Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Η Συμμαχία Γερμανίας-Ρωσίας

Βρίσκω πολύ περίεργο, το ότι τα μεγάλα ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν αναφέρονται ποτέ στην συμμαχία Γερμανίας-Ρωσίας. Η πραγματικότητα είναι ότι η Μέρκελ κρατάει με πολύ μεγάλες δυσκολίες την Γερμανία στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ. Με εξίσου μεγάλες δυσκολίες στηρίζει η Μέρκελ τις οικονομικές κυρώσεις των δυτικών εναντίον της Ρωσίας. Οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας στο εσωτερικό της Γερμανίας είναι πάρα πολύ αντιδημοφιλείς, γιατί η Ρωσία και η Γερμανία έχουν πάρα πολύ στενούς οικονομικούς δεσμούς.

Ο λόγος που οι Γερμανοί είναι διστακτικοί στο να συνταχθούν στο πλευρό της Ρωσίας και της Κίνας, όπως επιτάσσουν τα Γερμανικά οικονομικά συμφέροντα, είναι ότι αν το κάνουν θα βρεθεί στην μία πλευρά η Γερμανία, η Ρωσία, και η Κίνα, και στην άλλη πλευρά οι ΗΠΑ, η Αγγλία και η Γαλλία. Αυτό θα είναι ένα νέο 1939, ή τουλάχιστον μία πορεία προς ένα νέο 1939. Πριν δώσω μερικά στοιχεία για τις οικονομικές σχέσεις της Γερμανίας με την Ρωσία, θα κάνω μία μικρή παρένθεση για τις σχέσεις Γαλλίας-Ρωσίας.

Η Γαλλία είναι υπέρ των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, αλλά στην Γαλλία υπάρχει και η εθνικοσοσιαλίστρια Μαρίν Λε Πεν, που φαντάζομαι εκπροσωπεί ενεργειακά, τραπεζικά, και άλλα συμφέροντα που θίγονται από την ΕΕ, και είναι υπέρ μίας συμμαχίας της Γαλλίας με την Ρωσία. Σε σχέση με την Γερμανία όμως, είναι πολύ δυσκολότερο να κάνει κάτι τέτοιο η Γαλλία, γιατί σε μία πιθανή μελλοντική διαμάχη Γερμανίας-Γαλλίας, η Ρωσία θα βρίσκεται στο πλευρό της Γερμανίας, αφού τις δύο χώρες δένουν πολύ ισχυρότερα συμφέροντα από αυτά που δένουν την Γαλλία και την Ρωσία. Αυτός είναι ένας λόγος που κάνει το ΝΑΤΟ πολύ πιο χρήσιμο για την Γαλλία.

Επίσης, η Γαλλία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Αφρική, στην οποία δίνει μάχες με την Κίνα για τον έλεγχο των πρώτων υλών, κάτι που δεν συμβαίνει στην περίπτωση της Γερμανίας. Η Γαλλία είχε παραδοσιακά τις αποικίες της στην Αφρική. Από τον δε Νίγηρα, καλύπτει ένα μεγάλο μέρος των αναγκών της σε ουράνιο. Ο Νίγηρας είναι ένα μόνο παράδειγμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην Γαλλία και την Κίνα στην Αφρική, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “China to expand Niger operations”, του Μαΐου 2010.

5η, 6η, 7η, 8η, 9η Παράγραφος
So far, the ruling junta has not weakened Niger’s ties with China. However, Chinese officials do not appear to command the intimate access to Niger’s leaders that they enjoyed under Mr Tandja.
The deposed leader had used Chinese investment to counter-balance France, whose influence remains strong 50 years after independence.

But Mr Xia said China offered Niger, the world’s sixth largest producer of uranium, a “more profitable option” compared with “other partners”.

“This country has already seen uranium extraction for nearly 40 years,” he said. “But when one sees that the direct revenues from uranium are more or less equivalent to those derived from the export of onions each year, there’s a problem.”

Sino-U, a Chinese company, is digging China’s largest African uranium mine at Azelik – breaking a de facto monopoly on Niger’s reserves once enjoyed by France’sAreva.

Θα διαβάσετε στο παραπάνω άρθρο ότι η Κίνα έχει δραστηριοποιηθεί πάρα πολύ έντονα στην παραγωγή ουρανίου στον Νίγηρα, μία χώρα όπου μέχρι πρόσφατα υπήρχε μόνο η κρατική Γαλλική εταιρεία παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, η Areva. Η Κίνα είναι σύμμαχος της Ρωσίας, και η υποστήριξη του ΝΑΤΟ στην Αφρική είναι ακόμη ένας λόγος που η Γαλλία χρειάζεται το ΝΑΤΟ.


Τέλος, η Γαλλία καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες κατά 75% από πυρηνική ενέργεια, και δεν έχει ανάγκη το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Ρωσίας, στον βαθμό που το έχει ανάγκη η Γερμανία. Το σίγουρο όμως είναι ότι η νομοθεσία της ΕΕ για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, θίγει Γαλλικά συμφέροντα και στην Γαλλία. Δεν έχει να κάνει αυτό με το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και την πυρηνική ενέργεια. Η Λε Πεν βρίσκεται σίγουρα μπροστά από τέτοια, και άλλα, συμφέροντα.

 Να γυρίσω στην Γερμανία όμως. Ο καγκελάριος της Γερμανίας την περίοδο 1998-2005, ο σοσιαλιστής Γκέρχαρντ Σρέντερ, είναι προσωπικός φίλος του Πούτιν. Οι δυο τους θεωρούνται οι πατέρες του αγωγού Nord Stream, και επί πρωθυπουργίας Σρέντερ, ο Πούτιν έγινε ο πρώτος Ρώσος πρόεδρος που μίλησε στο Γερμανικό κοινοβούλιο, το Ράιχσταγκ.

Μετά το τέλος της θητείας του μάλιστα, ο Σρέντερ ανέλαβε το πόστο του διευθύνοντος συμβούλου στον Γερμανορωσικό αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream, με ετήσιες απολαβές 250.000 ευρώ, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Reuters, με τίτλο “Putin's apologist? Germany's Schroeder says they're just friends”, του Μαρτίου 2014. Γράφει το άρθρο:

1η και 2η Παράγραφος
Former German chancellor Gerhard Schroeder has come under fire in Germany for defending his close friend Vladimir Putin and warning of the perils of isolating the Russian president over the crisis in Ukraine.

Schroeder, 69, has been excoriated for speaking out in favour of Moscow and against the German government position, not least because of his 250,000 euro salary as board chairman for a pipeline joint venture with Russian gas monopoly Gazprom.

8η Παράγραφος
Chancellor from 1998-2005, Schroeder has been Putin's best friend in the West since both were ostracised by U.S. President George W. Bush for opposing the 2003 Iraq invasion. He rejects any suggestion his business ties with Moscow affect his views.

Οι μέτοχοι του Γερμανορωσικού αγωγού Nord Stream είναι η Gazprom με 51%, και 30% περίπου έχουν οι Γερμανικοί γίγαντες Wintershall και E.ON Ruhrgas, με την κρατική Γαλλική GDF Suez να έχει 9%, και την Ολλανδική Gasunie άλλο ένα 9%.

Μέτοχοι Nord Stream
Gazprom (Russia)  51%
Wintershall (Germany)  15.5%
E.ON Ruhrgas (Germany)  15.5%
N.V. Nederlandse Gasunie (Netherlands)   9%
GDF Suez (France)  9%

Τους μετόχους του αγωγού Nord Stream μπορείτε να τους διαβάσετε και στο παρακάτω άρθρο του κρατικού Ρωσικού πρακτορείου ειδήσεων RT (Russia Today), με τίτλο “BP wants Russia's Nord Stream gas pipeline to reach UK”, του Νοεμβρίου 2012.
Τελευταία Παράγραφος
Nord Stream opened a year ago and brings Russian gas to Europe bypassing Ukraine. Nord Stream's major shareholders are Gazprom with 51% shares, Germany’s Wintershall and E.ON Ruhrgas own 15.5% each, France's GDF Suez and the Dutch Gasunie each have a 9% stake.

Να πω δυο λόγια για τις δύο Γερμανικές εταιρείες που είναι μέτοχοι του Nord Stream. Η Wintershall είναι θυγατρική της μεγαλύτερης εταιρείας χημικών προϊόντων στον κόσμο, της Γερμανικής BASF, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο από την σελίδα της BASF, με τίτλο “BASF Group company Wintershall sells share in South Stream Transport B.V”.
1η Παράγραφος
BASF Group company Wintershall today sold its 15-percent share in South Stream Transport B.V. to OAO Gazprom.

Το άρθρο μάλιστα αναφέρει ότι η θυγατρική της BASF, η Wintershall, πούλησε το ποσοστό 15% που είχε στον South Stream εκτός από τον Nord Stream. Ο Πούτιν είχε δώσει στην BASF ποσοστό και στον South Stream. Στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “BASF, Gazprom Call Off Asset Swap Amid Political Tensions”, του Δεκεμβρίου 2014, θα διαβάσετε ότι η Γερμανική BASF είναι η μεγαλύτερη εταιρεία χημικών στον κόσμο. Το άρθρο αναφέρεται στην αποχώρηση της BASF από μία συμφωνία με την Gazprom λόγω των προβλημάτων της Ρωσίας με την Δύση. Εξακολουθεί όμως να είναι μέτοχος του Nord Stream η BASF μέσω της Wintershall.

1η Παράγραφος
Germany’s BASF SE , the world’s largest chemical company by revenue, and Russia’s OAO Gazprom have called off an asset-swap deal amid mounting political tensions between Russia and the West, BASF said Thursday.


Η Ε.On Ruhrgas, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, του Ιουλίου 2002, με τίτλο “E.On Nears Takeover of Ruhrgas; Official Blessing Appears Certain”, η E.On Ruhrgas προήλθε από την ένωση της μεγαλύτερης Ευρωπαιής εταιρείας παροχής ηλεκτρική ς ενέργειας, της Γερμανικής E.On και της Γερμανικής εταιρείας διανομής φυσικού αερίου Ruhrgas.

1η Παράγραφος
 Europe's biggest listed utility E.On AG is set to win the German government's blessing to take over natural-gas distributor Ruhrgas AG, in one of the country's most controversial competition decisions of recent years.


Η BASF και η E.On Ruhrgas είναι δύο μόνο από τις εταιρείες που έχουν πολύ μεγάλες οικονομικές δοσοληψίες με την Ρωσία. Όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο της Wall Street Journal, με τίτλο “German Businesses Urge Halt on Sanctions Against Russia”, του Μαΐου του 2014, η Μέρκελ  δέχεται μεγάλες πιέσεις από εσωτερικά Γερμανικά λόμπι, και της είναι πολύ δύσκολο να στηρίξει και άλλες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας.

Όπως γράφει το άρθρο στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας αντιδρούν μεταξύ άλλων, οι Γερμανικοί γίγαντες BASF, Siemens, Volkswagen, Adidas, και Deutsche Bank. Να προσθέσω εγώ ότι μεγάλο μέρος των εσόδων αυτών των εταιρειών προέρχεται από την Ρωσία. Οι Ρώσοι πουλάνε φυσικό αέριο και πετρέλαιο στην Γερμανία, και με τα Γερμανικά μάρκα που εισπράττουν αγοράζουν Γερμανικά προϊόντα.

1η και 2η Παράγραφος
Angela Merkel is carrying a clear message from Germany's business lobby to the White House: No more sanctions.
Several of the biggest names in German business—including chemical giant BASF SE, engineering group Siemens AG ,Volkswagen AG , Adidas AG and Deutsche Bank AG —have made their opposition to broader economic sanctions against Russia clear in recent weeks, both in public and in private.

Στον παρακάτω πίνακα, από το άρθρο των New York Times, με τίτλο “How Much Europe Depends on Russian Energy”, του Σεπτεμβρίου 2014, βλέπετε με σκούρο μπλε το ποσοστό των εισαγωγών πετρελαίου που καλύπτουν τα κράτη μέλη της ΕΕ από την Ρωσία. Για την Γερμανία το ποσοστό είναι 30%.



Το παρακάτω link της Energy Information Administration δείχνει τους καλύτερους πελάτες του Ρωσικού πετρελαίου στον κόσμο.


Βλέπετε ότι η Γερμανία είναι ο καλύτερος πελάτης της Ρωσίας. Στους παρακάτω πίνακες από το site της Gazprom, βλέπετε τις εισαγωγές Ρωσικού φυσικού αέριου που πραγματοποιούν οι Ευρωπαϊκές χώρες. . Στους παρακάτω πίνακες από το site της Gazprom, βλέπετε τις εισαγωγές Ρωσικού φυσικού αέριου που πραγματοποιούν οι Ευρωπαϊκές χώρες.



Βλέπετε ότι όπως και στην αγορά πετρελαίου, έτσι και στην αγορά φυσικού αερίου, η Γερμανία είναι ο καλύτερος πελάτης της Ρωσίας. Ο λόγος που οι άγριοι χαμογελαστοί κνίτες των μεγάλων Ελληνικών καναλιών δεν αναφέρονται ποτέ στην συμμαχία Γερμανίας-Ρωσίας, είναι επειδή έχουν την ανάγκη να δημιουργούν δράκους στο μυαλό των ταλαίπωρων Ελλήνων.

Κάποιος δράκος πρέπει να επινοείται πάντα για να προκαλούνται στρεβλώσεις στα μυαλό των Ελλήνων. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να στρέφουν τους Έλληνες εναντίον της ΕΕ, από το να τους στρέφουν εναντίον των Γερμανών, αφού η Γερμανία είναι η ισχυρότερη χώρα της ΕΕ. Αν έλεγαν στους Έλληνες ότι η Γερμανία είναι σύμμαχος της Ρωσίας, πως θα τους έστρεφαν εναντίον της ΕΕ? Για την συμμαχία Γερμανίας Ρωσίας μπορείτε να διαβάσετε και στο παρακάτω άρθρο του κρατικού Ρωσικού RT (Russia Today), με τίτλο “Russo-German alliance a salvation for Europe”?, του Δεκεμβρίου 2011.

Μπορείτε να βρείτε χιλιάδες άρθρα για την συμμαχία Ρωσίας-Γερμανίας, και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλλει η Μέρκελ για να μην σπάσει το ΝΑΤΟ, αν γκουγκλάρετε "German Russian Alliance", "Germans Oppose Sanctions Against Russia", "Schroder Putin" κτλ. Θα κλείσω με αποσπάσματα από ένα πολύ καλό άρθρο του Foreign Affairs, με τίτλο “Leaving the West Behind Germany Looks East”, του Ιανουαρίου 2015, αλλά θα επανέλθω στο θέμα.

1η και 2η Παράγραφος
Russia’s annexation of Crimea in March 2014 was a strategic shock for Germany. Suddenly, Russian aggression threatened the European security order that Germany had taken for granted since the end of the Cold War. Berlin had spent two decades trying to strengthen political and economic ties with Moscow, but Russia’s actions in Ukraine suggested that the Kremlin was no longer interested in a partnership with Europe. Despite Germany’s dependence on Russian gas and Russia’s importance to German exporters, German Chancellor Angela Merkel ultimately agreed to impose sanctions on Russia and helped persuade other EU member states to do likewise.

Nevertheless, the Ukraine crisis has reopened old questions about Germany’s relationship to the rest of the West. In April, when the German public-service broadcaster ARD asked Germans what role their country should play in the crisis, just 45 percent wanted Germany to side with its partners and allies in the EU and NATO;

12η Παράγραφος
Germany’s policy toward Russia has long been based on political engagement and economic interdependence. When Willy Brandt became chancellor of West Germany in 1969, he sought to balance the Westbindung with a more open relationship with the Soviet Union and pursued a new approach that became known as the Ostpolitik, or “Eastern policy.” Brandt believed that increasing political and economic ties between the two powers might eventually lead to German reunification, a strategy his adviser Egon Bahr called Wandel durch Annäherung, “change through rapprochement.”
14η, 15η και 16η Παράγραφος
These ties help explain Germany’s initial reluctance to impose sanctions after the Russian incursion into Ukraine in 2014. In deciding whether or not to follow the U.S. lead, Merkel faced pressure from powerful lobbyists for German industry, led by the Committee on Eastern European Economic Relations, who argued that sanctions would badly undermine the German economy. In a show of support for Russian President Vladimir Putin, Joe Kaeser, the CEO of Siemens, visited the Russian leader at his residence outside Moscow just after the annexation of Crimea.

Germany’s heavy dependence on Russian energy also caused Berlin to shy away from sanctions. After the 2011 Fukushima nuclear disaster in Japan, Germany decided to phase out nuclear power sooner than planned, which made the country increasingly dependent on Russian gas. By 2013, Russian companies provided roughly 38 percent of Germany’s oil and 36 percent of its gas. Although Germany could diversify away from Russian gas by finding alternative sources of energy, such a process would likely take decades. In the short term, therefore, Germany has been reluctant to antagonize Russia.

For her support of sanctions, Merkel has faced pushback not just from industry but also from the German public. Although some in the United States and in other European countries have accused the German government of going too easy on Russia, many within Germany have felt that their government is acting too aggressively. 

18η Παράγραφος
In crafting a response to Russia’s annexation of Crimea, then, Merkel had to walk a fine line. She sought to keep open the possibility of a political solution for as long as possible, spending hours on the phone with Putin and sending Steinmeier to help mediate between Moscow and Kiev. It was only after Malaysia Airlines Flight 17 was shot down on July 17, 2014, allegedly by pro-Russian separatists, that German officials felt comfortable adopting a tougher stance. Even then, public support for sanctions remained tepid.

20η Παράγραφος
Germany has also grown closer to China, an even more significant harbinger of a post-Western German foreign policy. As it has with Russia, Germany has benefited from increasingly close economic ties with China. In the past decade, German exports there have grown exponentially. By 2013, they added up to $84 billion, almost double the value of German exports to Russia. Indeed, China has become the second-largest market for German exports outside the EU, and it may soon overtake the United States as the largest. China is already the biggest market for Volkswagen—Germany’s largest automaker—and the Mercedes-Benz S-Class.

22η και 23η Παράγραφος
For Germany, the relationship is primarily economic, but for China, which wants a strong Europe to counterbalance the United States, it is also strategic. China may see Germany as the key to getting the kind of Europe it wants, partly because Germany appears to be increasingly powerful within Europe but perhaps also because German preferences seem closer to its own than do those of other EU member states, such as France and the United Kingdom.

The tighter Berlin-Beijing nexus comes as the United States adopts a tougher approach to China as part of its so-called pivot to Asia—and it could pose a major problem for the West. If the United States found itself in conflict with China over economic or security issues—if there were an Asian Crimea, for instance—there is a real possibility that Germany would remain neutral. Some German diplomats in China have already begun to distance themselves from the West. In 2012, for example, the German ambassador to China, Michael Schaefer, said in an interview, “I don’t think there is such a thing as the West anymore.” Given their increasing dependence on China as an export market, German businesses would be even more opposed to the imposition of sanctions on China than on Russia. The German government would likely be even more reluctant to take tough action than it has been during the Ukraine crisis, which would create even greater rifts within Europe and between Europe and the United States.

25η Παράγραφος
Now, however, Germany finds itself in a more central and stronger position in Europe. During the Cold War, West Germany was a weak state on the fringes of what became the EU, but the reunified Germany is now one of the strongest—if not the strongest—power in the union. Given that position, a post-Western Germany could take much of the rest of Europe with it, particularly those central and eastern European countries with economies that are deeply intertwined with Germany’s. If the United Kingdom leaves the EU, as it is now debating, the union will be even more likely to follow German preferences, especially as they pertain to Russia and China. In that event, Europe could find itself at odds with the United States—and the West could suffer a schism from which it might never recover.

Το δεύτερο μέρος για την συμμαχία Γερμανίας στην παρακάτω διεύθυνση


Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

Η Ιστορική Συνεργασία του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου

Όσοι νομίζουν ότι η συμμαχία του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου δεν είναι κάτι σημαντικό, και είναι απλά μία συμμαχία ανάμεσα σε δύο πολιτικά τσογλανάκια, κάνουν νομίζω τεράστιο λάθος. Να θυμίσω ότι η τελευταία φορά που ενώθηκαν στην Ευρώπη οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές ήταν την εποχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Με την συμμαχία Χίτλερ-Στάλιν να είναι η χρυσή στιγμή αυτής της συμμαχίας.

 Η συμμαχία αυτή έσπασε το 1941, για οικονομικούς λόγους. Το πετρέλαιο που έστελναν οι κομμουνιστές στους ναζί δεν κάλυπτε τις ανάγκες του Γερμανικού στρατού. Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να επιτεθεί στην Ρωσία για να πάρει τον έλεγχο του πετρελαίου του Μπακού (κίτρινος κύκλος στον χάρτη). Ηττήθηκε όμως στην μάχη του Στάλινγκραντ (μπλε κύκλος). 


Στα ήσυχα χρόνια που ακολούθησαν, οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές, οι αριστεροί και οι δεξιοί όπως έχουμε συνηθίσει να τους αποκαλούμε, βρίσκονται σε απέναντι πλευρές, και μάχονται για τον έλεγχο του κράτους, πείθοντας ταυτόχρονα τον κόσμο ότι αποτελούν δύο ιδεολογικά άκρα. Μετά από 70 περίπου χρόνια, στην μεγάλη κρίση που έχει ξεσπάσει, με έναν μεγάλο ενεργειακό πόλεμο να βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, βλέπουμε πάλι να ενώνονται οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές.

Ο κομμουνιστής Τσίπρας διόρισε Υπουργό Άμυνας τον εθνικοσοσιαλιστή Πάνο Καμμένο, ενώ προσπαθεί να πάρει με το μέρος του και τον Κώστα Καραμανλή, ανιψιό του εθνικοσοσιαλιστή ιδρυτή της ΝΔ, Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ταυτόχρονα, η Γαλλίδα εθνικοσοσιαλίστρια Marine Le Pen, η οποία έχει πολύ καλές σχέσεις με την Ρωσία, δήλωσε ότι χαιρετίζει την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του κρατικού Γαλλικού πρακτορείου ειδήσεων France24, με τίτλο “French far right rooting for hard-left Syriza in Greek poll”, του Ιανουαρίου 2015.

Επίσης, η Χρυσή Αυγή δήλωσε ότι στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων στην Ελλάδα, και στην στήριξη της Ρωσίας, όπως μπορείτε να διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του Πρώτου Θέματος, με τίτλο “H Χρυσή Αυγή στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ για τη Ρωσία και τις ιδιωτικοποιήσεις”, του Ιανουαρίου 2015.

Υπάρχουν οικονομικοί λόγοι που ενώνουν πάλι τους εθνικοσοσιαλιστές και τους κομμουνιστές. Ο σημαντικότερος είναι ότι στηρίζουν και οι δύο την Ρωσία, σε μία προσπάθεια να σπάσουν τους αντιμονοπωλιακούς κανόνες της Ευρωπαικής Ένωσης, αφού πλήττουν και την Gazprom, και την ΔΕΗ, και την ΔΕΠΑ, άρα και τους κομμουνιστές και εθνικοσοσιαλιστές ιδιοκτήτες τους, όπως έλεγα στο παρακάτω κείμενο, με τίτλο “Πως η ΔΕΗ Ενώνει τους Έλληνες Κομμουνιστές και τους Ρώσους”. Φαντάζομαι ότι αντίστοιχα συμφέροντα εξυπηρετεί και η Λε Πεν στην Γαλλία.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι, όπως είναι η επιθυμία τους να μην χάσουν τον έλεγχο των τραπεζών για παράδειγμα. Νομίζω ότι ο περισσότερος κόσμος παρατηρεί με αμηχανία αυτή την ανίερη συμμαχία που βλέπει να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια του, αλλά τους ακολουθεί μουδιασμένος επειδή υπόσχονται να του χαρίσουν τα δάνεια, να τον προσλάβουν στο δημόσιο, να του μειώσουν τους φόρους, να του αυξήσουν την σύνταξη κτλ.

Το ότι 70 χρόνια μετά, οι κομμουνιστές και οι εθνικοσοσιαλιστές ενώνονται ξανά, χωρίς να τους ενδιαφέρει καν να τηρήσουν τα προσχήματα, φανερώνει πόσο ιστορική είναι αυτή η περίοδος που ζούμε. 70 χρόνια μετά. Και είναι μεγάλη ευκαιρία να καταλάβει ακόμη και ο πιο αδαής, ότι δεν είναι ο κομμουνισμός και ο εθνικοσιαλισμός τα δύο άκρα του πολιτικού άξονα. Ότι τα δύο άκρα του πολιτικού άξονα είναι ο σοσιαλισμός και ο φιλελευθερισμός. Και δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι ιδιαίτερο. Αρκεί να το εξηγούμε.

Όσο προλαβαίνουμε βέβαια. Όσο έχουμε ίντερνετ, ελευθερία έκφρασης κτλ. Δεν είναι δεδομένα αυτά. Στην Τουρκία γίνονται προσπάθειες να ψηφιστούν νόμοι που θα επιτρέπουν την απαγόρευση ιστοσελίδων, όπως θα διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Social media become battleground in Turkish press freedom fight”, του Ιανουαρίου 2015.


Η Κίνα είναι πρωταθλήτρια στην καταστολή του διαδικτύου, ο Πούτιν στην Ρωσία ήδη απειλεί το Facebook και το Twitter με απαγόρευση, και ανάλογες προσπάθειες γίνονται και στην Λατινική Αμερική. Δεν είναι καθόλου απίθανο αν σφίξουν τα πράγματα, ο Τσίπρας και ο Καμμένος να προσπαθήσουν να μας “προστατεύσουν” από τους “κινδύνους” του διαδικτύου. 

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Πως η ΔΕΗ Ενώνει τους Έλληνες Κομμουνιστές και τους Ρώσους

Θέλω να εξηγήσω τους λόγους που φέρνουν κοντά τους κομμουνιστές και τους Ρώσους, ενώ έχω εξηγήσει πολλές φορές ότι οι κομμουνιστές συνεργάζονται κυρίως με το Κατάρ. Η νομοθεσία της Ευρωπαικής Ένωσης απαιτεί το σπάσιμο της παραγωγής, της μεταφοράς, και της διανομής της ενέργειας. Δεν μπορεί δηλαδή η Gazprom να παράγει φυσικό αέριο, να το διανέμει με δικό της δίκτυο, και να το πουλάει και από δικές της εταιρείες στους καταναλωτές.

Να δώσω παράδειγμα. Η Gazprom παράγει φυσικό αέριο. Το διακινεί με δικό της δίκτυο, μέσω του Nord Stream και του South Stream, και σε κάποιες χώρες το πουλάει και με δικές της εταιρείες (όχι στην Ελλάδα). Ο South Stream δεν έχει ακόμη κατασκευαστεί. Παράδειγμα είναι.

Οι αντιμονοπωλιακοί κανονισμοί της ΕΕ απαιτούν το εξής. Ο παραγωγός της ενέργειας, πχ Gazprom, να μην μπορεί να μεταφέρει με δικό του δίκτυο την ενέργεια, πχ φυσικό αέριο, στο εσωτερικό της ΕΕ. Επίσης η ΕΕ απαιτεί ο ιδιοκτήτης του αγωγού, να επιτρέπει σε όλους τους παραγωγούς ενέργειας, πχ Ιράν, Κατάρ, Τουρκμενιστάν, Ιράκ, να χρησιμοποιούν το δίκτυο του, αν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν τις τιμές που ορίζει ο τιμοκατάλογος του.

Έστω πχ ότι εγώ είμαι ο ιδιοκτήτης του αγωγού, και χρεώνω 1 δολάριο για κάθε χιλιόμετρο που μεταφέρω ένα κυβικό μέτρο φυσικού αερίου. Η ΕΕ απαιτεί να μην έχω το δικαίωμα να αποκλείσω κανέναν παραγωγό φυσικού αερίου, πετρελαίου κτλ, που είναι διατεθειμένος να πληρώσει αυτό το 1 δολάριο.

Επίσης η ΕΕ απαιτεί οι εταιρείες που πουλάνε την ενέργεια στο εσωτερικό των χωρών, πχ ΔΕΗ, ΔΕΠΑ κτλ, να είναι διαφορετικές από τις εταιρείες που την παράγουν, και από τις εταιρείες που την μεταφέρουν. Επίσης απαιτεί να μην υπάρχει μονοπώλιο στην πώληση της ενέργειας στο εσωτερικό των χωρών. Πχ να μην υπάρχει μία ΔΕΗ ή μία ΔΕΠΑ. Να είναι η αγορά της ενέργειας ελεύθερη, όπως είναι πχ η αγορά της τηλεφωνίας στην Ελλάδα.

Αυτό είναι κάτι που πολεμάει με μανία η Gazprom, και που πολεμούν με μανία και οι Έλληνες κομμουνιστές, οι οποίοι λυμαίνονται τις Ελληνικές εταιρείες ενέργειας. Αν απελευθερωθεί η αγορά ενέργειας, δεν θα μπορούν να χρεώνουν μεγαλύτερες τιμές, και να δουλεύουν αυτές τις εταιρείες για λογαριασμό τους. Έτσι, παρόλο που οι Έλληνες συνεργάζονται κυρίως με το Κατάρ, το οποίο είναι εχθρός της Ρωσίας, έχουν ένα μεγάλο κοινό με την Gazprom και την Ρωσία. Το μίσος για τους Ευρωπαϊκούς αντιμονοπωλιακούς κανονισμούς στην αγορά ενέργειας, αφού πλήττει θανάσιμα και την Gazprom και τους Έλληνες κομμουνιστές.

Στο παρακάτω άρθρο των Financial Times, με τίτλο “Greeks rebuff EU call for more Russia sanctions”, του Ιανουαρίου 2014, θα διαβάσετε ότι ο πρώτος που πήρε τηλέφωνο τον Αλέξη Τσίπρα για να τον συγχαρεί, ήταν ο Ρώσος πρέσβης στην Αθήνα. Γράφει το άρθρο:

5η Παράγραφος
The first foreign diplomat to meet Mr Tsipras after his formal appointment as premier on Monday was Andrei Maslov, the Russian ambassador to Athens, who passed on a congratulatory telegram from President Vladimir Putin.

Βλέπετε ότι ο Τσίπρας τοποθέτησε υπεύθυνο για την ΔΕΗ τον Λαφαζάνη, ο οποίος είναι ο ορισμός του τριτοκοσμικού κομμουνιστή, και ο οποίος αμέσως δήλωσε ότι δεν θα ιδιωτικοποιηθεί η ΔΕΗ. Η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας φέρνει λοιπόν τους κομμουνιστές πολύ κοντά με τους Ρώσους, παρόλο που οι Ρώσοι ξέρουν ότι ο βασικός χρηματοδότης των Ελλήνων κομμουνιστών είναι το Κατάρ.

Να προσθέσω, ότι η ΕΕ εξαιρεί από τους αντιμονοπωλιακούς κανονισμούς αγωγούς που αυξάνουν τον ανταγωνισμό ή την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης. Γιατί δεν είναι τόσο απλό να βρεθεί μία κοινοπραξία που θα κατασκευάσει τόσο ακριβά δίκτυα αγωγών. Αυτός είναι ο λόγος που επετράπη η κατασκευή του Ρωσικού αγωγού Nord Stream. Οι διαμάχες της Ρωσίας με την Ουκρανία, είχαν κατά το παρελθόν αφήσει στα κρύα του λουτρού πολλές Ευρωπαικές χώρες, γιατί το Ρωσικό φυσικό αέριο περνούσε κυρίως από την Ουκρανία.

Αυτός είναι ο λόγος που οι Ευρωπαίοι επέτρεψαν την κατασκευή του αγωγού, παρόλο που δεν ικανοποιεί την Ευρωπαϊκή νομοθεσία. Και αναρωτιέται ο κόσμος γιατί η Ρωσία είναι τόσο ενθουσιασμένη με τον Τσίπρα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Κατάρ έχει πολύ μικρά συμφέροντα στην Ευρώπη. Στον παρακάτω πίνακα βλέπετε τις εισαγωγές φυσικού αερίου και πετρελαίου της Ευρώπης. Βλέπετε ότι το Κατάρ έχει ελάχιστες πωλήσεις στην Ευρώπη. Είναι άφαντο στην αγορά πετρελαίου, και έχει μόνο το 8% στην αγορά του φυσικού αερίου.

Επίσης, τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν πρέπει να τους βλέπουμε σαν δεμένους με κάποιες χώρες. Τους κομμουνιστές δεν πρέπει να τους βλέπουμε όπως βλέπουμε τον Υπουργό Εξωτερικών του Κατάρ. Τους κομμουνιστές πρέπει να τους βλέπουμε σαν απατεώνες. Στηρίζουν πολύ το Κατάρ γιατί έχουν στενή συνεργασία με το Κατάρ. Δεν τους δεσμεύει κάτι να στηρίζουν παντού και πάντα το Κατάρ.

Οι κομμουνιστές δουλεύουν για λογαριασμό τους. Εξυπηρετούν τα συμφέροντα του Κατάρ όταν συμφέρει και αυτούς. Στο θέμα της ΔΕΗ, και των αντιμονοπωλιακών κανόνων της ΕΕ, οι κομμουνιστές έχουν συμφέρον να συγκρουστούν με την ΕΕ, και να ταχθούν στο πλευρό της Ρωσίας. Γιατί η ΔΕΗ είναι δική τους επιχείρηση. Καλές είναι οι όποιες προμήθειες από το Κατάρ, αλλά η δική σου η επιχείρηση είναι αλλιώς. Πουλάνε την εξωτερική πολιτική επειδή πληρώνονται. Δεν σημαίνει αυτό ότι δεν θα υπερασπιστούν τις επιχειρήσεις τους. Τρανή απόδειξη ο τρόπος που συντάσσονται με την Ρωσία εναντίον της ΕΕ στο θέμα της ΔΕΗ, και της ενέργειας γενικότερα.

Αν αύριο τους δώσετε εσείς περισσότερα απ’ όσα τους δίνει το Κατάρ, θα εξυπηρετήσουν εσάς. Απλά το Κατάρ είναι η χώρα που φημίζεται ότι πληρώνει καλά για να αγοράζει πολιτική επιρροή, και γι’ αυτό έχει μεγάλη επιρροή στους διεφθαρμένους πολιτικούς.