλου είπε ότι η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται να γίνει για την Ρωσία αυτό που είναι η Ουκρανία. Το άρθρο λέει επίσης ότι οι Ευρωπαίοι δεν παίρνουν στα σοβαρά την μπλόφα του Πούτιν με τον Turk Stream, και ότι ο Πούτιν προσπαθεί απλά να απειλήσει τους Ευρωπαίους, ώστε να σταματήσουν να τον πιέζουν με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Οι Ρώσοι Ολιγάρχες, το City του Λονδίνου και ο Nigel Farage

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Βρετανικού Economist, με τίτλο Russia’s European supporters. In the Kremlin’s pocket: Who Backs Putin and Why”, του Φεβρουαρίου 2015. Το άρθρο αναφέρει διάφορους πολιτικούς που έχουν σχέσεις με τον Πούτιν. Μεταξύ άλλων αναφέρει και την εθνικοσοσιαλίστρια Μαρίν Λε Πεν, αλλά αυτό το γνωρίζαμε, αφού το κόμμα της έχει πάρει μέχρι και δάνεια από Ρωσικές τράπεζες που ελέγχονται από το Κρεμλίνο.

Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση όμως, είναι αυτό που λέει στην 5η παράγραφο το άρθρο. Το άρθρο λέει ότι ακούγεται ότι και ο Άγγλος πολιτικός Nigel Farage, ο πρόεδρος του UK Independence Party (UKIP), είναι στην λίστα του Πούτιν. Το άρθρο μάλιστα αναφέρει ότι ο Farage θεωρεί τον Πούτιν τον πιο αξιοθαύμαστο ηγέτη του κόσμου. Το να βρίσκεται ο γνωστός μισέλληνας Farage στην λίστα του Πούτιν αποτελεί μία εξήγηση γιατί οι εθνικοσοσιαλιστές μας τον παρουσιάζουν σαν ήρωα. Το ότι είναι μισέλλληνας περνάει σε δεύτερη μοίρα φαντάζομαι αφού θαυμάζει τον Πούτιν. Γράφει το άρθρο:

5η Παράγραφος
There have also been rumours, less well substantiated, of Russian support for British and Italian parties, including the anti-EU UK Independence Party. And UKIP’s leader, Nigel Farage, has called Mr Putin the world leader he most admires—at least as a political operator.

Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Osborne warns UK on financial impact of Russian sanctions”, του Ιουλίου 2014, θα διαβάσετε ότι οι Ρώσοι ολιγάρχες έχουν μεγάλες καταθέσεις στο City του Λονδίνου. Το City του Λονδίνου είναι η πιο αναπτυγμένη χρηματαγορά της Ευρώπης. Το άρθρο γράφει ότι στο City ανησυχούν για τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, και ότι ο Βρετανός πρωθυπουργός δήλωσε ότι οι όποιες κυρώσεις θα αφορούν τους Ρώσους που είναι εγκατεστημένοι στην Ρωσία, και όχι τους Ρώσους που είναι εγκατεστημένοι στην Μεγάλη Βρετανία. Το άρθρο επίσης αναφέρει την μεγάλη ανησυχία του Βρετανικού γίγαντα BP για τις κυρώσεις, λόγω του 20% που η BP διαθέτει στην μεγαλύτερη Ρωσική εταιρεία πετρελαίου, την κρατική Rosneft. Γράφει το άρθρο:

1η, 2η και 3η Παράγραφος
George Osborne has warned that Britain must be prepared to take an economic hit under a tougher sanctions regime against Moscow, and that short-term commercial loss was a price worth paying to ensure security in Europe.
The prospect of tougher measures has caused concerns in the City of London, with lawyers poring over the implications of sanctions being extended to more individuals associated with President Vladimir Putin’s government.           
BP is also watching anxiously to see whether further EU economic reprisals against Moscow will affect the group’s 20 per cent stake in Rosneft, Russia’s biggest oil company.

6η Παράγραφος
Mr Cameron talked of action against Russian banks and airlines and blocking access to capital for the “cronies and oligarchs” around Mr Putin – although Number 10 made clear this referred to those based in Russia, not the UK.
10η Παράγραφος
The prospect of sanctions will once again throw the City of London into focus because of the deep links it has with Russian business.
Να προσθέσω ότι στο θέμα των κυρώσεων, οι Άγγλοι δεν έχουν το πρόβλημα που έχουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι. Οι Γερμανοί και οι Γάλλοι έχουν πρόβλημα στο θέμα των εμπορικών κυρώσεων. Οι μεν Γερμανοί αγοράζουν Ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο από την Ρωσία, και πουλάνε στους Ρώσους Γερμανικά βιομηχανικά προϊόντα. Οι Γάλλοι επίσης, έχουν συνάψει με τους Ρώσους συμφωνίες δισεκατομμυρίων σε εξοπλιστικά προγράμματα. Για τις συμφωνίες των Γερμανών και των Ρώσων βλέπε εδώ.

Για τις συμφωνίες μαμούθ της Ρωσίας και της Γαλλίας βλέπε το άρθρο του κρατικού Ρωσικού πρακτορείου RT (Russia Today), με τίτλο “France postpones Mistral delivery to Russia over Ukraine 'until further notice”, του Νοεμβρίου 2014.

Οι Άγγλοι δεν έχουν μεγάλες εμπορικές συναλλαγές με τους Ρώσους, αλλά φιλοξενούν μεγάλες καταθέσεις Ρώσων ολιγαρχών, και επομένως έχουν άλλης φύσεως πρόβλημα από αυτό που έχουν οι Γερμανοί και οι Γάλλοι. Ένα πολύ καλό άρθρο για την παρουσία των Ρώσων ολιγαρχών στην Αγγλία, είναι αυτό των New York Times, με τίτλο “Londons Laundry Business”, του Μαρτίου 2014.

Το άρθρο είναι πάρα πολύ επιθετικό, και γράφει στις δύο πρώτες παραγράφους ότι λόγω των Ρώσων ολιγαρχών οι Άγγλοι είναι έτοιμοι να προδώσουν τις ΗΠΑ, που είναι ο βασικός σύμμαχος της Αγγλίας. Πάρα πολύ άγρια υπερατλαντική επίθεση από τους New York Times, και πραγματικά αξίζει να διαβαστεί ολόκληροτο άρθρο.

Πολύ καλό άρθρο για το θέμα των Ρώσων ολιγαρχών και το City του Λονδίνου είναι και το παρακάτω των Financial Times, με τίτλο “Prospect of tough sanctions on Russians hits City realpolitik”, του Μαρτίου 2014.

Η παρουσία των Ρώσων ολιγαρχών στο City του Λονδίνου δεν μου έκανε εντύπωση, αλλά μου έκανε εντύπωση ότι βρίσκεται στην λίστα των Ρώσων ολιγαρχών ένας Βρετανός πολιτικός, ο οποίος μάλιστα είναι πολύ ψηλά στις δημοσκοπήσεις. Αλλά το ότι βρίσκεται ο μισέλληνας Farage στην λίστα του Πούτιν μου έλυσε την απορία για τον λόγο που είναι τόσο δημοφιλής στον εθνικοσοσιαλιστικό χώρο. Το παρακάτω 4 λεπτο βιντεάκι εμφανίζει τον Φαρατζ, αν κάποιος δεν έχει καταλάβει σε ποιον αναφέρομαι. Η πραγματικότητα είναι ότι ο λόγος που ο Φάρατζ μιλάει θετικά για την Ελλάδα, είναι επειδή η Ελλάδα στρέφεται εναντίον της ΕΕ.


Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Μία Γεωπολιτική Ανάλυση του Κουρδιστάν: Οι Εσωτερικές Διαμάχες & οι Εξωτερικές Συμμαχίες

Περιεχόμενα




Έχω αναφερθεί πολλές φορές στο Κουρδιστάν, γιατί είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ενεργειακού πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη Μέση Ανατολή. Με αυτό το κείμενο θέλω να αναφερθώ αποκλειστικά στους γεωπολιτικούς συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί γύρω από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Κουρδιστάν, που σημαίνει τι προσδοκούν από το Κουρδιστάν οι γειτονικές χώρες, η Τουρκία, η Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, καθώς και οι μεγάλες δυνάμεις. Αλλά και ποιοι είναι οι συσχετισμοί στο εσωτερικό του Κουρδικού λαού.
Εικόνα 1

Το Κουρδιστάν εκτείνεται σε τέσσερις χώρες, στην Τουρκία, στην Συρία, στο Ιράκ, και στο Ιράν, με το μεγαλύτερο τμήμα του να βρίσκεται στην Τουρκία και στο Ιράκ. Στο εσωτερικό τους, οι Κούρδοι έχουν πολλά προβλήματα, τα οποία έχουν στο παρελθόν οδηγήσει σε πολλές συγκρούσεις. Οι Κούρδοι του Ιρακινού Κουρδιστάν είναι οι πλούσιοι Κούρδοι, αφού η περιοχή τους είναι μία από τις πλουσιότερες στον κόσμο σε αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου, και οι Κούρδοι της Συρίας, του Ιράν και της Τουρκίας είναι οι φτωχοί σε σχέση με αυτούς Κούρδοι.

Οι δύο μεγάλες πολιτικές δυνάμεις των Κούρδων, χωρίς να είναι οι μόνες, είναι το μαρξιστικό PKK του Οτσαλάν στην Τουρκία, και το KDP του Μπαρζανί στο Ιράκ, με πολύ κακές σχέσεις μεταξύ τους. Και οι δύο διεκδικούν το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της περιοχής, χωρίς φυσικά να προβάλουν αυτό ως αιτία των διαφωνιών τους. Οι διαφωνίες τους, όπως συμβαίνει πάντα άλλωστε, φορούν έναν ιδεολογικό μανδύα. Ο Μπαρζανί είναι ο αρχηγός του KRG, του Kurdish Regional Government. Είναι ο πρωθυπουργός του αυτόνομου, αλλά όχι ανεξάρτητου, Ιρακινού Κουρδιστάν.

Όπως βλέπετε στον χάρτη, το τμήμα του Κουρδιστάν της Συρίας είναι πολύ μικρό, και το PKK με το KDP συναγωνίζονται για τον έλεγχο του, όπως κάνουν και για το Ιρανικό τμήμα του Κουρδιστάν. Στο παρακάτω άρθρο της ekurd, με τίτλο “Rival Kurdish parties KDP, PKK battle for power in Syrian Kurdistan”, του Μαΐου 2014, θα διαβάσετε ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένας ψυχρός πόλεμος ανάμεσα στο KDP και στο PKK, για τον έλεγχο του Κουρδιστάν της Συρίας.

1η και 2η Παράγραφος
The Kurdish parties in Iraq and Syria are increasingly engaged in a low-scale cold war. The new power vacuum in the Kurdish areas of Syria has led to an escalation of tit-for-tat arrests, political office closures, expulsions, demonstrations, media campaigns and border closures instead of more cooperation.

The imprisoned head of the Kurdistan Workers Party (PKK), Abdullah Ocalan, and the president of the Kurdistan Regional Government (KRG) of Iraq, Massoud Barzani, have competed over the leadership of the Kurds for decades. Ocalan’s party is the most powerful Kurdish nationalist party in Turkey, while Barzani leads the Kurdistan Democratic Party (KDP). The power vacuum in Syria has led to new competition between the two parties, after the PKK became the strongest actor in northern Syria.

Άρα το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας είναι ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν είναι πολύ πλούσιο σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και αυτό οδηγεί σε μεγάλες συγκρούσεις στο εσωτερικό των Κούρδων. Το δεύτερο σημαντικό θέμα στο Κουρδικό είναι το πως βλέπει ο εξωτερικός παράγοντας τους Κούρδους, γιατί κάθε χώρα έχει τελείως διαφορετικές προσδοκίες από αυτούς.

Για τις ΗΠΑ, το Ιρακινό Κουρδιστάν είναι ένας ιδανικός σύμμαχος. Οι Κούρδοι του Ιράκ είναι φιλοδυτικοί, η πατρίδα τους μπορεί να αποτελέσει έναν ιδανικό προορισμό για δημιουργία νατοϊκών βάσεων, και το φυσικό τους αέριο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να τροφοδοτηθεί ένας αγωγός που θα στείλει φυσικό αέριο στην Ευρώπη, και θα μειώσει την εξάρτηση των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων από την Ρωσία. Αναφέρομαι σε κάποιον αγωγό όπως ο Nabucco, ή κάποιον άλλο αντίστοιχων δυνατοτήτων.

Προς το παρόν, προκειμένου να μειώσουν την εξάρτηση της Ευρώπης από την Gazprom, οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν στην διάθεση τους μόνο το μεγάλο θαλάσσιο κοίτασμα του Αζερμπαϊτζάν, το Shah Deniz (βλέπε κόκκινο κύκλο στον παρακάτω χάρτη).
Εικόνα 2

Το Αζέρικο θαλάσσιο κοίτασμα Shah Deniz φιλοξενεί 1 τρισεκατομμύριο κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Αυτή η ποσότητα είναι η διπλάσια από τις ετήσιες ανάγκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που καταναλώνει περίπου 500 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως.

Τα 3 περίπου τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου που φιλοξενεί το Ιρακινό Κουρδιστάν είναι μία πολύ σημαντική βοήθεια, ώστε σε συνδυασμό με το Shah Deniz να γεμίσει ένας αγωγός σαν τον Nabucco, και να προμηθεύσει την Ευρώπη (βλέπε παρακάτω χάρτη).



Εικόνα 3

Στην 1η , 2η και 3η παράγραφο του παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Exclusive - Turkey, Iraqi Kurdistan clinch major energy pipeline deals”, του Νοεμβρίου 2013, θα διαβάσετε ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν και η Τουρκία έχουν ήδη συνάψει συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων, για την κατασκευή αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, ώστε το Ιρακινό Κουρδιστάν να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο στην Τουρκία και στις διεθνείς αγορές.

Στις ίδιες παραγράφους, το άρθρο λέει ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν μπορεί να εξάγει στην Τουρκία τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Στην 23η παράγραφο, το άρθρο λέει ότι η ποσότητα αυτή θα μπορούσε κάποια στιγμή στο μέλλον να διπλασιαστεί και να αγγίξει τα 20 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ετησίως.

1η, 2η και 3η Παράγραφος
Iraqi Kurdistan has finalized a comprehensive package of deals with Turkey to build multi-billion dollar oil and gas pipelines to ship the autonomous region's rich hydrocarbon reserves to world markets, sources involved in talks said on Wednesday.
The deals, which could have important geo-political consequences for the Middle East, could see Kurdistan export some 2 million barrels per day (bpd) of oil to world markets and at least 10 billion cubic meters per year of gas to Turkey.
Such a relationship would have been unthinkable just a few years ago, when Ankara enjoyed strong ties with Iraq's central Baghdad government and was deep in a decades-long fight with Kurdish militants on its own soil.

7η και 8η Παράγραφος
Turkey's courtship of Iraqi Kurds has infuriated Baghdad - which claims sole authority to manage Iraqi oil and says Kurdish efforts towards oil independence could lead to the break-up of Iraq. It has also raised concern in Washington.
Under Iraq's constitution, all oil export revenue goes through Baghdad. The autonomous Kurdish region is entitled to 17 percent of the total, a windfall that has helped it flourish as a prosperous oasis safe from the violence that consumed the rest of Iraq in the decade since a U.S.-led invasion.
The Kurds say all of Iraq will benefit if they develop their region's own resources. But Baghdad fears that if the Kurds obtain separate export capacity they will seek independence.

23η Παράγραφος
With the new pipeline from Kurdistan, Turkey will be able to import at least 10 billion cubic meters (bcm) per year of Kurdish gas more cheaply than from current suppliers, sources said, with its total capacity potentially up to double that.

Το Κουρδιστάν είναι σημαντικό για τις ΗΠΑ για έναν ακόμη λόγο. Οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Σαουδική Αραβία έχουν χειροτερεύσει, όπως έλεγα σε ένα κείμενο που είχα ανεβάσει με τίτλο “Ο Ρόλος της Σαουδικής Αραβίας στην Επίθεση στους Δίδυμους Πύργους”. Οι ΗΠΑ έχουν μειώσει πάρα πολύ τις εισαγωγές πετρελαίου από την Μέση Ανατολή, ενώ η Κίνα αυξάνει συνεχώς τις αγορές της από την περιοχή.

Επομένως κάποια τμήματα της ελίτ της Σαουδικής Αραβίας βλέπουν την παρουσία των ΗΠΑ ως εμπόδιο για την περεταίρω σύσφιξη των σχέσεων τους με την Κίνα. Σε μία εποχή μάλιστα που οι ΗΠΑ, λόγω της προσπάθειας τους να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με το Ιράν, δεν είναι διατεθειμένες να υποστηρίζουν την Σαουδική Αραβία στις διαμάχες της με το Ιράν, στο ίδιο βαθμό που το έκαναν στο παρελθόν. Οι ΗΠΑ χρειάζονται το Ιράν γιατί είναι μία χώρα πολύ πλούσια σε αποθέματα φυσικού αερίου, και μπορεί να αποτελέσει για την Ευρώπη μία εναλλακτική στο Ρωσικό φυσικό αέριο.

Στο παρακάτω άρθρο της World Tribune, με τίτλο “Wary Gulf states see war on ISIL as U.S. collaboration with Iran”, του Φεβρουαρίου 2015, θα διαβάσετε ότι οι Αραβικές χώρες του Περσικού Κόλπου ανησυχούν, γιατί βλέπουν την συνεργασία των ΗΠΑ με το Ιράν στην καταπολέμηση του ISIS, ως μία στρατιωτική συνεργασία ΗΠΑ-Ιράν.

Επομένως δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι σχέσεις ΗΠΑ-Σαουδικής Αραβίας να είναι στον 21ο αιώνα αυτές που ήταν κατά τον 20ο. Και λόγω των οικονομικών, αλλά και λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων.

Επίσης, ο άλλος σύμμαχος των ΗΠΑ, η Τουρκία, έχει εξελιχθεί σε μία περιφερειακή δύναμη, που πολύ συχνά διαφοροποιείται από τις επιλογές των ΗΠΑ, άρα ούτε στην Τουρκία οι ΗΠΑ μπορούν να βασιστούν, στον βαθμό τουλάχιστον που βασίζονταν κατά το παρελθόν. Η Τουρκία συγκρούστηκε με τις ΗΠΑ στο θέμα της Συρίας, γιατί η Τουρκία απαίτησε οι ΗΠΑ να πιέσουν περισσότερο για την ανατροπή του συμμάχου της Ρωσίας και του Ιράν, του δικτάτορα Άσαντ.

Πρόσφατα είδαμε τον Ερντογάν να μην επιτρέπει στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις του Ιντσιρλίκ, προκειμένου να βοηθήσουν τους Κούρδους στον αγώνα τους εναντίον των Τζιχαντιστών. Ο Ερντογάν απαιτούσε πρώτα να δεσμευτούν οι ΗΠΑ ότι θα πιέσουν περισσότερο για την ανατροπή του Άσαντ στην Συρία, τον οποίο χτυπούν οι Τζιχαντιστές, και μετά να βοηθήσει η Τουρκία τις ΗΠΑ να υπερασπιστούν τους Κούρδους. Ο λόγος φυσικά είναι ότι οι Τζιχαντιστές σε μεγάλο βαθμό εξυπηρετούν τις γεωπολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας, αφού στρέφονται εναντίον της Συρίας και του Ιράκ, που είναι δορυφόροι του Ιράν.

Ο έλεγχος της Συρίας και του Ιράκ από τους Ιρανούς, επιτρέπει την έξοδο του Ιρανικού πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Μεσόγειο, και μπλοκάρει την σύνδεση των Αραβικών χωρών του Περσικού Κόλπου με την Τουρκία και την Ευρώπη.

Εικόνα 4

Στο παρακάτω καλό άρθρο της Al Monitor, με τίτλο “Kurdish victory in Kobani defeat for Turkish policy”, του Ιανουαρίου 2015, θα διαβάσετε ότι μετά την άρνηση της Τουρκίας να παραχωρήσει τις στρατιωτικές βάσεις του Ιντσιρλίκ στις ΗΠΑ, ήταν η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ βοήθησαν το PKK του Οτσαλάν, κάτι που όπως λέει το άρθρο σόκαρε την Τουρκία. Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι κάποιοι πολιτικοί κύκλοι στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να αντικαταστήσουν τις στρατιωτικές βάσεις του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία, με βάσεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Γράφει το άρθρο:

5η, 6η και 7η Παράγραφος
The defining moment for changing relations between the United States and the PKK came when US C-130 cargo planes dropped aid and weapons to beleaguered Kurdish forces on Oct. 19 just as the enclave was poised to fall. The move left Turkey, a key NATO ally that has been fighting the PKK on and off since 1984, in shock, and deepened long-running suspicions about US intentions in the region.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan made little effort to mask his displeasure over the turn of events. Speaking to reporters on Jan. 26, Erdogan suggested that he had asked US President Barack Obama not to intervene on the side of the Kurds. “I told Mr. Obama, ‘Don’t drop those bombs [meaning weapons and other supplies]. You will be making a mistake.’ Unfortunately, despite our conversation, they dropped whatever was needed with three C-130’s and half of it landed in [IS'] hands. So who is supplying [IS], then?”

The displeasure is mutual. Washington has voiced frustration over Ankara’s refusal to let coalition planes use the Incirlik airbase in southern Turkey for combat missions against IS. (Some policymakers in Washington argue the United States ought to build a military base in Iraqi Kurdistan to replace Incirlik.) Turkey’s rejection of Kurdish demands to let their fighters open a supply line to Kobani from the Turkish side proved to be the final straw: US airdrops ensued and Ankara was forced to open the corridor, but only for 150 or so Iraqi Kurdish peshmerga, who have been backing YPG forces with long-range artillery they deployed in Kobani.

Να διευκρινίσω ότι είναι άλλο οι ΗΠΑ να βοηθούν τους Κούρδους του Ιράκ, με τους οποίους άλλωστε στενή συνεργασία έχουν και οι Τούρκοι, και άλλο να βοηθούν το PKK του Οτσαλάν, το οποίο έχει διενεργήσει πάρα πολλές επιθέσεις στην Τουρκία.
  

Εικόνα 5

Τέλος, η στροφή των ΗΠΑ προς το Ιράν, και η συμμαχία τους με το Κατάρ, έχει αναγκάσει το Ισραήλ, έναν άλλο παραδοσιακό τους σύμμαχο, να κάνει ανοίγματα προς την Ρωσία. Οι αλλαγές στην Αμερικανική εξωτερική πολιτική, και η γεωπολιτική του φυσικού αερίου, σπρώχνει τους Ισραηλινούς σε μία συμμαχία με την Ρωσία στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχουν τα θαλάσσια κοιτάσματα του Ισραήλ, τα θαλάσσια κοιτάσματα της Κύπρου, και τα θαλάσσια κοιτάσματα της Συρίας, τα οποία η Συρία έχει παραχωρήσει στην Ρωσία προς εκμετάλλευση όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Russia tightens links to Bashar al-Assad with Syria energy deal”, του Δεκεμβρίου 2013. Γράφει το άρθρο:

2η και 3η Παράγραφος
The state-controlled Russian group Soyuzneftegaz and the Syrian regime this week signed a deal that allows for the exploration and drilling, development and production of oil and gas in a 2,190 sq km area off Syria’s coast, the first-such deal for the country.
It might be years before the deal is implemented, analysts said. But the concession, which is to span 25 years, further solidifies Moscow’s ties to Damascus ahead of a highly anticipated January conference in Switzerland in which the future of Syria may be negotiated.
.
7η Παράγραφος
With much of Syria’s other oil reserves in the largely Sunni Muslim east and northeast of the country and currently under the control of rebel factions, the deal dangles the prospect of a potential source of revenue for President Bashar al-Assad’s Allawite co-religionists, which dominate the regime. It also gives Russia a stake in the scramble for Mediterranean energy reserves that already includes Israel, Lebanon, Turkey and Cyprus and other countries.

Εικόνα 6

Η Τουρκία δεν επιτρέπει την παράκαμψη της σαν ενεργειακό σύνδεσμο Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, και αυτό οδηγεί στην συμμαχία Ρωσίας-Ισραήλ-Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως βλέπετε στον παραπάνω χάρτη. Η Ρωσία μπορεί να έχει μεγάλη συνεργασία με την Τουρκία στον τομέα της ενέργειας, στην Βόρεια Τουρκία, όμως τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου δίνουν στην Ρωσία την δυνατότητα να τροφοδοτεί την Νότια Ευρώπη χωρίς να βασίζεται στην Τουρκία και την Ουκρανία. Γιατί μπορεί η Τουρκία και η Ρωσία να έχουν μεγάλες δοσοληψίες στον τομέα της ενέργειας, αλλά η σχέση τους είναι πολύ προβληματική.

Οι Ισραηλινοί μάλιστα παραχώρησαν για 20 χρόνια ένα μέρος της εκμετάλλευσης του δεύτερου μεγαλύτερου κοιτάσματος φυσικού αερίου που διαθέτουν, του Tamar, στην Ρωσική Gazprom. Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά το παρακάτω άρθρο του κρατικού Ρωσικού πρακτορείου Sputnik News, με τίτλο“Gazprom Signs 20-Year LNG Purchase Deal with Israel, του Φεβρουαρίου 2013. Γράφει το άρθρο:

1η Παράγραφος
A subsidiary of Russian energy giant Gazprom has signed a 20-year deal with Levant LNG Marketing Corp. to exclusively purchase liquefied natural gas (LNG) from Israel’s Tamar offshore gas field in the Mediterranean, Gazprom said on Tuesday.

Βέβαια η εταιρεία που κυρίως εκμεταλλεύεται το φυσικό αέριο του Ισραήλ είναι η Αμερικανική Noble Energy. Η συμμετοχή της Ρωσίας όμως είναι πολύ θετική και για την Noble, γιατί είναι μία επιπλέον διασφάλιση ότι δεν θα πραγματοποιηθεί κάποια Τουρκική επίθεση.

Επομένως οι σχέσεις των ΗΠΑ με όλους τους παραδοσιακούς συμμάχους τους στην Μέση Ανατολή παρουσιάζουν προβλήματα. Ακόμη και το Κατάρ, το οποίο φιλοξενεί τις μεγαλύτερες Αμερικανικές βάσεις στην Μέση Ανατολή, επιδιώκει σύσφιξη των σχέσεων του με την Κίνα. Το Κατάρ πουλάει φυσικό αέριο και πετρέλαιο κυρίως στην Ασία, και βασίζεται και στην Ιαπωνία, που είναι από τους στενότερους συμμάχους των ΗΠΑ, αλλά και στην Κίνα.

Οι ΗΠΑ προς το παρόν δεν επιθυμούν ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Προτιμούν ένα ενιαίο Ιράκ με ένα ισχυρό αυτόνομο Κουρδιστάν, γιατί θεωρούν ότι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα μπορούσε να διαταράξει ακόμη περισσότερο την περιοχή, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “Why Oppose an Independent Kurdistan?”, του Αυγούστου 2014. Γράφει το άρθρο:

1η Παράγραφος
The Obama administration continues to insist on maintaining the unity of Iraq. Meanwhile, back in the real world, the Sunni extremists of ISIS are on the march. On Sunday, ISIS seized three towns in northwest Iraq from the Kurds and threatened to overrun the Mosul Dam, a key source of electricity and water for much of the country. At the same time, ISIS forces crossed the border from Syria into Lebanon, taking control of the city of Arsal, blindsiding officials in Beirut.

Επομένως μπορούμε να πούμε ότι οι ΗΠΑ βλέπουν με μεγάλη συμπάθεια την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, άσχετα αν προς το παρόν φοβούνται ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να διαταράξει τις σχέσεις τους με την Τουρκία, το Ιράν, την Συρία και το Ιράκ ακόμη περισσότερο, και να προκαλέσει μία ακόμη μεγαλύτερη ανάφλεξη στην περιοχή. Αυτός είναι και ο λόγος που τα μη πολιτικά χείλη εκφράζονται πολύ πιο θετικά υπέρ της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “Building the U.S.-Kurdistan Special Relationship”, του Ιουλίου 2014.

Το άρθρο υποστηρίζει ότι η σωστή στρατηγική για τις ΗΠΑ είναι να βοηθήσει την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, να δημιουργήσει εκεί νέες βάσεις, γιατί δεν μπορούν οι ΗΠΑ να θεωρούν δεδομένο ότι οι σχέσεις τους με την Τουρκία δεν θα χειροτερεύσουν ακόμη περισσότερο. Το άρθρο συνεχίζει, και λέει ότι η ισχύς των ΗΠΑ στην περιοχή έχει μειωθεί πάρα πολύ, και ότι η δημιουργία βάσεων σε ένα ανεξάρτητο φιλοδυτικό Κουρδιστάν θα ενδυνάμωνε τις ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή.

Ούτε θα πρέπει οι ΗΠΑ, γράφει το άρθρο, να θεωρούν δεδομένο ότι θα μπορούν να χρησιμοποιούν στο μέλλον τις βάσεις του Κατάρ, του Μπαχρέιν και του Κουβέιτ, γιατί μέρος των ελίτ αυτών των χωρών δεν βλέπει θετικά την παρουσία των Αμερικανών, και χαρακτηρίζει το Κατάρ και το Κουβέιτ “frenemies” των ΗΠΑ, και όχι αληθινούς φίλους (frenemies=friends+enemies).

Να προσθέσω ότι η παρουσία των ΗΠΑ σε αυτές τις χώρες είναι ένα εμπόδιο για την περεταίρω σύσφιξη των σχέσεων αυτών των χωρών με την Κίνα, που είναι ένας πελάτης στον οποίο όλες αυτές οι χώρες βασίζονται για τις πωλήσεις του πετρελαίου και του φυσικού τους αέριου. Μέχρι τώρα, γράφει το άρθρο, οι ΗΠΑ δεν έχουν υποστηρίξει την ανεξαρτησία του Κουρδιστάν, προκειμένου να έχουν καλές σχέσεις με την κυβέρνηση του Ιράκ και με την Τουρκία, αλλά το Ιράκ έχει έτσι κι αλλιώς μετατραπεί σε έναν δορυφόρο του Ιράν, και η Τουρκία έχει μετατραπεί στον μεγαλύτερο επενδυτή του Ιρακινού Κουρδιστάν. Γράφει το άρθρο:

1η, 2η και 3η Παράγραφος
The Iraqi government of Prime Minister Nouri al-Maliki is reeling from the sudden loss of key northern cities to the Islamic State of Iraq and al-Sham. Baghdad is looking increasingly to Iran and Russia for military assistance. That's led some foreign policy gurus in Washington to call for a closer U.S. relationship with Iraq's autonomous Kurdistan Regional Government, or KRG. It's a good idea, but they aren't going far enough.
The time has come for America and the West to support Kurdish independence and, simultaneously, to set up U.S. bases in Iraqi Kurdistan that would make it America's military hub in the region.
After all, this country-in-the-making has proved to be a haven of stability, relative security and pro-American, pro-Western sentiment ever since it broke free from Saddam's misrule. A major American air base in Kurdistan would improve the U.S.'s much-weakened strategic position in the Middle East while guaranteeing Kurdish independence.

5η, 6η και 7η Παράγραφος
Since the 2003 U.S. invasion of Iraq, the U.S. has tended to disregard Kurdistan's aspirations and even hindered the KRG's efforts to develop and profit from the oil resources on its territory. That's because America's priorities have generally been to bolster the government in Baghdad, in which Washington had invested vast amounts of blood and treasure, and to maintain good relations with neighboring Turkey.
Ankara is a NATO member that was long dominated by a military establishment fanatically hostile to any manifestation of Kurdish independence anywhere in the region. These days, however, the Turkish military has lost much of its political influence, and Turkish businessmen are among the biggest investors in Iraqi Kurdistan.
Mr. Maliki's Iraqi government, meanwhile, has effectively become a client of Iran after being largely abandoned by the Obama administration following a half-hearted attempt to make an agreement allowing for a rump force of US troops. Iranian influence is unlikely to diminish in the immediate future, whether or not Tehran's assistance helps Baghdad stop the ISIS advance and recapture lost territory.

11η, 12η και 13η Παράγραφος
U.S. military planners can't assume that our alliance with Turkey won't decline further. Nor should they assume as given Turkey's military cooperation with NATO for missions against adversaries in places like Syria and Iran.
And it would be even more foolish for American policy makers to assume that U.S. forces will always be able to use bases in Kuwait, Qatar and Bahrain. All three countries are dictatorships vulnerable to upheaval. So far, adroit use of their fantastic wealth has protected these countries' rulers against the resentments of their subjects, but this may not always be the case.
Moreover, Kuwait and Qatar are arguably "frenemies" rather than true allies of the U.S. It's no secret that elements within their ruling elites have long sponsored and encouraged jihadist terrorism and fundamentalism in the same way that Saudi princelings have. As for Bahrain, it is something close to an apartheid state, with a Sunni elite brutally repressing a Shiite majority. As the author Ralph Peters has famously written, in the end, "the Shah always falls."


Κλείνοντας το τμήμα ΗΠΑ-Κουρδιστάν, να πω ότι οι ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιήσει τους Κούρδους του Ιράκ από τον πρώτο πόλεμο εναντίον του Σαντάμ, το 1991, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Independent, με τίτλο “Now the West is arming the Kurdish army. When will it admit the people's right to a state?”, του Αυγούστου 2014. Το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τους Κούρδους όταν έφυγαν από το Ιράκ, μετά τον πόλεμο του 1991, οι οποίοι βρέθηκαν στο έλεος των αντιποίνων του Σαντάμ Χουσέιν.

Στην συνέχεια, το άρθρο γράφει ότι οι ΗΠΑ εξοπλίζουν τους Κούρδους για άλλη μία φορά σήμερα, έστω και καθυστερημένα, αλλά προσπαθούν ταυτόχρονα να μην χαλάσουν τις σχέσεις τους με την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ, και οι Κούρδοι ισχυρίζονται ότι ο μόνος πραγματικός τους φίλος είναι τα βουνά. Και καταλήγει ότι οι ΗΠΑ δεν θέλουν την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, γιατί θεωρούν ότι κάτι τέτοιο θα αποσταθεροποιούσε πάρα πολύ την περιοχή.

3η, 4η, 5η Παράγραφος
In February of that year, in the middle of the first Gulf War, George Bush Senior called upon the Iraqi military and people to topple Saddam.  The Kurds of northern Iraq responded to Bush and rose up to storm the strongholds of Saddam’s Ba’ath Party- including the Red Security headquarters. Saddam’s forces retreated. Erbil and Kirkuk both fell in to Kurdish hands.

The Gulf War ended later that month. Washington was keen to bring its troops home as quickly as they’d been dispatched.  With America’s mission accomplished in Kuwait, its interests were no longer aligned with those of the Kurdish rebels. Their plight was just another internal Iraqi affair.

When Saddam began his reprisals – after the Americans had departed - the Kurds were left at the mercy a dictator who just three years earlier had used poison gas to massacre tens of thousands of civilians. The Kurds fled to the mountains in their thousands, seeking refuge in neighbouring Iran and Turkey - but many did not survive the journey.

7η , 8η και 9η Παράγραφος
Today America is once again showing support for the Kurds in a time of crisis by striking at the jihadists of Isis, now rebranded the Islamic State. Obama has belatedly agreed to supply weapons to the Peshmerga, the Kurdish armed forces. That’s not to say that the US administration had much of a choice. The jihadists were using American weapons captured from the Iraqi army and marching upon the only legitimate and functioning military in the region. But why did Obama not act sooner? The excuse wheeled out was that they did not want to alienate the government of Nouri al-Maliki by arming the Peshmerga. They would not be seen to encourage the break-up of Iraq.

The old Kurdish adage “We have no friends but the mountains” rings true - if fair-weather friends like the Americans are removed from the equation. The US government -  and now possibly the UK - has chosen to arm the Peshmerga on this occasion, but only at the last minute and as a last resort. They did not act when arms were first asked for, as the Peshmerga sought to protect their defenceless people outside the borders of the Kurdish Regional Government.

The crux is that the western powers still do not support the Kurds right to self-determination. With Kurdish independence closer than it has ever been, America’s interests - once again - diverge from those of the Kurds. What would the future of Iraq look like if the moderate oil-rich Kurdish region withdrew? As a third force between the two Arab components of the population – the majority Shia and the minority Sunnis - the Kurds have helped to keep the country together.

Η Τουρκία βλέπει τους Κούρδους του Ιράκ με τελείως διαφορετικό μάτι απ’ ότι βλέπει τους Κούρδους της Τουρκίας. Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο ενώνουν την Τουρκία με τους Κούρδους του Ιράκ, ενώ αντίθετα την Τουρκία και τους Κούρδους της Τουρκίας χωρίζει ένα αιματοβαμμένο παρελθόν. Με τους Κούρδους του Ιράκ η Τουρκία έχει μεγάλες δοσοληψίες, αφού ήδη αγοράζει και εξάγει από αυτούς πετρέλαιο.

Η προμήθεια πετρελαίου από το Ιρακινό Κουρδιστάν μειώνει την εξάρτηση της Τουρκίας από την Ρωσία και το Ιράν. Η φτωχή ενεργειακά Τουρκία προμηθεύεται το μεγαλύτερο μέρος του φυσικού της αερίου από την Ρωσία, και το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου της από το Ιράν.  Αυτό είναι πολύ αρνητικό για την Τουρκία, γιατί μπορεί να έχει στενή συνεργασία με την Ρωσία και το Ιράν στον τομέα της ενέργειας, αλλά ταυτόχρονα η Τουρκία συγκρούεται με αυτές τις χώρες σε πάρα πολλά μέτωπα.

Κλασικό παράδειγμα της σύγκρουσης Ρωσίας-Τουρκίας, είναι ο αγωγός φυσικού αερίου Ιραν-Ιράκ-Συρίας, που ανέφερα παραπάνω, και που θα μετέφερε φυσικό αέριο του Ιράν και του Ιράκ στην Μεσόγειο, και τον οποίο θα κατασκεύαζε και θα διαχειριζόταν η Gazprom.
Εικόνα 7


Άλλωστε η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ, μίας συμμαχίας της οποίας ο βασικός σκοπός ήταν ο περιορισμός της Σοβιετικής Ένωσης. Και εξακολουθεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ η Τουρκία, άσχετα αν οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ δεν είναι αυτές που ήταν στο πρόσφατο παρελθόν. Επομένως η τροφοδοσία από το Ιρακινό Κουρδιστάν είναι πολύτιμη για την Τουρκία από οικονομικής απόψεως, γιατί πρόκειται για μία φτηνότερη λόγω απόστασης λύσης. Είναι όμως πολύτιμη και από γεωστρατηγικής απόψεως, αφού μειώνει την εξάρτηση της Τουρκίας  από την Ρωσία και το Ιράν, χώρες με τις οποίες η Τουρκία έχει στενή συνεργασία στον τομέα της ενέργειας αλλά και μεγάλη αντιπαλότητα.

Εικόνα 8

Επίσης, η συνεργασία του Ερντογάν με τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ διχάζει τον Κουρδικό πληθυσμό. Οι Κούρδοι της Τουρκίας, που δεν έχουν κάποιο οικονομικό όφελος από αυτήν την συνεργασία, κατηγορούν τους Κούρδους του Ιράκ για την συνεργασία τους με τον Ερντογάν, προκειμένου να αυξήσουν την επιρροή τους στους Κούρδους του Ιράν και της Συρίας. Στο παρακάτω άρθρο της Al Monitor, με τίτλο “PKK Challenges Barzani in Iraqi Kurdistan”, του Μαρτίου 2013, θα διαβάσετε για την στενή συνεργασία του Μπαρζανί με τον Ερντογάν. Γράφει το άρθρο:

5η Παράγραφος
This shift reflects a reaction to Barzani’s growing power — including his close ties to Erdogan — and his claims or ambitions to become a leader of all the Kurds, expressed in Kurdish as “president of Kurdistan,” which the PKK rejects.

Επομένως ναι μεν ο Ερντογάν φοβάται την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, αφού αυτό μπορεί να ενδυναμώσει τον πόθο για ανεξαρτησία και στους Κούρδους της Τουρκίας, αλλά έχει πολλούς λόγους να συνεργάζεται με τους Κούρδους του Ιρακινού Κουρδιστάν. Στο παρακάτω άρθρο της Al Monitor, με τίτλο “Will Turkey midwife an independent Iraqi Kurdish state?”, του Ιουλίου 2014, θα διαβάσετε ότι ο Ερντογάν δεν έχει κάποιον λόγο να θέλει ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, αλλά δεν μπορεί να πει κάτι τέτοιο ανοιχτά, γιατί θα δημιουργούσε προβλήματα στις σχέσεις του με τους Κούρδους του Ιράκ. Γράφει το άρθρο:

4η και 5η Παράγραφος
But this interpretation is misleading. Turkey has carefully avoided saying anything publicly against independence for the Kurdistan Region that could offend Barzani, who has become essentially the sole ally of an increasingly isolated Turkey. This is not only a foreign policy issue. The solution process with the Turkish Kurds, an important factor in the upcoming presidential elections, made it imperative not to say anything that could upset them.

Despite all this, there is no valid reason for Turkey to have sympathy for and forget its long-standing opposition to an independent Kurdish state inside Iraq. By not favoring an independent Kurdish state, Turkey — read: Erdogan — is not deviating from the thinking of US President Barack Obama and Iranian President Hassan Rouhani.

Να πω όμως κάτι για την Τουρκία, άσχετο με το Κουρδικό. Αυτό που έχει κάνει η Τουρκία είναι απίστευτο. Έχει χτυπήσει τους Ισραηλινούς και τους Σύριους, επειδή τόλμησαν να την παρακάμψουν ενεργειακά, οι πρώτοι με την συμφωνία τους με την Κύπρο, και τον αγωγό East Med (κόκκινη γραμμή), και οι δεύτεροι με την συμφωνία τους με το Ιράκ, το Ιράν και την Ρωσία, και τον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρία (άσπρη γραμμή).

Εικόνα 9

Χτυπώντας όμως την Συρία, η Τουρκία δεν χτύπησε μονάχα την Συρία. Η Συρία ήταν ο τελευταίος τροχός της αμάξης στο θέμα του αγωγού Ιράν-Ιράκ-Συρίας. Ο αγωγός θα μετέφερε φυσικό αέριο και πετρέλαιο από το Ιράν και το Ιράκ, και την διαχείριση του θα είχαν οι Ρώσοι. Η Συρία ήταν ο φτωχός συγγενής σε αυτή την συνεργασία. Η Τουρκία χτυπώντας τον Άσαντ, και στηρίζοντας τους εξεγερμένους, αλλά και πιέζοντας ασφυκτικά το ΝΑΤΟ για ανατροπή του, χτύπησε ταυτόχρονα και την Ρωσία, το Ιράν και το Ιράκ.

 Επομένως συγκρούστηκε άμεσα με τους Ισραηλινούς και τους Σύριους, και έμμεσα με τους Ρώσους, τους Ιρανούς και τους Ιρακινούς. Στην συνέχεια η Τουρκία συγκρούστηκε με τις ΗΠΑ στο θέμα του Άσαντ και των Κούρδων της Συρίας, όταν δεν επέτρεψε στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις του Ιντσιρλίκ, και απαίτησε από τις ΗΠΑ να δεσμευτούν πρώτα για την ανατροπή του Άσαντ.

Επίσης, η Τουρκία στήριξε στην Αίγυπτο τον υποψήφιο των Αδελφών Μουσουλμάνων, Μοχάμεντ Μόρσι, ο οποίος στην συνέχεια ανατράπηκε από τον στρατηγό Σίσι, με την βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, και έτσι η Τουρκία δημιούργησε μεγάλα προβλήματα και στις σχέσεις της με την Αίγυπτο, την Σαουδική Αραβία, και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Προσθέστε σε όλους αυτούς την Ελλάδα και την Κύπρο, που είναι παραδοσιακοί αντίπαλοι της Τουρκίας.

Μιλάμε για κάτι απίστευτο. Συγκρούεται η Τουρκία, σε διαφορετικό βαθμό με τον καθένα βέβαια, με τις ΗΠΑ, την Ρωσία, το Ισραήλ, το Ιράν, την Συρία, το Ιράκ, την Ελλάδα, την Κύπρο, και την Σαουδική Αραβία. Και με ποιον σύμμαχο? Με το Κατάρ, που ναι μεν κολυμπάει στο χρήμα, αλλά έχει μικρό στρατό.


Εικόνα 10

Δεν ξέρω αν πρέπει να χαρακτηρίσω τον Ερντογάν θαρραλέο ή ηλίθιο, αλλά αυτό που δίνει στην Τουρκία την αυτοπεποίθηση να συγκρούεται ταυτόχρονα με όλους τους παραπάνω, είναι ότι την χρειάζονται και οι ΗΠΑ, και οι Ρώσοι, και οι Ιρανοί.

Οι ΗΠΑ για να στείλουν στην Ευρώπη ανταγωνιστικό στην Ρωσία φυσικό αέριο μέσω Τουρκίας, η Ρωσία για να περάσει από την Τουρκία τον South Stream, ή τον Turkish Stream που ανακοίνωσε πρόσφατα ο Πούτιν, ώστε να κάνουν ακόμη δυσκολότερη την κατασκευή ενός αγωγού που δεν θα ελέγχεται από αυτούς. Τέλος, οι Ιρανοί χρειάζονται την Ρωσία για να στείλουν το φυσικό τους αέριο στην Ευρώπη. Και εμείς απέναντι σε αυτή την Τουρκία είχαμε την Φώφη Γενηματά, και τώρα έχουμε τον Πάνο Καμμένο ως Υπουργούς Άμυνας. Μιλάμε για τρομερά πράγματα.

Ειλικρινά εύχομαι ο Θεός να μας λυπηθεί και να μην έχουμε την τύχη που μας αξίζει. Αν και προσωπικά δεν εναποθέτω τις ελπίδες μου στον Θεό, αλλά στην ΕΕ. Όσο είμαστε μέλη της ΕΕ δεν θα τολμήσει να μας πειράξει κανείς. Και αντί οι πολιτικοί μας να παρακαλούν να μείνει όρθιο το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που είναι υπό κατάρρευση, προσπαθούν να το υπονομεύσουν ακόμη περισσότερο, για να μην χάσει η πολιτική μας νομενκλατούρα τον έλεγχο της αγοράς ενέργειας και των τραπεζών.

Για τους Ισραηλινούς οι Κούρδοι είναι αυτό που λέμε “λουκούμι”. Οι Κούρδοι δεν είναι ούτε Άραβες, ούτε Πέρσες, ούτε Τούρκοι, και είναι μετριοπαθείς Μουσουλμάνοι. Επίσης διεκδικούν εδάφη από τέσσερις ορκισμένους εχθρούς των Ισραηλινών, την Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και την Συρία. Ο πρωθυπουργός των Ισραηλινών, ο Νετανιάχου, έχει ξακάθαρα ταχθεί υπέρ της δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδιστάν, κάτι που δεν ξέρω αν έχει ζητήσει κάποια άλλη χώρα, με επίσημες τουλάχιστον δηλώσεις του πρωθυπουργού της.

Όπως μάλιστα θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Guardian, με τίτλο “Israel's prime minister backs Kurdish independence”, του Ιουνίου 2014, οι Ισραηλινοί δεν κινούνται καν στην γραμμή των ΗΠΑ, οι οποίες επιδιώκουν ένα ισχυρό αυτόνομο Κουρδιστάν, αλλά όχι ανεξάρτητο. Οι Ισραηλινοί τάσσονται ξεκάθαρα υπέρ της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Γράφει το άρθρο:

1η Παράγραφος
The Israeli prime minister, Binyamin Netanyahu, has voiced support for Kurdish statehood, taking a position that appears to clash with the US preference to keep sectarian war-torn Iraq united.

Και για τους Κούρδους όμως το Ισραήλ είναι ένας φυσικός σύμμαχος, γιατί δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα στον κόσμο που να έχει τόσο κακές σχέσεις και με τις τέσσερεις χώρες από τις οποίες διεκδικούν εδάφη οι Κούρδοι. Αυτός είναι ο λόγος που ενώ στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ υπάρχουν πάρα πολλοί που βλέπουν θετικά την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, δεν τολμούν να το διατυπώσουν από επίσημα χείλη.

Σκεφτείτε το παράδειγμα της Ελλάδα. Αν ο Έλληνας πρωθυπουργός αρχίσει να ζητάει ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, χωρίς να συμβουλευτεί πρώτα την Τουρκία, θα υπάρξουν επιπτώσεις στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας. Επίσης, το Ιράν, είναι μία χώρα με την οποία οι Έλληνες εφοπλιστές κάνουν λαθρεμπόριο πετρελαίου. Άρα στο πολιτικό μας σύστημα καταλήγουν μεγάλα ποσά από το Ιράν.

Κυρίως φαντάζομαι στον εθνικοσοσιαλιστικό χώρο, αφού το Ιράν είναι σύμμαχος της Ρωσίας, και επομένως η επιρροή θα πρέπει να βρίσκεται στον ίδιο πολιτικό χώρο με αυτόν που βρίσκεται η Ρωσική επιρροή. Αυτό είναι το λογικό τουλάχιστον. Οι κομμουνιστές συνεργάζονται με το Κατάρ, που είναι αντίπαλος της Ρωσίας, αλλά και του Ιράν.

Το Ισραήλ τι έχει να φοβηθεί? Μήπως οι δηλώσεις του για το Κουρδιστάν προκαλέσουν την χειροτέρευση των σχέσεων του με την Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και την Συρία? Πόσο χειρότερες να γίνουν? Ή να φοβηθούν μήπως σταματήσει να τους πουλάει πετρέλαιο το Ιράν? Ούτε το Ιράν ούτε το Ιράκ δέχονται να πουλήσουν πετρέλαιο στους Ισραηλινούς. Μόνο οι Κούρδοι δέχονται να πωλούν πετρέλαιο στους Ισραηλινούς.

Ο Σύρος δικτάτορας Άσαντ, βλέπει τους Κούρδους με τελείως διαφορετικό τρόπο από αυτόν που τους βλέπουν οι Τούρκοι. Ο Άσαντ έχει ήδη χάσει τον έλεγχο του Συριακού Κουρδιστάν, και δεν θεωρεί ότι υπάρχει περίπτωση να τον ανακτήσει. Αυτό που ανησυχεί τον Άσαντ είναι το αν τελικά θα καταφέρει να κρατήσει τα εδάφη που ελέγχει τώρα, ή αν τελικά θα ανατραπεί. Ό Άσαντ έχει κάνει μία άτυπη συμφωνία με τους Κούρδους της Συρίας, οι οποίοι ελέγχονται κυρίως από το PKK του Οτσαλάν.

Ο Άσαντ δεν τους ενοχλεί, γιατί έχουν δύο κοινούς εχθρούς. Τον Ερντογάν και τον ISIS. Στο παρακάτω άρθρο της Huffington Post, με τίτλο “Kurds Battle Assad's Forces, Opening New Front In Syria's War”, του Ιανουαρίου 2015, θα διαβάσετε ότι τον περισσότερο καιρό, ο Άσαντ και οι Κούρδοι της Συρίας έχουν καλές σχέσεις. Γράφει το άρθρο:

2η Παράγραφος
In Syria's predominantly Kurdish northeast, Assad's forces and Kurdish militia, mainly the Syrian Kurdish People's Protection Units (YPG), have for the most part coexisted without clashing, focusing their firepower on the Islamic State insurgent group.

Στο παρακάτω μάλιστα άρθρο των International Business Times, με τίτλο “Fight For Kobane May Have Created A New Alliance In Syria: Kurds And The Assad Regime”, του Οκτωβρίου 2014, θα διαβάσετε ότι στο Κομπάνι, οι δυνάμεις του Άσαντ και οι Κούρδοι της Συρίας πολέμησαν μαζί τους Τζιχαντιστές. Γράφει το άρθρο:

1η Παράγραφος
A video released Tuesday by Islamic State militants purportedly shows the group fighting not only Kurdish militants in Kobane, but also forces loyal to President Bashar Assad, signaling the presence of an alliance between the Kurds and the Syrian military not seen in the entirety of the 3-year-old civil war.

Το Ιράν από την άλλη πλευρά, θεωρεί ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν επικίνδυνο, γιατί θεωρεί ότι κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει αντίστοιχες εξελίξεις και στο εσωτερικό του. Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Irans Kurds seek coexistence with Shia as life improves”, του Δεκεμβρίου 2014, στο Ιράν υπάρχουν 8 εκατομμύρια Κούρδοι, οι οποίοι θεωρούν ότι έχουν μείνει πίσω στις εξελίξεις σε σχέση με τους Κούρδους του Ιράκ, της Τουρκίας και της Συρίας. Αυτούς τους Κούρδους τους έχει κακομεταχειριστεί στο παρελθόν το Ιράν. Γράφει το άρθρο:

5η Παράγραφος
There are 8m Kurds in Iran, spread over the provinces of West Azerbaijan, Kurdistan, Kermanshah and Ilam. An ancient community that has lived in the region for centuries, it has been treated as a security risk by the government in Tehran in the aftermath of the failed fight for independence, fuelling resentment. Many Kurds are also Sunni Muslims, and feel doubly discriminated against under the Shia regime.
Recent developments in the Kurdish regions of Iraq, Turkey and Syria, where the Kurdish cause has strengthened – or at least caught global attention – have compounded their frustration at being politically “frozen”. “We feel we have lagged behind and fallen from first position [among Kurds] to the fourth,” says one Kurdish activist.

Επίσης, ένα ισχυρό ανεξάρτητο Ιρακινό Κουρδιστάν ενισχύει όλους τους αντιπάλους του Ιράν. Οι ΗΠΑ μπορούν να δημιουργήσουν στο Ιρακινό Κουρδιστάν βάσεις. Η Τουρκία εισάγει πετρέλαιο και φυσικό αέριο από το Ιρακινό Κουρδιστάν, μειώνοντας την εξάρτηση της από την Ρωσία και το Ιράν. Το Ισραήλ βρίσκει στο Κουρδιστάν έναν πολύ αξιόπιστο σύμμαχο.

Αν το Ιρακινό Κουρδιστάν ήταν υπό τον έλεγχο μίας ισχυρής κεντρικής Ιρακινής διοίκησης, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα για το Ιράν. Μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσέιν, το Ιράκ έγινε δορυφόρος του Ιράν. Για τα προβλήματα που δημιουργεί στο Ιράν ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν βλέπε το παρακάτω πολύ καλό άρθρο του National Interest, με τίτλο “Why Iran Fears an Independent Kurdistan”, του Ιουλίου 2014. Γράφει το άρθρο:

1η Παράγραφος
Tehran is increasingly nervous about a potential bid by Iraq’s Kurds for independence. First, an independent Kurdish state next door could incite Iran’s own Kurdish minority, setting a dangerous precedent in the multiethnic country. Second, the two countries likely to have the most leverage over an independent Kurdistan would be Turkey and Israel, Iran’s regional rivals. From Tehran’s perspective, a Kurdish blowback inside Iran and a Turkish and Israeli geopolitical win at its expense has to be thwarted.

5η Παράγραφος
At the heart of Tehran’s anxieties lies a decades-old fear of spillover of the Kurdish self-determination movement, and an independent and secular Kurdistan becoming a geopolitical and ideological liability.

7η Παράγραφος
Militancy among a small pocket of Iran’s Kurds is still alive today, most notably linked to PJAK (The Party of Free Life of Kurdistan), which is an offshoot of PKK (The Kurdistan Workers’ Party).  Over the last decade, PJAK’s antigovernment attacks have been localized and small scale. Tehran wants to keep it that way, and fears what would result if the Iraqi Kurds won independence.

10η και 11η Παράγραφος
Among its closer rivals, Tehran is principally concerned about Turkey and Israel. Barzani’s close political and economic ties to Ankara are hardly a secret. Even though Turkey is still officially against independence for Iraq’s Kurds—as Barzani was reportedly told when he visited Ankara last week—the prevailing wisdom in Tehran suggests that the Turkish policy on this question is increasingly driven by its desire to counter Tehran’s regional ambitions. The Iranians believe the Turks would rather see Iraq’s Kurds break away than remain in a federal Iraq beholden to the Shia-led, Tehran-backed central government in Baghdad.

Then there is the question of Israel’s close historic ties to the Iraqi Kurds. Prime Minister Benjamin Netanyahu’s June 30 call of support for an independent Kurdish state rattled the Iranians and has to lead to some unusually harsh anti-Barzani statements from Tehran. Qods, a hardline outlet, chastised Barzani for his “betrayal and opportunism” and called his plan to hold a referendum on independence to be part of “Israel’s game” to find a soft foothold on Iran’s doorstep.

Η συνεργασία όμως του συμμάχου του Ιράν, του Σύρου δικτάτορα Άσαντ, με τους Κούρδους της Συρίας, προκειμένου από κοινού να αντιμετωπίσουν τον ISIS και την Τουρκία, ανάγκασε τους Ιρανούς να δουν διαφορετικά τους Κούρδους. Έτσι οι Ιρανοί αποφάσισαν να ενθαρρύνουν τους Κούρδους του Ιράν να βοηθήσουν τους Κούρδους της Συρίας, προκειμένου να πολεμήσουν την Τουρκία και τους Τζιχαντιστές στην Συρία και στο Ιράκ.

Στο παρακάτω άρθρο της World Affairs Journal, με τίτλο “The Game Changer: Syria, Iran, and Kurdish Independence”, του Ιουνίου 2013, θα διαβάσετε ότι οι Ιρανοί ακολούθησαν την στρατηγική του συμμάχου τους Άσαντ στο θέμα των Κουρδων, προκειμένου να τους χρησιμοποιήσει εναντίον της Τουρκίας και του ISIS. Γράφει το άρθρο:

10η Παράγραφος
After Erdogan abandoned Assad and began to support the rebellion against him, Assad gave him a taste of his own medicine, providing aid to the PKK fighters living along Syria’s border with Turkey. The government of Iran, Assad’s most important and reliable ally, wasted little time reversing its longstanding anti-Kurd policies to bolster Assad and increase pressure on Erdogan in Turkey. These shifting alliances have provided the Kurd fighters with a degree of logistical support, free passage, and refuge unimaginable only a short time ago, greatly reinvigorating the Kurds’ armed struggle against Turkey. Once thought to have been defeated, the Kurds’ military capacity is now stronger and more influential than ever. Thus tensions between Turkey and Syria (and Turkey and Iran) have made it possible for the PKK to reengage in armed struggle.

Επομένως ο Ερντογάν έχει κίνητρα να συνεργάζεται με τους Κούρδους του Ιράκ στο θέμα της ενέργειας, ενώ ο Σύρος δικτάτορας Άσαντ και το Ιράν έχουν κίνητρα να συνεργάζονται στρατιωτικά με τους Κούρδους της Συρίας και της Τουρκίας. Οι μεν Κούρδοι του Ιράκ κατηγορούν τους Κούρδους της Συρίας ότι συνεργάζονται με τον Άσαντ, και οι Κούρδοι της Συρίας κατηγορούν τους Κούρδους του Ιράκ ότι συνεργάζονται με τον Ερντογάν, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Al Monitor, με τίτλο “Relations among Syrian Kurdish parties hit new low”, του Φεβρουαρίου 2014. Γράφει το άρθρο:

4η Παράγραφος
The KNC and PYD supported by the rebels of the Kurdistan Workers Party (PKK) have tried to work together since the Erbil Agreement in 2012 to administer the Kurdish areas through the Supreme Kurdish Council. But the KNC no longer recognizes the body and expelled KNC members who support the PYD.

10η και 11η Παράγραφος
Kurdish journalist Mohiddin Hussein, affiliated with the media group Rudaw based in Iraqi Kurdistan, told Al-Monitor that the KNC demands the PYD “to admit they are working with the Bashar al-Assad government and the PYD will never do that.”
The PYD has denied any links with the Syrian government as propaganda. Moreover, pro-PYD websites have accused the KNC and Barzani of supporting attacks against Kurdish areas in Syria and working in cooperation with Turkey against the PYD.

21η και 22η Παράγραφος
“Not like the propaganda carried out by the Turks and the KDP that 'there is only the PYD, nothing else is allowed there. There is a dictatorship, there is repression,'” said senior PKK leader Cemil Bayik in an interview, pointing out there is not only the PYD but other Kurdish groups, Arabs, and Syriac Christians in the administrations.
Bayik argued that Turkey's ruling Justice and Development Party (AKP) and the KDP are workinghand in hand against the PYD and the PKK as a result of economic agreements. He said the AKP developed ties with the KDP, to “use the KDP to crush the PKK and benefit from its wealth [oil resources].”       

Από την άλλη πλευρά, ο ISIS είναι ο παράγοντας που ενώνει τους Κούρδους, γιατί αποτελεί μία απειλή για όλους τους. Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο, με τίτλο “KRG, PKK make unlikely allies as they battle IS together”, του Αυγούστου 2014, παρά τα μεγάλα προβλήματα στις σχέσεις τους, το PKK και το KDP αναγκάστηκαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους τον Αύγουστο του 2014, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Τζιχαντιστές του ISIS. Το άρθρο αναφέρεται και στο YPG, που είναι το παρακλάδι του Τουρκικού PKK στην Συρία, και στο KDP-S, που είναι το παρακλάδι του Ιρακινού KDP στην Συρία.

2η και 3η Παράγραφος
On Aug. 3, this collaboration took place: YPG, the People’s Protection Units of Rojava (Syria’s Kurdistan) joined Iraqi Kurdistan Regionpeshmerga forces and rescued some of the peshmerga forces after the Islamic State (IS)offensive on Sinjar after the Kurdistan Region had put an embargo on Rojava for almost three years.

In the past three years, there have been political conflicts between the two biggest Kurdish political parties, the Kurdistan Workers Party (PKK), led by Abdulla Ocalan, and the Kurdistan Democratic Party (KDP), led by Masoud Barzani, over ruling Rojava and sharing power between their two affiliated parties; the pro-PKK Democratic Union Party (PYD) and the pro-KDP Kurdistan Democratic Party-Syria (KDP-S).

Γενικότερα όμως ο κίνδυνος των Τζιχαντιστών που δρουν στο Ιράκ και στην Συρία, και υποστηρίζονται κυρίως από το Κατάρ, την Σαουδική Αραβία και την Τουρκία, ανάγκασε τους Ιρανούς να δουν με άλλο μάτι τους Κούρδους. Όλους τους Κούρδους. Οι Κούρδοι είναι φυσικός αντίπαλος των Τζιχαντιστών, και αυτό κάνει τους Κούρδους πολύ χρήσιμους για το Ιράν. Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της New Eastern Outlook, με τίτλο “Iran and the Proxy War in Kurdisan”, του Οκτωβρίου 2014, οι Ιρανοί έχουν αφήσει προς το παρόν τις διαφωνίες τους με τους Κούρδους του Ιράν και του Ιράκ, και τους έχουν βοηθήσει στον αγώνα τους εναντίον του ISIS.

Εικόνα 11

Σύμφωνα με το άρθρο, ο πρωθυπουργός του Ιρακινού Κουρδιστάν, ο Μπαρζανί, δήλωσε ότι το Ιράν ήταν η πρώτη χώρα που βοήθησε τους Κούρδους του Ιράκ εναντίον των Τζιχαντιστών. Ο λόγος, σύμφωνα πάλι με το άρθρο, ήταν ότι το Ιράν είχε συμφέρον να βοηθήσει τους Κούρδους να αντιμετωπίσουν τους χρηματοδοτούμενους από το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία Τζιχαντιστές. Πολύ λογικό να προσθέσω κι εγώ, αν λάβουμε υπόψη μας ότι ο πραγματικός στόχος των Τζιχαντιστών του Κατάρ, της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, ήταν το Ιράν, άσχετα αν η επίθεση έγινε στην Συρία και στο Ιράκ, που είναι δορυφόροι του.

Το άρθρο επίσης αναφέρει ότι το Ιράν θέλει να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους Κούρδους του Ιράκ, ως μία ασφάλεια, σε περίπτωση που χειροτερεύσουν κάποια στιγμή στο μέλλον οι σχέσεις του με την κυβέρνηση του Ιράκ. Κάτι πολύ λογικό να προσθέσω κι εγώ, γιατί μπορεί το Ιράκ να είναι σήμερα δορυφόρος του Ιράν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάτι θα ισχύει για πάντα.

Στην συνέχεια το άρθρο γράφει ότι η νέα οικονομική στρατηγική του Ιράν είναι να δημιουργήσει έναν αγωγό που να διασχίζει το Ιράν, το Ιράκ και την Συρία, τον Iran-Iraq-Syria pipeline, ώστε να πάρει την θέση του Κατάρ ως ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου της Μέσης Ανατολής προς την Ευρώπη.

  
Εικόνα 12

Να προσθέσω ότι με τον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρίας, το Ιράν μπορεί να πάρει και την θέση της Σαουδικής Αραβίας ως ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου της Ευρώπης από την Μέση Ανατολή. Γιατί αν δούμε τον παρακάτω πίνακα της Eurostat, από την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Κασπίας Θάλασσας, η Σαουδική Αραβία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου της Ευρώπης, και το Κατάρ ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου. Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται στην 3η θέση, και το Κατάρ στην 4η θέση.

Με τον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρίας, που θα έβγαζε πετρέλαιο και φυσικό αέριο του Ιράν στην Μεσόγειο, το Ιράν θα μπορούσε να καπελώσει και τους δύο.
  

Εικόνα 13


Το άρθρο αναφέρει επίσης ότι ο αγωγός Ιράν-Ιράκ-Συρίας δημιουργεί αντιπαράθεση ανάμεσα στο Ιράν και την Τουρκία, γιατί η Τουρκία φιλοδοξεί να τροφοδοτήσει την Ευρώπη με φυσικό αέριο, μέσω κάποιου αγωγού όπως ο Nabucco ή ο Trans-Anatolian (TANAP), καθώς και ότι η Τουρκία είναι ένας παίκτης που προσπαθεί να εμποδίσει την οικονομική ανεξαρτησία του Ιράν.

1η, 2η και 3η Παράγραφος
In the midst of the war against ISIS (Islamic State) now taking place in both Iraq and Syria, a possible shifting of alliances that could fundamentally alter the balance of power in the region is taking place, and no one seems to have noticed. Specifically, the burgeoning relationship between the Islamic Republic of Iran and the semi-autonomous Kurdistan region of Northern Iraq has the potential to remake the political landscape of the Middle East. Naturally, such a development is part of a broader geopolitical gambit by Iran, and it will have significant ramifications for all regional actors. However, it is Turkey, the gulf monarchies, and Israel that potentially have the most to lose from such a development.
While Iran has long-standing disputes with elements of its own Kurdish minority, it has demonstrably taken the lead in aiding Iraqi Kurds in their war against extremist fighters loyal to ISIS. As Kurdish President Massud Barzani explained in late August, “The Islamic Republic of Iran was the first state to help us…and it provided us with weapons and equipment.” This fact alone, coupled with the plausible, though unconfirmed, allegations of Iranian military involvement on the ground in Kurdish Iraq, demonstrates clearly the high priority Tehran has placed on cooperation with Barzani’s government and the Kurdish people in the fight against the Saudi and Qatari-backed militants of ISIS. The question is, why? What is it that Iran hopes to gain from its involvement in this fight? Who stands to lose? And how could this change the region?
While many eyebrows have been raised at Iranian involvement on the side of the Kurds in the fight against ISIS, perhaps it should not come as a much of a surprise. Tehran has steadily been shoring up its relations with Erbil, both out of a genuine desire to form an alliance, and as a counter-measure against the ouster of their close ally and partner, former Iraqi Prime Minister Nourial-Maliki.
Since the US war on Iraq began in 2003, and especially after US troops left in 2011, Iran had positioned itself as a key, and in some ways dominant, actor in Iraq. Not only did it have significant influence with Maliki and his government, it also saw in Iraq an opportunity to break out of the isolation imposed upon it by the US, EU and Israel over its disputed nuclear program. For Iran, Iraq under Maliki was a bridge both physically (linking Iran with its allies in Syria and Southern Lebanon) and politically (serving as an intermediary with the West in negotiations). In addition, Maliki’s Iraq was to be the linchpin of a new economic strategy which included the proposed Iran-Iraq-Syria pipeline, a project which would have provided Iran overland access to the European energy market, thereby allowing the Islamic Republic to overtake Qatar as the region’s dominant gas exporter to Europe.

11η, 12η και 13η Παράγραφος
From Tehran’s perspective, Turkey continues to be the representative of the US-NATO-GCC agenda; Ankara has played a key role in blocking Iranian economic development, particularly in regard to energy exports. It should be remembered that Turkey is one of the principal players in the Caspian energy race, providing the requisite pipeline routes for both the TANAP (Trans-Anatolian Pipeline) and Nabucco West pipeline project, among a basket of others. These projects are supported by the US as competition to both Russia’s South Stream (a pipeline which would bring Russian gas to Southern Europe) and the proposed Iran-Iraq-Syria pipeline. Essentially then, Turkey should be understood as a powerful chess piece used to block Iranian moves toward economic independence and regional hegemony.
Iranian overtures toward the Kurds, and involvement in the fight against ISIS generally, must also be interpreted as a check against Iran’s other regional rivals in Saudi Arabia and Qatar. Both countries have been implicated in organizing and financing many of the terror groups and networks that now operate under the “ISIS” banner, using them as proxies to break the “Resistance Axis” that includes Hezbollah, Syria’s Baath Party, and Iran.
The economic and political interests of Saudi Arabia and Qatar, more specifically the families ruling those countries, are self-evident; maintaining their grip on power is only possible by maintaining dominance over the energy trade. In Iran, the gulf monarchies see a powerful, resource-rich nation that, given the opportunity to develop economically, would likely displace them as the regional leader. And so, naturally, they must activate their jihadi networks to deprive Iran of its two strategic allies in Iraq and Syria, thereby severing the link with Hezbollah and breaking the arc of Shia dominance. It is basic power politics, only it is now Kurds paying with their lives for the petty aspirations of gulfmonarchs.
http://journal-neo.org/2014/10/16/iran-and-the-proxy-war-in-kurdistan/

Κλείνοντας το τμήμα Ιράν-Κουρδιστάν, να προσθέσω ότι το Ιράν έχει ένα περιορισμό στην προσπάθεια του να προσεγγίζει το Ιρακινό Κουρδιστάν, και αυτός είναι η κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ. Οι Κούρδοι του Ιράκ δεν δίνουν προμήθειες από τις πωλήσεις πετρελαίου στην κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ, κάτι που εξαγριώνει την Βαγδάτη. Μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσέιν το Ιράκ περιήλθε στην σφαίρα επιρροής του Ιράν, και η σχέση του Ιράν με τους Κούρδους του Ιράκ, έχει επιπτώσεις στις σχέσεις του με την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ.

Η σχέση της Ρωσίας με τους Κούρδους καθορίζεται από τις σχέσεις της με τις χώρες που τους φιλοξενούν. Η αντιπαλότητα της Ρωσίας με την Τουρκία, καθιστά τους Κούρδους του PKK στην Τουρκία έναν φυσικό σύμμαχο της Ρωσίας. Ταυτόχρονα όμως, η Τουρκία είναι ένας από τους καλύτερους πελάτες της Ρωσίας στην αγορά του φυσικού αερίου, κάτι που επιβάλει στην Ρωσία να είναι πάρα πολύ προσεκτική στις σχέσεις της με τους Κούρδους του Οτσαλάν. Όπως βλέπετε στον παρακάτω πίνακα από το site της Gazprom, η Τουρκία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εισαγωγέας Ρωσικού φυσικού αερίου, πίσω μόνο από την Γερμανία.  


 Εικόνα 14


Βλέπετε στο παρακάτω pie chart της US Energy Information Administration, ότι το 2012 η Τουρκία κάλυψε το 56% των αναγκών της σε φυσικό αέριο από την Ρωσία. Τις ανάγκες της σε πετρέλαιο αντιθέτως, η Τουρκία της καλύπτει κυρίως από άλλες χώρες, αφού έχει πολύ περισσότερες επιλογές. Μόνο ένα 10% των αναγκών της σε πετρέλαιο η Τουρκία το καλύπτει με Ρωσικό πετρέλαιο, όπως βλέπετε στο μεθεπόμενο pie chart της IEA. 

Εικόνα 15



 Εικόνα 16


Επίσης, τον Δεκέμβριο του 2014, ο Πούτιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία εγκαταλείπει το σχέδιο για την κατασκευή του αγωγού South Stream, και την αντικατάσταση του με τον αγωγό Turkish Stream. Αυτό αυξάνει ακόμη περισσότερο την γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας για την Ρωσία. Αν και ο South Stream θα περνούσε από τα Τουρκικά χωρικά ύδατα στην Μαύρη Θάλασσα, προκειμένου να αποφύγει η Ρωσία αυτά της Ουκρανίας.

 Εικόνα 17

Από την άλλη πλευρά όμως, η Τουρκία χτύπησε την Ρωσία, με την επίθεση της στον αγωγό Ιράν-Ιράκ-Συρίας. Η σχέση της Τουρκίας με την Ρωσία δεν είναι μία σχέση αγάπης και μίσους. Είναι μία σχέση μίσους και φυσικού αερίου. Δεν υπάρχει καθόλου αγάπη, αλλά υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα. Η Ρωσία έχει ανάγκη να πουλάει στην Τουρκία, και να εξάγει μέσω της Τουρκίας, και η Τουρκία έχει ανάγκη να αγοράζει από την Ρωσία.

Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Al Monitor, με τίτλο “Russia's Kurdish dilemma”, του Ιανουαρίου 2014, η Ρωσία και η Τουρκία έχουν συμφωνήσει να συνεργάζονται στην αντιμετώπιση των αυτονομιστών Κούρδων του PKK, που είναι πρόβλημα για την Τουρκία, και στην αντιμετώπιση των μουσουλμάνων Τσετσένων αυτονομιστών, που είναι πρόβλημα για την Ρωσία.

Αυτό νομίζω ότι μεταφράζεται σε “δεν θα βοηθάς εσύ τους Κούρδους στην Τουρκία, και δεν θα βοηθάω εγώ τους Τσετσένους στην Ρωσία”. Το άρθρο αναφέρει ότι η Ρωσία δεν έχει εντάξει το PKK στην λίστα με τις τρομοκρατικές οργανώσεις, καθώς και ότι το PKK είναι για την Ρωσία και το Ιράν ένας τρόπος να περιορίσουν την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή. Γράφει το άρθρο:

8η , 9η, 10η Παράγραφος
Barzani’s official visit attested Moscow’s decision to diversify its economic cooperation with Iraq. The Lukoil giant is already exploring the West Qurna-2 field, but another giant, Gazprom Neft, followed ExxonMobil, Chevron and Total SA, which had outrun them in Kurdistan, by signing agreements with the KRG. In 2013, Gazprom Neft was planning to invest $1 billion in Kurdistan until 2015. Needless to say, Baghdad's reaction to this deal was negative, but the KRG’s reaction toward the Russian arms deal with Baghdad was not favorable either. So far, all these deals involve certain risks.

Any diversified policies toward Turkey and Syria related to the Kurdish issue are also accompanied by risks. In this decade, Turkey turned into one of Russia’s main economic partners. The volume of trade between the two is expected to reach $100 billion next year. Moscow and Ankara agreed to close their relations accordingly with the Kurdistan Workers Party (PKK) and the Chechen separatists, demonstrating their common interests in combating terrorism and protecting their territorial integrity. However, Russia has not put the PKK on its list of terrorist organizations because the group does not threaten Russian security. (One can suggest that Moscow is also avoiding steps that can damage its relationship with the Kurds.) In Russia, the Kurds are regarded as a moderate Sunni force of great importance in confronting jihadists, who represent a serious threat to the national security of Russia.

Despite all that, disagreements between Moscow and Ankara about Syria revitalize old suspicions. Sedat Laciner, rector of Turkey’s Canakkale University, said, “RussiaIran and Assad’s Syria see the the PKK among the most important tools for stopping Turkey in the region.” Russia is also suspected of close cooperation with the most influential party of the Syrian Kurds — the Democratic Union Party (PYD). Professor Beril Dedeoglu of Galatasaray said this is not a surprise since the PYD is "struggling against Jabhat al-Nusra."

Με λίγα λόγια, η Ρωσία οφείλει να είναι προσεκτική στους χειρισμούς της στο θέμα των Κούρδων του PKK, αλλά και της Συρίας, αφού και αυτοί ελέγχονται κυρίως από το PKK, γιατί έχει ανάγκη την Τουρκία και σαν πελάτη, αλλά και σαν ενεργειακό κόμβο, προκειμένου να κατασκευαστεί ο Turkish Stream ή ο South Stream. Ταυτόχρονα οι Κούρδοι της Τουρκίας και της Συρίας, μειώνουν την επιρροή της Τουρκίας και του ISIS, και είναι φυσικός σύμμαχος της Ρωσίας.

Στο θέμα των Κούρδων του Ιράκ όμως, η Ρωσία δεν έχει κανέναν λόγο να μην επιδιώκει στενή συνεργασία στον τομέα της ενέργειας, αφού πρώτη και καλύτερη το έχει κάνει η ίδια η Τουρκία. Η Ρωσία δραστηριοποιείται ήδη στο Ιρακινό Κουρδιστάν, όπως θα διαβάσετε στο παραπάνω άρθρο της Al Monitor που παρέθεσα. Το Ιρακινό Κουρδιστάν όμως, είναι ένας παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου, και έχει κάθε λόγο να προτιμά την συνεργασία με την Τουρκία και τις ΗΠΑ, που έχουν ανάγκη από πετρέλαιο και φυσικό αέριο, παρά με την Ρωσία που είναι μία ανταγωνίστρια χώρα.

Εικόνα 18

Οι Κούρδοι όμως της Τουρκίας, καθώς και οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράν, δεν έχουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο, και δεν έχουν ανάγκη την Τουρκία προκειμένου να το εξάγουν. Για την Ρωσία είναι πολύ πιο εύκολο να απευθυνθεί σε αυτούς τους Κούρδους, παρά στους Κούρδους του Ιράκ.

Οι Κούρδοι είναι ένας φυσικός αντίπαλος για τους Τζιχαντιστές, και πολύ χρήσιμοι για το Ιράν και την Συρία. Επομένως οι Κούρδοι είναι ένα εμπόδιο στην προσπάθεια του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας να περιορίσουν επιρροή του Ιράν στην περιοχή. Το Al Arabiya είναι ένα ενημερωτικό δίκτυο Σαουδαραβικών συμφερόντων, με έδρα τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το δημιούργησαν οι Σαουδάραβες για να μπορούν να απαντάνε στους Καταριανούς, που τους χτυπάνε με το Al Jazerra, το κρατικό δίκτυο του Κατάρ.

Το παρακάτω άρθρο του Al Arabiya, με τίτλο “An independent Kurdistan? Be careful what you wish for”, του Οκτωβρίου 2014, αναφέρει ότι η ιδέα του μεγάλου ανεξάρτητου Κουρδιστάν είναι προπαγάνδα των ΗΠΑ, της ΕΕ και του Ισραήλ. Στην συνέχεια το άρθρο αναφέρει ότι ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα κατέληγε στον έλεγχο του PKK του Οτσαλάν, και θα εξελισσόταν σε μία Βόρεια Κορέα της Μέσης Ανατολής.

Επίσης αναφέρεται ότι ο σωστός τρόπος να αντιμετωπιστεί ο ISIS δεν είναι η δημιουργία ενός κομμουνιστικού Κουρδιστάν. Γενικότερα, το άρθρο της Σαουδαραβικής εφημερίδας εξηγεί γιατί δεν είναι καλή η ιδέα της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, όπως άλλωστε φαίνεται και από τον τίτλο του.

2η Παράγραφος
Of late, the idea of a Great Kurdistan is being pushed in the Western press and on social media. Because of the one-sided propaganda, many people came to believe if there was a Kurdistan in the Middle East, it would be a close ally for the EU, the U.S. and Israel. Some analysts’ depiction of a Great Kurdistan resembles an ultra-secular Jordan or an Israel minus the Arab-Israel tensions. For such a project to be successful, it has to be realistic, historically and intellectually robust. We already have plenty of half-baked countries in the Middle East cooked up by European colonizers on a Sunday afternoon.

8η Παράγραφος
Therefore, a Kurdistan in the Middle East could naturally be communist. Just like PYD (the Syrian branch of the PKK)leaves no room for other political groups to exist in the cantons in Northern Syria, no other political party can exist in a PKK-led Kurdistan. The new Kurdistan would resemble nothing other than a new North Korea or Laos in the Levant. Like all communist groups, PKK is also well documented for its brutality against the dissent. PKK leader Abdullah Ocalan is known by many as “the baby killer” in Turkish public opinion, not because of the babies he allegedly killed in Turkish villages, but in the Kurdish villages.

11η Παράγραφος
It is a terrible mistake to frame the battle against ISIS as either supporting the PKK or not. Cutting deals with the PKK to defeat ISIS is not only short-sighted, but guaranteed to fail because communist zeal cannot defeat global jihadist zeal. We can take away the oxygen of jihadists in Syria by removing their main grievances and countering their narrative. If we want the protection and prosperity of the peoples of the Middle East, what we need to accomplish is not a communist Kurdistan, but a united Middle East.

Είναι λογικό η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ να μην βλέπουν θετικά την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, αφού οι δυο τους, μαζί με την Τουρκία, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην χρηματοδότηση του ISIS, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του Independent, με τίτλο “Iraq crisis: How Saudi Arabia helped Isis take over the north of the country”, του Ιουλίου 2014. Γράφει το άρθρο:

5η Παράγραφος
He does not doubt that substantial and sustained funding from private donors in Saudi Arabia and Qatar, to which the authorities may have turned a blind eye, has played a central role in the Isis surge into Sunni areas of Iraq. He said: "Such things simply do not happen spontaneously." This sounds realistic since the tribal and communal leadership in Sunni majority provinces is much beholden to Saudi and Gulf paymasters, and would be unlikely to cooperate with Isis without their consent.
22η Παράγραφος
Saudi Arabia has created a Frankenstein's monster over which it is rapidly losing control. The same is true of its allies such as Turkey which has been a vital back-base for Isis and Jabhat al-Nusra by keeping the 510-mile-long Turkish-Syrian border open. As Kurdish-held border crossings fall to Isis, Turkey will find it has a new neighbour of extraordinary violence, and one deeply ungrateful for past favours from the Turkish intelligence service.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ δεν προσπαθούν να έχουν καλές σχέσεις με τους Κούρδους, προκειμένου να μειώσουν την επιρροή της Συρίας και του Ιράν. Αλλά προς το παρόν, οι συνθήκες ευνοούν πολύ περισσότερο τις σχέσεις των Κούρδων με το Ιράν και την Συρία, παρά με το Κατάρ και την Σαουδική Αραβία. Ο λόγος είναι όπως είπα ότι οι Κούρδοι μοιράζονται με το Ιράν και την Συρία έναν κοινό αντίπαλο, τους Ισλαμιστές που δρουν στο Ιράκ και την Συρία, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό υποστηρίζονται και από το Κατάρ και από την Σαουδική Αραβία.

Αν αύριο οι Κούρδοι στραφούν εναντίον του Ιράν και της Συρίας, τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, και να γίνουν στενοί σύμμαχοι του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας.

Το Κουρδιστάν θα πρέπει να το αντιλαμβανόμαστε σαν μία πολύ σύνθετη περίπτωση, γιατί και οι στόχοι των Κούρδων διαφέρουν, και ο τρόπος που τους αντιμετωπίζουν οι υπόλοιπες χώρες είναι πολύ διαφορετικός. Μία ανακεφαλαίωση.

Οι ΗΠΑ βλέπουν το Ιρακινό Κουρδιστάν ως μία ιδανική τοποθεσία για την δημιουργία βάσεων, με τις οποίες μπορούν να αντικαταστήσουν τις βάσεις τους στο Ιντσιρλίκ της Τουρκίας. Οι φιλοδυτικοί Κούρδοι μπορούν επίσης να βοηθήσουν τις ΗΠΑ να αντισταθμίσουν την χειροτέρευση που έχει επέλθει στις σχέσεις τους με την Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και την Τουρκία.

Επίσης το Ιρακινό Κουρδιστάν μπορεί να τροφοδοτήσει έναν ανταγωνιστικό στην Gazprom αγωγό φυσικού αερίου, όπως είναι ο Nabucco. Ταυτόχρονα οι ΗΠΑ προσπαθούν η υποστήριξη τους στους Κούρδους να μην τους δημιουργήσει περεταίρω προβλήματα στις σχέσεις τους με την κεντρική κυβέρνηση του Ιράκ, με το Ιράν και με την Τουρκία.

Η Τουρκία θέλει το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο του Ιρακινού Κουρδιστάν, πρώτον για να μειώσει την εξάρτηση της στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο της Ρωσίας και του Ιράν, με τους οποίους έχει ανταγωνιστικές σχέσεις, και δεύτερον για να διχάσει τους Κούρδους του Ιράκ και της Τουρκίας. Την Τουρκία όμως την εξυπηρετεί πολύ περισσότερο ένα αυτόνομο παρά ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Το Ισραήλ θέλει όσο γίνεται πιο ισχυρούς Κούρδους, γιατί οι Κούρδοι είναι ο φυσικός του σύμμαχος στην περιοχή. Όσο πιο ισχυροί είναι οι Κούρδοι, τόσο το καλύτερο για το Ισραήλ. Τους Ισραηλινούς δεν τους ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη των χωρών που έχουν λόγους να ανησυχούν με ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, αφού πρόκειται για ορκισμένους εχθρούς τους. Για τις υπόλοιπες χώρες, που έχουν καλές σχέσεις με αυτές τις χώρες, είναι πολύ δυσκολότερο απ’ ότι είναι για το Ισραήλ, να ζητάνε επίσημα την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν.

Ο Σύρος δικτάτορας Ασαντ, που έχει χάσει μεγάλο μέρος της Συρίας, βλέπει στα περισσότερα θέματα τους Κούρδους ως συμμάχους, προκειμένου να τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει την Τουρκία και τον ISIS.

Το Ιράν βλέπε τους Κούρδους πολύ επιφυλακτικά, γιατί φοβάται ότι υπάρχει κίνδυνος να υπάρξει θέμα με τους Κούρδους του Ιράν. Οι Ιρανοί όμως αναγκάζονται να ακολουθήσουν την τακτική του συμμάχου τους Άσαντ, προκειμένου να χρησιμοποιήσουν τους Κούρδους του Ιράν και της Συρίας εναντίον του ISIS και της Τουρκίας.

Τέλος, το Ιράκ είναι εξαγριωμένο με τους Κούρδους του Ιρακινού Κουρδιστάν, γιατί εξάγουν το πετρέλαιο του Βόρειου Ιράκ χωρίς να δίνουν προμήθειες στην κυβέρνηση της Βαγδάτης, ενώ αποτελούν τμήμα του Ιράκ, αφού μέχρι τώρα δεν έχουν γίνει ανεξάρτητο κράτος.


Για τους Ρώσους οι Κούρδοι είναι ένας σύμμαχος εναντίον της Τουρκίας και του ISIS, αλλά πρέπει να είναι προσεκτικοί λόγω της μεγάλης τους συνεργασίας με την Τουρκία στον τομέα της ενέργειας. Οι Ρώσοι βλέπουν τους Κούρδους με τον ίδιο τρόπο που τους βλέπουν οι σύμμαχοι τους, οι Ιρανοί και οι Σύριοι. Δεν μπορούν όμως να τους βοηθούν, στον ίδιο βαθμό τουλάχιστον, που τους βοηθάει η Συρία, που βρίσκεται σε εμπόλεμη σχεδόν κατάσταση με την Τουρκία.

Το παραπάνω κείμενο υπάρχει σε μορφή pdf στην παρακάτω διεύθυνση